Μετατροπή του αέρα σε καύσιμο!

Ένα βήμα πιο κοντά στην ριζοσπαστική λύση
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

20/5/2020

Η μετατροπή του αέρα που μας περιβάλλει σε ένα αποτελεσματικό καύσιμο, είναι ένα ζήτημα που απασχολεί την επιστημονική κοινότητα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η πρώτη εφαρμογή της τεχνολογίας έγινε την δεκαετία του '50, αλλά το απαγορευτικά υψηλό κόστος της διαδικασίας που απαιτούνταν, μοιραία έκανε τα σχέδια για ευρεία διάδοση της τεχνολογίας, ένα άπιαστο όνειρο.

Τουλάχιστον έτσι ήταν μέχρι την στιγμή που η ομάδα της Carbon Engineering εξέλιξε ένα σύστημα, το οποίο ονομάζεται "Direct Air Capture" και το όραμα για μετατροπή του ατμοσφαιρικού αέρα καύσιμο, ήρθε αν βήμα πιο κοντά.

Ας δούμε όμως πώς δουλεύει το συγκεκριμένο σύστημα. Η διαδικασία αναφέρεται ως "air to fuel" (αέρας σε καύσιμο δηλαδή, με συντομογραφία το "Α2F") και αποτελείται από τρία βασικά στάδια. Αρχικά, το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) από τον αέρα που υπάρχει στο περιβάλλον, συλλέγεται από έναν συνδυασμό ανεμιστήρων και κυψελοειδών κατασκευών που εγκλωβίζουν τα μόρια –κάτι σαν την κατασκευή περίπου των καταλυτών. Στη συνέχεια, χρησιμοποιείται η ηλεκτρόλυση για τον διαχωρισμό υδρογόνου και οξυγόνου από το νερό, και στο τελικό στάδιο το διοξείδιο του άνθρακα αναμιγνύεται με το υδρογόνο με το μείγμα να συνθέτει μια μορφή καυσίμου.

Σύμφωνα με τον CEO της Carbon Engineering, Steve Oldham, το καύσιμο που παράγεται μέσω αυτής της μεθόδου είναι ανώτερης ποιότητας από τα αντίστοιχα που προκύπτουν από την κατεργασία του πετρελαίου. Μάλιστα, επεκτείνει το σκεπτικό του λέγοντας ότι όχι μόνο έχουν πιο "καθαρή" καύση (άρα μολύνουν λιγότερο, από τι στιγμή που δεν περιέχουν και ίχνη θείου), αλλά κάνουν τους κινητήρες πιο αποδοτικούς με περισσότερη δύναμη σε σχέση με τα συμβατικά καύσιμα.

Ένας αποτρεπτικός παράγοντας του συστήματος όμως, είναι το ποσοστό της ενέργειας που απαιτείται για την δημιουργία τέτοιων καυσίμων, καθώς η παραγωγή του υδρογόνου μέσω της ηλεκτρόλυσης των μορίων του νερού είναι πολύπλοκη και χρησιμοποιεί πολλή ηλεκτρική ενέργεια. Πάντως ένα από τα οφέλη του είναι ότι θα μπορεί κάποιος να καίει συμβατικά καύσιμα και απλώς στη συνέχεια να… ανακυκλώνει τα καυσαέρια, αν και κάτι τέτοιο μάλλον ξεφεύγει από την θεωρία της λιγότερης ρύπανσης και της απεξάρτησης από το πετρέλαιο…

Ιταλία: Απαγόρευση οργανωμένων μοτοσυκλετιστικών εκδρομών στα περάσματα του Νότιο Τιρόλο!

Νέος νόμος τέθηκε σε ισχύ από το σαββατοκύριακο 11-12/7 με διατύπωση που αφήνει απορίες
Stelvio_Pass
Το φημισμένο Passo dello Stelvio από την πλευρά της πόλης Bormio
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

13/7/2026

Οι αλπικές διαδρομές που απολαμβάνουν τόσο μοτοσυκλετιστές όσο και αυτοκινητιστές αρχίζουν σταδιακά να γίνονται αφιλόξενες. Από τη μια το μποτιλιάρισμα που καταστρέφει κάθε σκέψη για απόλαυση της οδήγησης, από την άλλη οι κίνδυνοι από την πληθώρα οχημάτων και πίσω απ’ όλα οι έντονες – και συχνά δικαιολογημένες – διαμαρτυρίες των κατοίκων των περιοχών αυτών έχουν κάνει τις ιταλικές αρχές του Νοτίου Τιρόλο να προβαίνουν σε ολοένα και πιο περιοριστικά μέτρα.

Στις αρχές του Ιουλίου ξεκίνησαν αστυνομικά μπλόκα με ελέγχους σε διάφορα από τα αλπικά περάσματα (πάσα) που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία της τοπικής κυβέρνησης και των αστυνομικών αρχών του Bolzano, ενώ τώρα προχωρούν ένα βήμα παραπέρα απαγορεύοντας τις ομαδικές εκδηλώσεις που αφορούν μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα.

Σύμφωνα με τη νέα αυτή απόφαση, δεν επιτρέπεται καμιά οργανωμένη εκδήλωση ομαδικού χαρακτήρα σε προστατευμένες περιοχές και οπουδήποτε σε υψόμετρο άνω των 1.600 μέτρων, με μοναδικές εξαιρέσεις όσες εκδηλώσεις είχαν ήδη εγκριθεί πριν ανακοινωθεί η απαγόρευση. Ως τέτοιες λογίζονται συγκεντρώσεις λεσχών ή άλλων ομάδων, καθώς και οργανωμένες εκδρομές.

Το ερώτημα βέβαια είναι πώς ακριβώς μπορεί η αστυνομία να καταλάβει αν πρόκειται για μια οργανωμένη δράση ή απλώς για μια παρέα φίλων που ταξιδεύουν μαζί; Σαφής απάντηση δεν υπάρχει, καθώς η περιγραφή που δίνεται επισήμως μιλά για “αναγνωρίσιμο οργανωτικό πλαίσιο”, λογίζοντας οσαύτως ακόμη και το ραντεβού πολλών οχημάτων σε ένα σημείο που να εμπίπτει στην περιοχή της απαγόρευσης.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως υπάρχει κίνδυνος παρεξήγησης εδώ, καθώς το “αναγνωρίσιμο πλαίσιο” σημαίνει στοιχεία που να αποδεικνύουν έναν κοινό παρονομαστή, όπως ομοιόμορφος ρουχισμός, κοινή σήμανση (όπως σημαίες, εμβλήματα κ.ο.κ.), ύπαρξη πλοηγού, ξεναγού ή γενικώς κάποιου υπεύθυνου για την εκδήλωση, αλλά αυτά είναι σημάδια που εύκολα μπορεί να παραλλάξει ή κρύψει ένας οργανωτής για να παρακάμψει τον νομικό σκόπελο.

Ταυτόχρονα, μια παρέα μοτοσυκλετιστών που ταξιδεύουν είτε στο συγκεκριμένο πέρασμα, ή απλά το διασχίζουν για να πάνε κάπου αλλού, ξαφνικά κινδυνεύουν να βρεθούν κατηγορούμενοι για παράβαση της απαγόρευσης.

Οι ιταλικές αρχές εξακολουθούν να δηλώνουν πως σε καμιά περίπτωση τα αλπικά πάσα δεν έχουν κλείσει για ιδιώτες, μόνο για οργανωμένες εκδηλώσεις, ωστόσο πόσο καθησυχαστικό μπορεί να είναι αυτό όταν η επιτυχία του ταξιδιού μιας παρέας εξαρτάται από τη διακριτική ευχέρεια του οργάνου που θα βρεθεί στον διάβα τους;

Σε κάθε περίπτωση, για το υπόλοιπο του Καλοκαιριού ας έχουν το μυαλό τους όσοι σκοπεύουν να κινηθούν προς κάποιο αλπικό πέρασμα με παρέα αρκετών μοτοσυκλετών, όπου καλό θα ήταν να φροντίσουν να μη δίνουν την εντύπωση οργανωμένης ομάδας καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Ραντεβού στο Stelvio για μεγάλες ομάδες δεν συνίσταται φέτος...