Νεκρός σε τροχαίο ο Paul Smart πρώην αναβάτης GP και TT, ήταν 78 ετών

Τα αίτια του δυστυχήματος είναι υπό έρευνα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

29/10/2021

Μετά από τροχαίο που έγινε την περασμένη Τετάρτη, ο Paul Smart, πρώην αναβάτης Grand Prix και ένας από τους θρύλους του Isle of Man TT, υπέκυψε στα τραύματά του.

Η δήλωση της οικογένειας αναφέρει:

«Ο Paul ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής εντός και εκτός paddock, και εξαιρετικά αγαπημένος από την οικογένειά του, τους φίλους και τους οπαδούς του αθλήματος σε όλο τον κόσμο. Ήταν 78 ετών. Το όνομά του θα είναι για πάντα συνώνυμο της Ducati που εκτόξευσε την φήμη της κερδίζοντας τον αγώνα Imola 200 το 1972. Επίσης ο Paul ήταν συνυφασμένος με την πίστα Brands Hatch μιας και για πολλά χρόνια κατοικούσε δίπλα της. Τόσα πολλά μπορούν και πρέπει να ειπωθούν για μία τέτοια καλή ζωή που τόσο τραγικά διακόπηκε. Ο Paul αφήνει πίσω του την γυναίκα του Maggie, τον γιό του Scott και την κόρη του Paula που ζητούν να γίνει σεβαστή η ιδιωτική τους ζωή, αυτή την δύσκολη ώρα».

Γεννημένος στις 23 Απριλίου του 1943 στο Eynsfords του Kent στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Paul Smart έχει πάρει μέρος σε πολλούς αγώνες, αλλά όπως λέει και η ανακοίνωση της οικογένειας ήταν τα 200 μίλια της Imola το 1972 που έκαναν το όνομά του γνωστό σε όλους τους Ducatisti. Η Ducati τότε κατάφερε να κερδίσει 11 πολύ ισχυρούς αντιπάλους που μεσουρανούσαν εκείνη την περίοδο, ανάμεσά τους οι MV Agusta, Honda, Triumph, Norton, BSA, και Moto Guzzi, με μία σειρά από αναβάτες ήδη θρύλους όπως οι Phil Read, Walter Villa, και φυσικά τον Giacomo Agostini.

Ήταν σημείο κλειδί για την πορεία της Ducati που είχε πάει στον αγώνα χωρίς να πιστεύει πως θα κερδίσει, ιδιαίτερα με τον Agostini απέναντι στην φοβερή MV Agusta. Ο Smart είχε την Gran Tourismo 750, την πρώτη Ducati με δεσμοδρομικό σύστημα οδήγησης των βαλβίδων και ήταν όμοια σχεδόν με τις μοτοσυκλέτες παραγωγής, ενώ ο Agostini έτρεχε με αγωνιστική μοτοσυκλέτα. Ο Smart τον έπιασε από τον 4ο κιόλας γύρο και μπροστά σε 70.000 θεατές πήρε την νίκη. Βέβαια τότε δεύτερος ήταν και ο Spaggiari επίσης με Ducati που έκοψε ρυθμό όταν άρχισε να μένει από καύσιμο και ο Smart πέρασε μπροστά αλλά σε κάθε περίπτωση η πρωτοκαθεδρία της Ducati μπροστά στην απόλυτη ως τότε, MV Agusta, ήταν πλέον πραγματικότητα. Η Ducati τίμησε αυτή την φοβερή νίκη με την Paul Smart Special Edition 1000 LE, το 2006.

Πριν από αυτή την επιτυχία ο Paul Smart αγωνιζόταν με ιαπωνικές μοτοσυκλέτες στην Αμερική ενώ στα GP αγωνίστηκε στα 250, 350 και 500 συγκεντρώνοντας 7 βάθρα συνολικά. Στο Isle of Man TT πήρε μέρος από το 1967 με πολλές δεύτερες και τρίτες θέσεις, καθιστώντας τον ένα από τα μεγάλα ονόματα της εποχής του.

Συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους φίλους.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.