Μία μοτοσυκλέτα - 3 οδηγοί - 55 συνεπιβάτες! Νέο ρεκόρ-Video
58 άτομα σε μία Royal Enfield για 1,2 χιλιόμετρα
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
23/11/2017
Ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ καταρρίφθηκε για τα περισσότερα άτομα πάνω σε μία μοτοσυκλέτα, από μία συνηθισμένη σε τέτοια ρεκόρ ομάδα. Όπως και κάθε παρόμοιο ρεκόρ στην σύγχρονη εποχή, μιλάμε για τμήμα του Ινδικού στρατού και μία Royal Enfield 500. Η πολυπληθής ομάδα πέτυχε το ρεκόρ με την τρίτη προσπάθεια, κι έπειτα από προετοιμασία έξι μηνών, που συμπεριελάμβανε και αυστηρή δίαιτα ώστε όλοι τους να περιορίσουν το βάρος τους, και μάλιστα είχαν εξ αρχής επιλεχθεί ώστε να είναι κοντά σε αναλογίες.
Το ρεκόρ πιστοποιήθηκε από το Guinness Book of World Records, και δύο ακόμα παρόμοιους οργανισμούς, Unique World Records και Limca Book of Records.
Συνολικά υπάρχουν τρεις οδηγοί. Αυτός που ξεχωρίζει πιο ψηλά, και έχει και την κάμερα από όπου βλέπουμε και τα πλάνα στο video, είναι ο δεύτερος οδηγός, ο ισορροπιστής. Ο ρόλος του είναι να συντονίζει και να κατευθύνει τις δυάδες που ανεβαίνουν στην μοτοσυκλέτα, καθώς αν δεν υπάρχει απόλυτος συντονισμός το εγχείρημα θα αποτύχει. Επίσης, με το να βρίσκεται ψηλότερα, μπορεί να επέμβει στην εξισορρόπηση της μοτοσυκλέτας ακαριαία, σε περίπτωση που πάει να χαθεί η ισορροπία. Το ρεκόρ για την απόσταση μηδενίζεται, αν ακουμπήσει κάποιο από τα λάστιχα που έχουν τοποθετήσει κάτω από την πλατφόρμα των.. συνεπιβατών!
Ο πρώτος οδηγός κρατά το τιμόνι και το γκάζι αλλά δεν βλέπει. Ακούει τις οδηγίες του τρίτου οδηγού που τον ενημερώνει για την θέση του στην μεγάλη ευθεία και προετοιμάζεται με βάση τις εντολές του ισορροπιστή.
Το ρεκόρ έλαβε μέρος στην αεροπορική βάση της Yelahanka, έξω από την Μπαγκαλόρ στην νότιο Ινδία, το κέντρο τεχνολογίας της χαοτικής αυτής χώρας. Πρόκειται για τους Tornadoes, μία ειδική ομάδα επιδείξεων που διοικητικά υπάγεται στο τμήμα «Υποστήριξης Μάχης» ένα αρκετά μεγάλο τμήμα του Ινδικού στρατού που επίσης καλείται να συνδράμει σε κάθε φυσική καταστροφή της χώρας και ουσιαστικά αποτελεί την εικόνα του στρατού προς τα έξω. Για αυτό και καταβάλλεται προσπάθεια για την καλύτερη δυνατή εικόνα.
Η ομάδα αυτή σχηματίστηκε το 1982 κι έχει συνολικά άλλα 19 παγκόσμια ρεκόρ, ενώ συγκεκριμένα για τα περισσότερα άτομα σε μοτοσυκλέτα, έθεσαν το πρώτο τους ρεκόρ το 2010 με 54 άτομα. Το έχασαν από την αντίστοιχη ομάδα του τμήματος διαβιβάσεων του Ινδικού στρατού, το 2013 για ένα ζευγάρι παραπάνω, και απάντησαν τώρα ανεβάζοντας την μπάρα στους 58 αναβάτες.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: