Το 1997, η Yamaha εγκαινίασε μια νέα δραστηριότητα στο site της, τα μοντέλα μοτοσυκλετών από χαρτί, με πρώτο μοντέλο ένα VMAX με εντυπωσιακή λεπτομέρεια για την εποχή του. Από τότε, ο συγκεκριμένος τομέας στην εταιρική ιστοσελίδα του εργοστασίου έχει εμπλουτιστεί με πολλά μοντέλα υπό κλίμακα της Yamaha (όπως για παράδειγμα το ΜΤ-10), μαζί με κάποια αντίστοιχα κιτ ζώων και διαφόρων άλλων πραγμάτων, τα οποία μπορεί ο καθένας να "κατεβάσει" δωρεάν και να τα φτιάξει μόνος του. Η πιο πρόσφατη προσθήκη είναι ένα μοντέλο με κλίμακα ¼ της πρώτης μοτοσυκλέτας που κατασκεύασε η Yamaha, του ΥΑ-1. Αυτό το κιτ είναι το πέμπτο κατά σειρά της σειράς που η εταιρεία ονομάζει "Ultra Realistic", η οποία έχει ονομαστεί έτσι λόγω του ότι απαιτείται εκτύπωση, κόψιμο και κόλλημα 36 σελίδων από μικρά εξαρτήματα, συν άλλες 50 σελίδες με λεπτομερείς οδηγίες! Όπως και τα υπόλοιπα χάρτινα μοντέλα της Yamaha, το ΥΑ-1 μπορεί να κατεβεί σε πλήρη χρωματική έκδοση ή εντελώς λευκό, ενώ υπάρχουν και δύο ακόμη εναλλακτικές: Η πρώτη είναι η νορμάλ έκδοση που χρησιμοποιεί χαρτί και κόλλα για όλα τα εξαρτήματα, ενώ η δεύτερη είναι η "Special Edition" που απαιτεί νήμα ή σύρμα ώστε να δημιουργηθούν πιο αληθοφανείς ακτινωτοί τροχοί.
Για όσους δεν γνωρίζουν, να υπενθυμίσουμε ότι το ΥΑ-1 ήταν η πρώτη μοτοσυκλέτα της Yamaha που μπήκε στην παραγωγή το 1955 και διέθετε ρυθμιζόμενο πιρούνι! Η μοτοσυκλέτα κέρδισε μια θέση στο πάνθεον των "240 Τεχνολογικών Ορόσημων της Ιαπωνικής Αυτοκινητοβιομηχανίας" της "Ιαπωνικής Εταιρείας Μηχανολόγων Αυτοκίνησης", ενώ σηματοδότησε και την αρχή μια επιτυχημένης πορείας παραγωγής μοτοσυκλετών που διαρκεί πάνω από μισό αιώνα.
Αν θέλετε να φτιάξετε το δικό σας ΥΑ-1, ή κάποιο άλλο από τα μοντέλα που έχει διαθέσιμα η Yamaha στο site της, μπορείτε να βρείτε ό,τι χρειάζεστε (εκτός των ψαλιδιών της κόλλας και… της υπομονής) εδώ.
Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]
Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Από τον
Κώστα Γκαζή
27/1/2026
Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.
Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.
Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.
Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.
Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων!
Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά.
Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.
Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.
Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.
Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.
