Νέο επάγγελμα: "Ανταλλακτικατζής"

Θες ανταλλακτικά; Θα σου φτιάξω τώρα εγώ!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

21/7/2017

Πριν μερικές δεκαετίες κάθε χωριό είχε και έναν πεταλωτή που κατασκεύαζε και επιδιόρθωνε τα πέταλα των αλόγων, των μουλαριών και των γαϊδουριών. Επίσης κάθε γειτονιά στις πόλεις είχε κι από έναν τσαγκάρη που επιδιόρθωνε τα παπούτσια των ανθρώπων. Όμως η αλλαγή των μέσων μετακίνησης από το ευρύ κοινό και η ραγδαία πτώση των τιμών στα καινούρια παπούτσια, οδήγησαν στον αφανισμό αυτών των δημοφιλών επαγγελμάτων, περιορίζοντάς το σε ένα πολύ μικρό και άκρως εξειδικευμένο πεδίο δράσης. Το ίδιο φαίνεται ότι θα συμβεί και με τις αποθήκες ανταλλακτικών και γενικά με τον τρόπο που γίνεται το εμπόριό τους σήμερα. Αιτία θα είναι η αλματώδη τεχνολογική εξέλιξη των 3D εκτυπωτών και οι τεράστιες επενδύσεις που γίνονται σε αυτόν τον τομέα από τις άμεσα εμπλεκόμενες εταιρείες του κλάδου της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Γιατί έχουν πέσει με τα μούτρα στην τεχνολογία των 3D εκτυπωτών; Διότι η διαχείριση του τομέα των ανταλλακτικών για τα οχήματά τους κοστίζει τεράστια ποσά, τόσο για τους ίδιους όσο και για τους πελάτες τους, χωρίς να έχει κέρδος κανένας από τους δύο.

Αν καταλάβεις γιατί τα ανταλλακτικά είναι τόσο ακριβά, τότε θα καταλάβεις και γιατί τα εργοστάσια ψάχνουν για λύσεις. Για όσους δεν έχουν καμία εργασιακή σχέση ή προσωπική εμπειρία από τον τομέα του εμπορίου, πιστεύουν βλακωδώς ότι τα ανταλλακτικά είναι ακριβά επειδή οι έμποροι και οι αντιπροσωπείες βγάζουν τρελό κέρδος. Όντως το περιθώριο κέρδους στα ανταλλακτικά είναι πολύ μεγάλο και συνήθως η τιμή λιανικής είναι τρεις, τέσσερις ή και πέντε φορές μεγαλύτερη από την τιμή χοντρικής. Υπάρχει όμως λόγος γι΄αυτό και δεν είναι η αισχροκέρδεια (τουλάχιστον όχι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων). Η αποθήκευση των ανταλλακτικών έχει κόστος, αφού χρειάζεσαι εγκαταστάσεις και ανθρώπους. Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ένα μεγάλος μέρος από αυτά μένει απούλητο για χρόνια. Για παράδειγμα μπορεί να πουλήσεις τέσσερα δεξιά κόκκινα φαίρινγκ ενός μοντέλου αλλά κανένα αριστερό. Αν έχεις στις αποθήκες σου για πέντε ή δέκα χρόνια απούλητα αυτά τα φαίρινγκ, είναι περίπου 4.000 ευρώ που έχεις καταθέσει σε μια τράπεζα, η οποία δεν σου δίνει τόκους και δεν σε αφήνει να πάρεις τα λεφτά σου πίσω! Για να είναι βιώσιμη μια επιχείρηση, αυτά τα 4.000 ευρώ έπρεπε να τα “μοιράσει” στις τιμές των υπόλοιπων ανταλλακτικών που πουλούσε. Δηλαδή αγόραζες μια μανέτα φρένου και μέσα στα 40 ευρώ ήταν και 3 ευρώ από τα απούλητα φαίρινγκ.

Η τακτική που ακολουθούσαν οι αντιπροσωπείες μέχρι σήμερα ήταν να έχουν στοκ μόνο τα ανταλλακτικά με υψηλή κατανάλωση και τα υπόλοιπα να είναι διαθέσιμα κατόπιν παραγγελίας. Φυσικά αυτό είχε πολλές φορές ως αποτέλεσμα εκνευριστικά μεγάλες καθυστερήσεις. Τα τελευταία χρόνια, κυρίως οι Ευρωπαϊκές εταιρείες και ακολούθησαν ορισμένες ιαπωνικές, ανέπτυξαν δικά τους συστήματα μηχανοργάνωσης, ώστε κάθε επίσημος αντιπρόσωπος και κατ΄επέκταση κάθε τοπικό κατάστημα να έχει άμεση πρόσβαση στις κεντρικές αποθήκες ανταλλακτικών του εργοστασίου. Με αυτό τον τρόπο, η ανάγκη για διατήρηση τεράστιων στοκ ανταλλακτικών σε κάθε μία χώρα ξεχωριστά, περιορίστηκε στο ελάχιστο. Μέσα σε τρεις ή τέσσερις εργάσιμες ημέρες, οποιοδήποτε ανταλλακτικό είναι στα χέρια του πελάτη. Όμως ακόμα κι έτσι, εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε αποθήκες και τρόπους διανομής, που αυξάνουν το τελικό κόστος για τον πελάτη, χωρίς να κερδίζει κάτι το εργοστάσιο ή η αντιπροσωπεία.

Όλα αυτά υπόσχεται να αλλάξει η τεχνολογία των 3D εκτυπωτών, οι οποίοι θα μπορούν να κατασκευάζουν επί τόπου το ανταλλακτικό που χρειάζεσαι και μάλιστα σε οποιοδήποτε υλικό θέλεις! Ένα σχεδιαστικό πρόγραμμα, ένας 3D εκτυπωτής και μερικά κουτιά με τα υλικά σε μορφή σκόνης, θα είναι αρκετά για να κατασκευάσουν οποιοδήποτε ανταλλακτικό, οποιασδήποτε μοτοσυκλέτας. Ναι, ακόμα κι αν θέλεις στρόφαλο για εξακύλινδρο Honda CBX 1050 ή για Benelli Sei θα μπορούν να τον φτιάξουν και να στον δώσουν μέσα σε λίγη ώρα. Μπορείς αν θέλεις να αντιγράψεις ή να βελτιώσεις ένα ανταλλακτικό. Μπορείς να το κατασκευάσεις από οποιοδήποτε μέταλλο ή συνθετικό υλικό θέλεις. Όχι μόνο αυτό, αλλά το κόστος θα είναι πολύ μικρότερο. Το επάγγελμα του “κατασκευαστή ανταλλακτικών 3D” βρίσκεται ήδη σε άνθηση και πελάτες τους από τον χώρο των οχημάτων είναι όλοι όσοι έχουν κλασσικά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες.

Ίσως στο μέλλον μία εικόνα σαν την παρακάτω να είναι βγαλμένη από την ελληνική πραγματικότητας:

Ψιτ! Μήτσο! Φτιάξε του παιδιού ένα πιστόνι και μια μπιέλα για Kaze R. A! Και που ΄σε, την μπιέλα φτιάξ’ τη από τιτάνιο… κερνάει το μαγαζί σήμερα! 

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»