Motorcycle Cannonball 2023 - Αγώνας αντοχής 4.395 χιλιομέτρων με μοτοσυκλέτες 90 ετών και άνω

Ξεκινώντας από το Virginia Beach της Virginia και καταλήγοντας στο Oceanside της Καλιφόρνια
Cannonball 2023
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

31/8/2023

Από τις 7 έως τις 24 Σεπτεμβρίου 2023 θα διεξαχθεί το “Motorcycle Cannonball Cross-Country Endurance Run”, στον οποίο οι συμμετέχοντες θα καλύψουν 4.395 χιλιόμετρα διανύοντας την αχανή αμερικανική ήπειρο “coast to coast”, με μοτοσυκλέτες που έχουν κατασκευαστεί πριν το 1933.

Ως “Cannonball” χαρακτηρίζεται, στην Αμερική κυρίως, κάθε διαδρομή αντοχής που συνήθως γίνεται σε όσο το δυνατόν πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Η ονομασία “Cannonball” προέρχεται από τον Erwin George Baker, o οποίος από το 1914 μέχρι και το 1933 πραγματοποίησε 143 αγώνες αντοχής από την μία ακτή των Η.Π.Α. στην άλλη με μοτοσυκλέτα, καλύπτοντας συνολικά 890.000 χιλιόμετρα. Μάλιστα στον τελευταίο του άθλο, διένυσε την απόσταση από την Νέα Υόρκη στο Λος Άντζελες σε 53 ώρες, ένα ρεκόρ που παρέμεινε ανίκητο για τα επόμενα 40 χρόνια. Η αποφασιστικότητα του να συνεχίζει απτόητος μέχρι τον τερματισμό του πρόσδωσαν το παρατσούκλι “Cannonball”.

Cannonball

ΤoMotorcycle Cannonball Cross-Country Endurance Run”, αποτελεί έναν θεσμό που ξεκίνησε το 2010, όταν ο Lonnie Isam Jr. (έφυγε από την ζωή το 2017) μαζί με 45 ακόμα αναβάτες ξεκίνησαν από την πόλη Kitty Hawk της Βόρειας Καρολίνας για ένα διηπειρωτικό ταξίδι μέχρι τις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού, με vintage μοτοσυκλέτες των αρχών του 20ου αιώνα. Με αυτό τον τρόπο, αντλώντας έμπνευση από τον Baker και άλλους που επιχείρησαν παρόμοιους ριψοκίνδυνους άθλους στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ο Lonnie Isam Jr. θέλησε να παρακινήσει και άλλους ιδιοκτήτες κλασικών μοτοσυκλετών να τις βγάλουν στο δρόμο και να τις οδηγήσουν, αντί να τις αφήσουν να σκονίζονται στα γκαράζ ή να τις δωρίζουν στα μουσεία.

Cannonball

Έκτοτε το “Motorcycle Cannonball Cross-Country Endurance Run” έγινε ένας θεσμός που διεξάγεται κάθε δύο χρόνια. Εξαίρεση αποτέλεσε το 2020, όταν ο αγώνας αντοχής ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του Covid, για να επιστρέψει το 2021. Δύο χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2023, ο αγώνας αντοχής θα ξεκινήσει από την Virginia Beach και θα ολοκληρωθεί στο Oceanside της Καλιφόρνια σε διάστημα 2 εβδομάδων. Το κομβόι των vintage μοτοσυκλετών, θα επισκεφτεί μεταξύ άλλων το Μουσείο Μοτοσυκλέτας Rocky Mountain στο Colorado Springs.

Οι εγγραφές ξεκίνησαν στις 23 Φεβρουαρίου 2023 και έχουν όριο τις 100 συμμετοχές, ενώ μετά η πλατφόρμα κλείνει. Απαράβατος κανόνας είναι η μοτοσυκλέτα που θα πάρει μέρος στο “Motorcycle Cannonball Cross-Country Endurance Run” να έχουν έτος κατασκευής από το 1933 και πίσω.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.