Η Yamaha εστιάζει στην παθητική ασφάλεια των αναβατών της, προχωρώντας στην κατάθεση μιας νέας πατέντας για την χρήση αερόσακων. Η χρήση αερόσακων σε μοτοσυκλέτα δεν αποτελεί καινοτομία, αφού ήδη υπάρχει ως προαιρετικικός εξοπλισμός στην Honda Goldwing.
Όμως η Yamaha επέλεξε για την εφαρμογή της πατέντας της να χρησιμοποιήσει ένα Scooter. Όπως είναι γνωστό τα scooter καταλαμβάνουν ένα μεγάλο κομμάτι της αγοράς εδώ και καιρό, όντας ευκολοδήγητα ελκύουν -παράλληλα- κι ένα κοινό που μπορεί να μην έχει προηγούμενη εμπειρία με μοτοσυκλέτες, με αποτέλεσμα να είναι συχνότερη η εμπλοκή τους σε ατυχήματα. Το εγχείρημα της Yamaha να χρησιμοποιήσει αερόσακους στα scooter αποτελεί ένα ευχάριστο γεγονός, καθώς έτσι ενισχύει την παθητική ασφάλεια των αναβατών προφυλάσσοντας με ακόμη έναν τρόπο στο θώρακα αλλά και στα γόνατα κατά την φάση μιας μετωπικής σύγκρουσης. Βασική προϋπόθεση για τη χρήση του αερόσακου όπως παρατηρείτε και στο σχέδιο είναι ο επαρκής χώρος όχι μόνο για την εγκατάσταση του συστήματος αλλά και την σωστή λειτουργία του. Αν κάτι χαρακτηρίζει τα scooter, είναι η προσφορά χώρου, την στιγμή που όντας ένα δίκυκλο καθημερινής μετακίνησης θα μπορούσε να πει κανείς πως η εφαρμογή αυτού το συστήματος είναι περισσότερο απαραίτητη καθώς είναι αποδεδειγμένο πως υπάρχει αυξημένος κίνδυνος ατυχήματος στο κέντρο της πόλης.
Θα πρέπει να δούμε τώρα, αν η τοποθέτηση του αερόσακου έρχεται με τρόπο που στερεί αποθηκευτικό χώρο αλλά και με πιο τρόπο γίνεται η ενεργοποίησή του. Διότι, σε αντίθεση με τα γιλέκα και τα μπουφάν με αερόσακο που ενεργοποιούνται κατά το τράβηγμα μίας ντίζας, όταν ο αναβάτης αποχωριστεί την μοτοσυκλέτα, εδώ τώρα θα πρέπει να γίνεται αυτόματα. Για παράδειγμα η Dainese διαθέτει μπουφάν με αερόσακους που ενεργοποιούνται με αισθητήρες που ανιχνεύουν την πτώση, μία τεχνολογία που έχουν από τα MotoGP. Αντίστοιχα τώρα αυτό θα πρέπει να γίνεται από το ίδιο το scooter της Yamaha. Είναι λοιπόν ενδιαφέρον να δούμε με πιο τρόπο γίνεται η ενεργοποίηση του συστήματος, πέρα από την πρωτοποριακή τοποθέτησή του, που βλέπουμε στο παραπάνω σχέδιο, να δημιουργεί μία "κουρτίνα" προστασίας του αναβάτη...
QJMOTOR: Κινούμενα φτερά με έλεγχο από IMU - Υπόσχονται καλύτερο φρενάρισμα, επιτάχυνση και στρίψιμο
Πατέντα με ενεργά αεροδυναμικά πτερύγια – Στον δρόμο της CFMOTO V4 SR-RR
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
7/7/2026
Η QJMOTOR φαίνεται πως μπαίνει σε διαδικασία εξέλιξης της ενεργής αεροδυναμικής, καθώς μια νέα πατέντα αποκαλύπτει σύστημα με ανεξάρτητα κινούμενα αεροδυναμικά πτερύγια, τα οποία ελέγχονται από τη αδρανειακή μονάδα μετρήσεων (IMU) μεταβάλλοντας την αεροδυναμική της μοτοσυκλέτας σε πραγματικό χρόνο.
Ένας ακόμη μεγάλος κατασκευαστής από την Κίνα δείχνει ότι θεωρεί την ενεργητική αεροδυναμική πεδίο εξέλιξης στις supersport μοτοσυκλέτες.
Η μοτοσυκλέτα που απεικονίζεται στα σχέδια της πατέντας θυμίζει τις SRK 800 RR και SRK 921 RR, δύο μοντέλα που ήδη διατίθενται με σταθερά αεροδυναμικά πτερύγια. Ωστόσο, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στα ίδια τα μοντέλα, αλλά στο σύστημα που είναι ενσωματωμένο στα πλαϊνά του φέρινγκ.
Σε αντίθεση με τα συμβατικά φτερά, τα οποία έχουν σταθερή κλίση, τα νέα πτερύγια της QJMOTOR μπορούν να κινούνται ανεξάρτητα μεταξύ τους, ελεγχόμενα με βάση τα δεδομένα από την IMU της μοτοσυκλέτας. Έτσι, είναι σε θέση να προσαρμόζουν τη θέση τους ανάλογα με τις συνθήκες οδήγησης και τις κινήσεις της μοτοσυκλέτας.
Διαφορετική αεροδυναμική για κάθε φάση της οδήγησης
Η πιο ενδιαφέρουσα δυνατότητα του συστήματος είναι ότι τα δύο φτερά δεν είναι απαραίτητο να κινούνται ταυτόχρονα. Η ανεξάρτητη λειτουργία τους ανοίγει τον δρόμο ώστε να επηρεάζουν ακόμη και την είσοδο της μοτοσυκλέτας στη στροφή, λειτουργώντας θεωρητικά με τρόπο αντίστοιχο με τα πηδάλια roll ενός αεροσκάφους.
Παρότι δεν είναι ξεκάθαρο κατά πόσο ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να προσφέρει πραγματικό πλεονέκτημα στην πίστα ή αν θα επηρέαζε την αίσθηση στο τιμόνι, η πατέντα δείχνει ότι η QJMOTOR εξετάζει σοβαρά αυτή την προοπτική.
Περισσότερη κάθετη δύναμη στο φρενάρισμα
Η πιο άμεση εφαρμογή αφορά το δυνατό φρενάρισμα. Σύμφωνα με την περιγραφή της πατέντας, τα φτερά μπορούν να περιστρέφονται προς τα κάτω όταν ο αναβάτης φρενάρει έντονα.
Με αυτόν τον τρόπο αυξάνεται τόσο η αεροδυναμική αντίσταση όσο και η κάθετη δύναμη στον εμπρός τροχό. Η μεγαλύτερη αντίσταση συμβάλλει στη μείωση της ταχύτητας, ενώ η αυξημένη φόρτιση θα μπορούσε να επιτρέψει δυνατότερο φρενάρισμα πριν το ελαστικό φτάσει στα όρια της πρόσφυσης.
Λιγότερες σούζες χωρίς απώλεια επιδόσεων
Κατά την επιτάχυνση, το σύστημα θα μπορούσε να λειτουργεί αντίστροφα. Σήμερα οι σύγχρονες superbike βασίζονται στον συνδυασμό ηλεκτρονικού ελέγχου σούζας, σταθερών φτερών και της διαχείρισης του γκαζιού από τον αναβάτη για να κρατούν τον εμπρός τροχό στο έδαφος.
Ωστόσο, ο ηλεκτρονικός έλεγχος συχνά περιορίζει την ισχύ του κινητήρα, ενώ τα σταθερά αεροδυναμικά πτερύγια δημιουργούν μόνιμη αντίσταση στον αέρα, ακόμη και όταν δεν απαιτείται επιπλέον κάθετη δύναμη.
Με τα κινούμενα winglets, η επιπλέον κάθετη δύναμη θα μπορούσε να παράγεται μόνο όταν χρειάζεται και στη συνέχεια τα πτερύγια να επιστρέφουν σε θέση με μικρότερη αεροδυναμική αντίσταση. Θεωρητικά, αυτό θα επέτρεπε ισχυρότερη επιτάχυνση χωρίς την αντίστοιχη απώλεια τελικής ταχύτητας.
Η παρουσίαση είχε τραβήξει αμέσως τα βλέμματα δημοσιογράφων και επισκεπτών, δείχνοντας ότι τα εργοστάσια της Κίνας θεωρούν την ενεργητική αεροδυναμική έναν από τους βασικούς τομείς εξέλιξης των σπορ μοτοσυκλετών του μέλλοντος.
Η επόμενη μεγάλη μάχη
Προς το παρόν, δεν υπάρχουν δημόσια δεδομένα σε σχέση με το πόσο μεγάλο πρακτικό πλεονέκτημα προσφέρουν τα ενεργητικά αεροδυναμικά βοηθήματα σε σχέση με τα συμβατικά σταθερής κλίσης. Η τεχνολογία βρίσκεται ακόμα σε πρώιμο στάδιο και βρίσκεται κυρίως στο επίπεδο των πρωτοτύπων και των πατεντών.
Παρ' όλα αυτά, το γεγονός ότι τόσο η CFMOTO όσο και η QJMOTOR εξελίσσουν αντίστοιχα συστήματα δείχνει ότι η ενεργητική αεροδυναμική ίσως αποτελέσει το επόμενο πεδίο ανταγωνισμού στην κατηγορία των supersport και superbike μοτοσυκλετών. Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι αν οι αναβάτες θα εμπιστευτούν ένα σύστημα που θα μεταβάλλει συνεχώς την αεροδυναμική της μοτοσυκλέτας τόσο στον δρόμο όσο και στην πίστα, με την εμπειρία να δείχνει ότι η φυσική πορεία των συστημάτων είναι από αχρείαστα, ανασφαλή και υπερβολικά σύνθετα, σε απαραίτητα και κάποιες φορές μέχρι και υποχρεωτικά.
