Νέο ρεκόρ τελικής ταχύτητας 371,38 χλμ./ώρα για γυμνή μοτοσυκλέτα από στάση με γυναίκα αναβάτη, τόσο στο 1 μίλι όσο και στο 1,25 μίλι
Το ρεκόρ σημείωσε η Becci Ellis στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Elvington στο Speeds for Elvington με Suzuki Haybusa 1999
Από τον
Γιάννη Τσινάβο
13/10/2023
Στις 23 Σεπτεμβρίου στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Elvington, η Βρετανίδα Becci Ellis κατάφερε να γίνει η ταχύτερη γυναίκα στον κόσμο με γυμνή μοτοσυκλέτα, καθώς με μία Suzuki Haybusa 1999 χωρίς φαίρινγκ σημείωσε νέο ρεκόρ τελικής ταχύτητας από στάση τόσο στο 1 μίλι (1.609 μέτρα) όσο και στο 1,25 μίλι (2 χιλιόμετρα).
Η Ellis η οποία δουλεύει ως γραμματέας σε εταιρεία με έδρα το Scunthorpe, σημείωσε το συγκεκριμένο ρεκόρ με ένα τροποποιημένο Suzuki Hayabusa του 1999 το οποίο έχει ονομάσει Odyssey. Το υπερτροφοδοτούμενο Hayabusa της Ellis έχει απόδοση 350 ίππων, ενώ έχει κοστίσει 24.000 λίρες Αγγλίας. Η Becci Ellis στη δεύτερη χρονομετρημένη προσπάθεια της σημείωσε 367.39 χλμ./ώρα, καταφέρνοντας να σπάσει αρχικά το ρεκόρ που κρατούσε η Evelyn Scholz από το 2015 με 340.21 χλμ./ώρα από στάση στο 1 μίλι στο Bonneville Salt Flats, με την Ellis ταυτόχρονα να πετυχαίνει ρεκόρ τελικής ταχύτητας για γυμνή μοτοσυκλέτα από γυναίκα αναβάτη από στάση στο 1,25 μίλι σημειώνοντας 371,38 χλμ/ώρα.
Η Becci Ellis ανέφερε μετά το ρεκόρ που σημείωσε:"Κατά τη διάρκεια της τελικής προσπάθειας, το κεφάλι μου ήταν κυριολεκτικά στην κορυφή των οργάνων. Δεν θα μπορούσα να πάω πιο χαμηλά, διαφορετικά δεν θα μπορούσα να δω, αλλά η πίεση στους ώμους ήταν πολύ μεγάλη. Δεν ξέρω, αν φταίει που μεγαλώνω αλλά ακόμη το νιώθω. Έχεις την αδρεναλίνη που σε κρατάει σε εγρήγορση και δεν νιώθεις πόνο μέχρι να ολοκληρώσεις την προσπάθεια σου. Ήθελα να πάω όσο πιο γρήγορα μπορούσα χωρίς κανέναν περιορισμό. Οι άνθρωποι σκέφτονται “τι διάολο, 56 είσαι, είσαι λίγο πριν τη συνταξιοδότηση, τι κάνεις;”, αλλά εγώ δεν είμαι έτσι. Δεν συμπεριφέρομαι έτσι και δεν φαίνομαι έτσι. Είμαι αυτό που είμαι. Η επιτάχυνση στην αρχή είναι σχεδόν παρόμοια με αυτή που είχα πριν. Δεν αισθάνεσαι πραγματικά τίποτα μέχρι να φτάσεις στην πλήρη ισχύ. Αλλά ένιωσα ότι το κεφάλι μου μπορεί να μην ήταν αρκετά χαμηλά γιατί προς το τέλος της διαδρομής ευχόμουν να τελειώσει γρήγορα η προσπάθεια, επειδή η πίεση στο λαιμό μου ήταν πολύ έντονη.”
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες
Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
12/3/2026
Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.
Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail(TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.
Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.
Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο
To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.
Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.
Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ένα άθλος της εποχή του
Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.
Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.
Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.
Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.
Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.
Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.
Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει
Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.
Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes(BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.
