Ο Marco Lucchinelli ήρθε στην Ελλάδα και οδήγησε για πρώτη φορά την Ducati Panigale V4S

Μια εξομολόγηση από τον Mr Crazy Horse με πολύ γκάζι
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

17/10/2018

Οι ιστορίες από το φετινό Legends Track Day που έγινε στην πίστα των Μεγάρων είναι ατελείωτες και καθώς οι περισσότερες από αυτές αφορούν θρύλους του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος των Grand Prix, έχουν ταυτόχρονα το δικό τους ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Οι Ιταλοί είναι γενικός εκδηλωτικοί και ενθουσιώδεις, όποτε μπορείτε να φανταστείτε το ύφος και τις κινήσεις του σώματος που έκανε ο πρώην Παγκόσμιος Πρωταθλητής Marco Lucchinelli όταν περιέγραφε την πρώτη  του επαφή με την Panigale V4S στην πίστα των Μεγάρων:

 

-Στην Ιταλία έχω σχολή αγωνιστικής οδήγησης και χρησιμοποιούμε για τα μαθήματα μοτοσυκλέτες από την MV Agusta, την Honda, την Yamaha και την Ducati, αλλά μέχρι σήμερα δεν είχα την ευκαιρία να οδηγήσω την καινούρια V4 της Ducati. Έπρεπε να έρθω στην Ελλάδα! Χα, χα… και να σκεφτείς ότι συνεργάζομαι στενά με την Ducati κατά την εξέλιξη ορισμένων νέων μοντέλων της.

 

-Έχει πολύ γκάζι αυτός ο κινητήρας! Παντού! Χαμηλά, ψηλά… Πολύ περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη superbike έχω οδηγήσει τελευταία. Ίσως σε αυτή την πίστα να μην μπορείς να εκμεταλλευτείς πλήρως τις δυνατότητές του, αλλά φαντάζομαι ότι σε πίστες σαν το Mugello, την Monza και την Imola θα βρίσκεται στο στοιχείο της.

 

-Τα ηλεκτρονικά δεν τα συμπαθώ και τα απενεργοποιώ όταν οδηγάω, αλλά με τις σύγχρονες μοτοσυκλέτες δεν μπορείς να πάς γρήγορα χωρίς τα ηλεκτρονικά. Είναι αδύνατον. Αν θες να κάνεις γρήγορους χρόνους θα πρέπει να έχεις τα ηλεκτρονικά στο ON. Εγώ είμαι γέρος άνθρωπος (χα, χα, χα!!!) και δεν χρειάζεται να κάνω γρήγορους χρόνους πια, οπότε τα βγάζω για να κάνω παντιλίκια!

 

 

Τι πρέπει να ξέρεις για τον Marco Lucchinelli

 

Το αγωνιστικό παρατσούκλι του ήταν Crazy Horse (Τρελό Άλογο) λόγω του παρανοϊκού στιλ οδήγησής του

 

Το 1981 κατέκτησε το Παγκόσμιο πρωτάθλημα στα 500 με μια Suzuki-Roberto Gallina σπάζοντας το αμερικάνικο λόμπι των Kenny Roberts, Freddy Spencer και Randy Mamola.  

Υπήρξε εργοστασιακός αναβάτης της Honda δίπλα στον Freddy Spencer, αλλά και της Cagiva στα πρώτα της βήματα στα GP το 1984-1985

Ήταν πολύ καλός στους αγώνες μεγάλης διάρκειας και έχει κερδίσει το Daytona 200 με Ducati 851 (1987) και το Imola 200 με Suzuki (1981)

 

Ήταν εργοστασιακός αναβάτης της Ducati στα SBK το 1988 και μετέπειτα έγινε team manager

 

Έχει κάνει φυλακή για υπόθεση εμπορίας-χρήσης ναρκωτικών ουσιών το 1991

 

Michael Dunlop: Τιμή στον θείο Joey Dunlop με τη νικήτρια Honda VTR1000 SP1 του 2000 [Video & Photo]

Ο πιο συναισθηματικά φορτισμένος γύρος που έχει κάνει στο Isle of Man ο Michael Dunlop
joey dunlop tribute
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

9/6/2026

Το ημερολόγιο έδειχνε 3 Ιουνίου 2000, ημέρα του αγώνα για την κατηγορία Formula One TT στο Isle of Man Tourist Trophy και ημέρα ενός ακόμη θριάμβου για τον Joey Dunlop που, μαζί με τις άλλες δύο πρωτιές που είχε πάρει στις Ultra Lightweight ΤΤ (Honda RS125) και Lightweight 250 ΤΤ (Honda RS250), τον έφεραν συνολικά στις 26 νίκες σε ΤΤ, πρώτο με διαφορά στη σχετική λίστα.

joey dunlop tribute

Αυτή θα ήταν δυστυχώς η τελευταία του εμφάνιση στο αγαπημένο του Νησί, μιας και περίπου έναν μήνα αργότερα, στις 2 Ιουλίου, θα έχανε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας του σε βροχερό αγώνα στην Εσθονία και μαζί τη ζωή του στην ηλικία των 48 ετών.

Εικοσιέξι χρόνια αργότερα είναι ένας άλλους Dunlop, ο ανιψιός Michael, που κυριαρχεί πλέον στη Νησί, αυτός που του έσπασε το ρεκόρ και το ανέβασε στα δυσθεώρητα ύψη 36 νικών και φυσικά ο απολύτως πιο κατάλληλος για να τιμήσει τον αείμνηστο Joey ‘Yer Maun’ Dunlop.

joey dunlop tribute

Την Παρασκευή 5 Ιουνίου 2026 λοιπόν, η διοργάνωση του TT και ο Michael Dunlop τίμησαν τον αξέχαστο πρωταθλητή με έναν γύρο της Mountain Course με τη Honda VTR1000 SP1 που είχε καβαλήσει ο θείος Joey ως τη νίκη της Formula One TT, με την κόκκινη φόρμα με το φτερό της Honda και το χαρακτηριστικότατο κίτρινο Arai κράνος. Όλα αυθεντικά, όπως και οι μνήμες και τα συναισθήματα που σίγουρα γέννησε σε μεγάλο μέρος του κοινού η θέα της κόκκινης SP1 με τον αριθμό #3 στους δρόμους του Νησιού και τον αναβάτη με το κατακίτρινο κράνος.

Στο φετινό Tourist Trophy οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν να γίνουν πολλά και μόλις πέντε αγώνες πρόλαβαν να καταγραφούν στα βιβλία ιστορίας, αλλά ούτε ο καιρός δεν άφηνε να χαλάσει αυτή η σπουδαία στιγμή.