Ο "μίνι κλώνος" του Kawasaki H2!

Για να μη χαλάς μια περιουσία!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

10/4/2020

Πριν από πέντε χρόνια, το 2015, σύσσωμος ο μοτοσυκλετιστικός κόσμος έμεινε με τα σαγόνια στο πάτωμα όταν η Kawasaki Heavy Industries, αποφάσισε να κάνει μια μικρή επίδειξη ισχύος παρουσιάζοντας το H2R (μπορείτε να βρείτε όλη την ιστορία του εδώ), μια μοτοσυκλέτα που ο μοναδικός περιορισμός στη δημιουργία της ήταν το πάθος. Και στην προκειμένη περίπτωση το πάθος της Kawasaki ήταν αστείρευτο, εξ ου και το αποτέλεσμα.

Έκτοτε, η Kawasaki έχει χρησιμοποιήσει τον κινητήρα του H2R σε διάφορες μοτοσυκλέτες, επηρεάζοντας φυσικά τον προγραμματισμό της τροφοδοσίας, περιορίζοντας και τις επιδόσεις..

Φυσικά, όλες οι μοτοσυκλέτες που χρησιμοποιούν τον υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα της Kawasaki κοστίζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο αντέχει η τσέπη του μέσου Έλληνα. Οπότε τι κάνεις όταν ακόμη και μετά από πέντε χρόνια η καψούρα για το Η2 καίει δυνατά μέσα σου; Η ιαπωνική Pleasure MC έχει την λύση!

Δύο χρόνια μετά την κυκλοφορίας του υπερτροφοδοτούμενου τέρατος της Kawasaki η Pleasure MC βάλθηκε να δημιουργήσει ένα kit μετατροπής που θα κάνει τα Z125 των “Πράσινων” τον…"mini-me" του H2. Έτσι εγένετο το h2 (ναι με πεζό το “H” για να συμβαδίζει με το μέγεθος της μοτοσυκλέτας)! Μέσα από έξυπνες μετατροπές η εταιρεία κατάφερε να παρουσιάσει ένα πιστό αντίγραφο μικρότερης κλίμακας, το οποίο οδήγησε και το Young Machine και ανέφερε ότι η θέση οδήγησης είναι πολύ κοντά σε αυτή του H2.

Οι διαφορές οπτικά μεταξύ του h2 και H2 είναι ελάχιστες, όπως το μονό δισκόφρενο εμπρός και το συμβατικό ψαλίδι, ενώ το η εξάτμιση του Ζ125 δεν έχει δεχτεί κάποια τροποποίηση και στην πραγματικότητα το τεράστιο τελικό που βλέπουμε στη δεξιά πλευρά είναι μια καμουφλαρισμένη βαλίτσα(!), με χωρητικότητα κάτι παραπάνω από 1,5lt.

Για όσους ονειρεύονταν μια Η2 για κάθε μέρα αλλά δεν έχουν τα χρήματα να την αγοράσουν, η Pleasure MC έχει τη λύση κι έτσι θα εντυπωσιάζετε κάθε φορά που θα βρίσκεστε πάνω στη σέλα της – αρκεί να έχετε ένα Ζ125 και τα χρήματα για το kit!

Photo: Young Machine

Ετικέτες

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες