Μεταλλικά έντομα από εξαρτήματα μοτοσυκλετών!

Πενία τέχνας κατεργάζεται
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

2/9/2020

Η εποχή που διανύουμε είναι κατά γενική ομολογία μία από τις δυσκολότερες, σε ό,τι αφορά τις εργασιακές συνθήκες και προοπτικές. Η ανεργία καλπάζει και πολλοί είναι αυτοί που αναζητούν διεξόδους και ιδέες για να καταφέρουν να επιβιώσουν. Μέσα από αυτή την διαδικασία όμως, προκύπτουν μερικές φορές και πολύ ωραία αποτελέσματα από ανθρώπους που χρησιμοποιούν τις δεξιότητές τους σε ένα εντελώς διαφορετικό πεδίο.

Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή μιας παρέας μηχανικών από την Phnom Penh της Καμπότζης, που βρέθηκαν ξαφνικά χωρίς δουλειά κι ένας τοπικός έμπορος λιπαντικών –που συνεργαζόταν με όλους αυτούς τους μηχανικούς- ο οποίος είχε μια φαεινή έμπνευση: αντί να πηγαίνουν για scrap τα άχρηστα εξαρτήματα από μοτοσυκλέτες, να φτιάχνουν με αυτά έργα τέχνης!

Είναι μια πραγματικά εξαιρετική ιδέα που θα μπορούσε να βοηθήσει περισσότερους ανθρώπους, πέρα από τους συγκεκριμένους μηχανικούς. Από τον περασμένο Ιούνιο, λοιπόν, η ομάδα των οκτώ μηχανικών δημιούργησε τον σύλλογο Silapak Daek OMA. Εκεί μετατρέπουν τα άχρηστα εξαρτήματα σε γιγαντιαίες γαρίδες, λιβελούλες, αράχνες, γρύλλους, κουνούπια και άλλα μεταλλικά έντομα. Μέχρι στιγμής έχουν εστιάσει την δουλειά τους σε σχετικά μικρές κλίμακες μεγέθους, αλλά σχεδιάζουν να κατασκευάσουν μεγαλύτερα δημιουργήματα στο μέλλον, συμπεριλαμβανομένων ενός γιγάντιου ρομπότ και μια ρέπλικα του Iron Man!

To αγοραστικό κοινό στο οποίο απευθύνονται έχει ένα μεγάλο εύρος, από μαγαζιά μέχρι ξενοδοχειακές μονάδες, ενώ μερικά από τα έργα τους μπορεί να κοσμήσουν το τοπικό πάρκο της περιοχής και πιο συγκεκριμένα τα μεταλλικά κουνούπια, μιας και οι ασθένειες που μεταδίδονται από τα πραγματικά κουνούπια αποτελούν μεγάλο πρόβλημα της περιοχής, θέλοντας έτσι να συμβάλλουν στην ενημέρωση του κόσμου.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.