Ο Marco Lucchinelli ήρθε στην Ελλάδα και οδήγησε για πρώτη φορά την Ducati Panigale V4S

Μια εξομολόγηση από τον Mr Crazy Horse με πολύ γκάζι
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

17/10/2018

Οι ιστορίες από το φετινό Legends Track Day που έγινε στην πίστα των Μεγάρων είναι ατελείωτες και καθώς οι περισσότερες από αυτές αφορούν θρύλους του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος των Grand Prix, έχουν ταυτόχρονα το δικό τους ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Οι Ιταλοί είναι γενικός εκδηλωτικοί και ενθουσιώδεις, όποτε μπορείτε να φανταστείτε το ύφος και τις κινήσεις του σώματος που έκανε ο πρώην Παγκόσμιος Πρωταθλητής Marco Lucchinelli όταν περιέγραφε την πρώτη  του επαφή με την Panigale V4S στην πίστα των Μεγάρων:

 

-Στην Ιταλία έχω σχολή αγωνιστικής οδήγησης και χρησιμοποιούμε για τα μαθήματα μοτοσυκλέτες από την MV Agusta, την Honda, την Yamaha και την Ducati, αλλά μέχρι σήμερα δεν είχα την ευκαιρία να οδηγήσω την καινούρια V4 της Ducati. Έπρεπε να έρθω στην Ελλάδα! Χα, χα… και να σκεφτείς ότι συνεργάζομαι στενά με την Ducati κατά την εξέλιξη ορισμένων νέων μοντέλων της.

 

-Έχει πολύ γκάζι αυτός ο κινητήρας! Παντού! Χαμηλά, ψηλά… Πολύ περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη superbike έχω οδηγήσει τελευταία. Ίσως σε αυτή την πίστα να μην μπορείς να εκμεταλλευτείς πλήρως τις δυνατότητές του, αλλά φαντάζομαι ότι σε πίστες σαν το Mugello, την Monza και την Imola θα βρίσκεται στο στοιχείο της.

 

-Τα ηλεκτρονικά δεν τα συμπαθώ και τα απενεργοποιώ όταν οδηγάω, αλλά με τις σύγχρονες μοτοσυκλέτες δεν μπορείς να πάς γρήγορα χωρίς τα ηλεκτρονικά. Είναι αδύνατον. Αν θες να κάνεις γρήγορους χρόνους θα πρέπει να έχεις τα ηλεκτρονικά στο ON. Εγώ είμαι γέρος άνθρωπος (χα, χα, χα!!!) και δεν χρειάζεται να κάνω γρήγορους χρόνους πια, οπότε τα βγάζω για να κάνω παντιλίκια!

 

 

Τι πρέπει να ξέρεις για τον Marco Lucchinelli

 

Το αγωνιστικό παρατσούκλι του ήταν Crazy Horse (Τρελό Άλογο) λόγω του παρανοϊκού στιλ οδήγησής του

 

Το 1981 κατέκτησε το Παγκόσμιο πρωτάθλημα στα 500 με μια Suzuki-Roberto Gallina σπάζοντας το αμερικάνικο λόμπι των Kenny Roberts, Freddy Spencer και Randy Mamola.  

Υπήρξε εργοστασιακός αναβάτης της Honda δίπλα στον Freddy Spencer, αλλά και της Cagiva στα πρώτα της βήματα στα GP το 1984-1985

Ήταν πολύ καλός στους αγώνες μεγάλης διάρκειας και έχει κερδίσει το Daytona 200 με Ducati 851 (1987) και το Imola 200 με Suzuki (1981)

 

Ήταν εργοστασιακός αναβάτης της Ducati στα SBK το 1988 και μετέπειτα έγινε team manager

 

Έχει κάνει φυλακή για υπόθεση εμπορίας-χρήσης ναρκωτικών ουσιών το 1991

 

Απεβίωσε ο Jeff Smith (1934-2026), δις Παγκόσμιος Πρωταθλητής Motocross

Ένας σημαντικός άνθρωπος του off-road αφήνει πίσω του μια τεράστια κληρονομιά
Jeff Smith Passed
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/3/2026

Ο Βρετανός θρύλος του motocross και trial, με τίτλους και διακρίσεις που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή, πέθανε σε ηλικία 91 ετών.

Η FIM ανακοίνωσε με θλίψη τον θάνατο του Jeff Smith MBE, ενός από τους κορυφαίους αναβάτες off-road της εποχής του και Παγκόσμιου Πρωταθλητή 500cc Motocross το 1964 και το 1965.

Γεννημένος στο Colne της Μεγάλης Βρετανίας στις 14 Οκτωβρίου 1934, ο Smith ήρθε σε επαφή με τις μοτοσυκλέτες από πολύ μικρή ηλικία, όταν ο πατέρας του τού χάρισε την πρώτη του μοτοσυκλέτα σε ηλικία μόλις εννέα ετών. Ξεκινώντας από χωράφια της περιοχής και τοπικούς αγώνες trial, το ταλέντο του φάνηκε νωρίς, κατακτώντας το πρώτο του χρυσό μετάλλιο στο International Six Days Trial το 1950, σε ηλικία μόλις 16 ετών, το πρώτο από συνολικά οκτώ χρυσά μετάλλια στη διοργάνωση.

Jeff Smith

Το 1952 προσλήφθηκε ως μαθητευόμενος μηχανικός στη BSA και πολύ σύντομα δικαίωσε τη βρετανική εταιρεία, κατακτώντας το Βρετανικό Πρωτάθλημα Trial το 1953 και το 1954, με δικές της μοτοσυκλέτες. Πολυδιάστατος αναβάτης, ο Smith διακρίθηκε και στο motocross, πετυχαίνοντας την πρώτη του νίκη σε Grand Prix στο Ολλανδικό GP το 1954. Συνολικά, κατέγραψε 30 νίκες σε Grand Prix και 53 νίκες αγωνιστικών σκελών στο ΜΧ.

Jeff Smith

Το 1955 κατέκτησε το Scottish Six Days Trial, καθώς και τον πρώτο από τους εννέα τίτλους του στο Βρετανικό Πρωτάθλημα 500cc Motocross (1955, 1956, 1960-1965, 1967), ενώ ήταν και ο κορυφαίος σε βαθμούς αναβάτης στο Motocross des Nations (Motocross των Εθνών) της FIM. Έναν χρόνο αργότερα υπερασπίστηκε τον τίτλο του και οδήγησε τη Μεγάλη Βρετανία στη νίκη στο Motocross des Nations, επίτευγμα που επανέλαβε συνολικά επτά φορές (1956, 1957, 1959, 1960, 1964, 1965, 1967). Παράλληλα, κατέκτησε δύο φορές και το Trophee des Nations (250 κυβικά) το 1961 και 1962.

Μεταξύ των ιστορικών του κατορθωμάτων, ο Smith ήταν ο τελευταίος πρωταθλητής στα 500 κυβικά του ΜΧ με τετράχρονη μοτοσυκλέτα πριν την σαρωτική πλημμυρίδα των δίχρονων που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες.

Jeff Smith

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση στις αρχές της δεκαετίας του 1970, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συνέχισε να δραστηριοποιείται στον χώρο της μοτοσυκλέτας, παραμένοντας πάντα κοντά στο άθλημα. Παράλληλα, επισκεπτόταν συχνά την πατρίδα του και τους παλιούς του αντιπάλους, μεταξύ των οποίων και τον στενό του φίλο Arthur Lampkin, ο οποίος επίσης έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.

Jeff Smith

Ο Jeff Smith απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών, έπειτα από σύντομη ασθένεια. Ο Πρόεδρος της FIM, Jorge Viegas, καθώς και σύσσωμη η οικογένεια της ομοσπονδίας, εξέφρασαν τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια προς την οικογένεια και τους φίλους του.

Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην παγκόσμια κοινότητα της μοτοσυκλέτας.

Jeff Smith