Long way up με ηλεκτρικές Harley!

McGregor και Boorman με LiveWire Adventure
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

10/9/2019

Ήταν αρχές του χρόνου όταν γράφαμε για το νέο εγχείρημα των δύο celebrities ηθοποιών-ταξιδευτών, Ewan McGregor και Charley Boorman, που ακολουθεί χρονικά το "Long Way Round" και το "Long Way Down" (ο γύρος του κόσμου από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη και από Βορρά προς Νότο από την Σκωτία μέχρι το Cape Town αντίστοιχα). Στο "Long Way Up", όπως ονομάζεται το τρίτο τους project, η διαδρομή ξεκινά από το νοτιότερο άκρο της αμερικανικής ηπείρου, με τελικό προορισμό την Αλάσκα.
Μάλιστα, αν και οι φήμες -όπως είπαμε- είχαν ξεκινήσει από τον Ιανουάριο, η επιβεβαίωση ήρθε αρκετούς μήνες μετά, σε μια συνέντευξη που έδωσε ο Boorman όπου υποσχέθηκε και μία έκπληξη. Πλέον, φαίνεται πως αποκαλύπτεται και το τελευταίο κομμάτι από το παζλ του "μυστηρίου", καθώς οι δύο globetrotters θα κάνουν προφανώς το ταξίδι τους με… ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες!


Πιο συγκεκριμένα, δημοσιογράφοι του site Autoblog στην Αργεντινή, εντόπισαν έναν "στόλο" από τέσσερα Harley Davidson LiveWire με μετατροπές σε adventure bikes, με τον εξοπλισμό τους να περιλαμβάνει χούφτες και σαμάρια για τις αποσκευές. Οι μοτοσυκλέτες που ήταν μέσα σε ξύλινα κιβώτια ξεφορτώθηκαν στην Γη του Πυρρός (Tierra del Fuego) το νοτιότερο σημείο της Αργεντινής, όπου τα πορτοκαλί και μπλε LiveWire συνόδευαν και δύο ηλεκτρικά ημιφορτηγά Rivian R1T, μαζί βέβαια και με συμβατικά φορτηγάκια Mercedes και τρέιλερ.


Λογικό είναι να δημιουργηθούν προβληματισμοί σχετικά με την αυτονομία των ηλεκτρικών και την δυνατότητά τους να πραγματοποιήσουν ταξίδια μεγάλων αποστάσεων. Γι' αυτό το λόγο οι McGregor και Boorman θα έχουν την υποστήριξη ενός πολυπληθούς συνεργείου που θα συνοδεύουν το δίδυμο κουβαλώντας τεράστιους φορτιστές, γεγονός που δικαιολογεί και την ύπαρξη των δύο Rivian. Η αυτονομία των LiveWire υπολογίζεται μεταξύ των 152 και 230 χιλιομέτρων (αναλόγως των συνθηκών και του ρυθμού οδήγησης), αλλά σε αυτά δεν συμπεριλαμβάνονται συνθήκες για οδήγηση εκτός δρόμου, όπου οι ταχύτητες είναι μεν μικρότερες αλλά το φορτίο μεγαλύτερο. Τα Rivian έχουν μια εντυπωσιακή αυτονομία 640 χιλιομέτρων, κάτι που διευκολύνει πολύ την διαχείριση μεγάλων αποστάσεων, έχοντας έτσι και την δυνατότητα να παίξουν τον ρόλο των οχημάτων υποστήριξης σε αυτό το (σχεδόν) ολοκληρωτικά ηλεκτρικό εγχείρημα.


Από την άλλη, τα LiveWire είναι συμβατά με φορτιστές DC (συνεχόμενου ρεύματος), που σημαίνει ότι μπορεί να φορτιστούν μέχρι το 80% σε κάτι λιγότερο από 40 λεπτά. Κατ' επέκταση, θα υπάρχει η ανάγκη για αρκετές στάσεις προκειμένου να φορτιστούν οι μοτοσυκλέτες, οι οποίες όμως δεν θα διαρκούν για περισσότερο από μία ώρα, ενώ οι φορτιστές τους θα τις ακολουθούν σε όλη την διαδρομή πάνω στις καρότσες των αυτοκινήτων.


Αν και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια επίσημη ανακοίνωση για τον ηλεκτρικό χαρακτήρα του "Long Way Up", η αναφορά του Boorman σε έναν αντισυμβατικό τρόπο ταξιδιού και σε συνδυασμό με τον στόλο των ηλεκτρικών οχημάτων που εντοπίστηκαν στην Αργεντινή, δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.