Μετα-αποκαλυπτικό Touring - Anime ταξίδι με Yamaha Serow 225 μετά το τέλος του κόσμου

Δυστοπικό αλλά… χαρούμενο, με τις πρωταγωνίστριες να επισκέπτονται και την καταστραμμένη πίστα του Motegi
Doomsday touring
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

25/2/2025

Ένα ταξίδι χωρίς μποτιλιαρίσματα, χωρίς κώδικα οδικής κυκλοφορίας και άλλους συνοδοιπόρους φαντάστηκε ο Ιάπωνας Saito Sakae, δημιουργώντας το κόμικ “Doomsday Touring”, όπου δυο κορίτσια καβάλα σε ένα Yamaha Serrow 225 -με τριβάλιτσο παρακαλώ- ταξιδεύουν στην μετά-αποκαλυπτική Ιαπωνία.

Το κόμικ ξεκίνησε αρχικά σε manga μορφή στο χαρτί, το 2021, με την ακόλουθη σύνοψη: “Το τέλος του κόσμου ήρθε, οπότε ας πάμε ένα ταξίδι με ένα Serow (σσ. τη γνωστή On-Off μοτοσυκλέτα της Yamaha, με το Serow να αναφέρεται σε ένα είδος αγριοκάτσικου). Μια On-Off μοτοσυκλέτα που ταξιδεύει σε διάσημα τουριστικά σημεία της Ιαπωνίας. Δείτε το όρος Fuji, ψαρέψτε στη γέφυρα της Yokohama, ταξιδέψετε στο Tokyo Big Sight.”

Το κόμικ αρχικά εμφανίστηκε το 2020 στο περιοδικό manga Dengeki Maoh, ενώ κατόπιν κυκλοφορεί σε δικές του εκδόσεις από το 2021 (μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 6 τόμοι), ενώ στο τρίτο τεύχος οι ηρωίδες μας, αφαιρούν τις βαλίτσες από το Serow και κατευθύνονται στην εγκαταλειμμένη πίστα του Motegi για μερικούς γύρους, ανακαλύπτοντας εκεί πολλές μοτοσυκλέτες διατηρημένες σε καλή κατάσταση, έτοιμες για οδήγηση.

Τα νέα είναι πως το συγκεκριμένο κόμικ θα μεταφερθεί στην τηλεόραση, ως Anime, και περιμένουμε να δούμε τα πρώτα επεισόδιά του να προβάλλονται μέσα στο 2025.

Θεωρούμε πως η επιλογή του αθάνατου Serow για τον κεντρικό ρόλο είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη, με την ιαπωνική μοτοσυκλέτα να έχει αφήσει εποχή για τον σκληροτράχηλο χαρακτήρα της και τις ελάχιστες ανάγκες συντήρησης της. Κι όσον αφορά στον υπόλοιπο καταστραμμένο κόσμο, το σενάριο της περιήγησης στην ερειπωμένη Ιαπωνία είναι ταμάμ για... αγοραφοβικούς εσωστρεφείς αναγνώστες.

“Ακόμα κι όταν ο κόσμος τελειώνει, το ταξίδι με μοτοσυκλέτα συνεχίζεται.”

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.