Τι θα λέγατε αν μαθαίνατε πως το να οδηγείτε μοτοσυκλέτα είναι πιο ασφαλές από το κάπνισμα, την κατανάλωση αλκοόλ, ακόμη και από τις επιθέσεις από τρίτους; Αν σας έλεγαν ότι περισσότεροι άνθρωποι σκοτώνονται παγκοσμίως πέφτοντας από τις σκάλες, σε σχέση με τους θανάτους από τροχαία με μοτοσυκλέτες, σε παγκόσμια κλίμακα; Εδώ κολλάει η θεωρία του Αϊνστάιν ότι τα πάντα είναι σχετικά μεγέθη… Σίγουρα όλοι μας έχουμε ακούσει για ανθρώπους που έχουν χάσει την ζωή τους ή έχουν τραυματιστεί σοβαρά και ο καθένας έχει να διηγηθεί από τουλάχιστον μία αντίστοιχη ιστορία. Αυτό είναι μάλιστα που οδηγεί και την πλειοψηφία των πολέμιων της μοτοσυκλέτας, να δηλώνουν ότι πρέπει να απαγορευτούν οριστικά καθώς πρόκειται για παγίδες θανάτου. Στο "γαϊτανάκι" μάλιστα των αφορισμών, μπαίνουν και μεγάλα ενημερωτικά μέσα με μεγάλο κύρος και ειδικό βάρος, όπως για παράδειγμα το περιοδικό "Forbes" στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, όπου σε ένα δημοσίευμά του το 2017 είχε γράψει πως οι θάνατοι σε ατύχημα με μοτοσυκλέτα συμβαίνουν κατά 28% με μεγαλύτερη συχνότητα απ' ότι σε ατυχήματα με αυτοκίνητα. Ακόμη κι εμείς οι ίδιοι οι μοτοσυκλετιστές αναγνωρίζουμε ότι σε γενικές γραμμές είσαι πιο ασφαλής μέσα στο μεταλλικό κουτί ενός αυτοκινήτου, περιτριγυρισμένος από αερόσακους κατά την διάρκεια μιας σύγκρουσης, ενώ στην μοτοσυκλέτα είσαι σαφώς πιο εκτεθειμένος. Εδώ όμως έρχονται τα στατιστικά και η ερμηνεία των αριθμών για να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική. Υπάρχει ένα ρητό που αποδίδεται (κατά πολλούς λανθασμένα) στον διάσημο Αμερικανό συγγραφέα, Mark Twain, το οποίο λέει πως "υπάρχουν τριών ειδών ψέματα: τα ψέματα, τα καταραμένα ψέματα και τα στατιστικά". Η αλήθεια είναι πως ανάλογα με την ερμηνεία και την χρήση των δεδομένων, υπάρχει πάντα το περιθώριο να αποδείξεις ότι αυτό που θες να πεις και να καταλήξεις είναι αλήθεια, άσχετα με το είναι σωστό ή λάθος αυτό!
"Υπάρχουν τριών ειδών ψέματα: Τα ψέματα, τα καταραμένα ψέματα και τα στατιστικά!"
Επιστρέφουμε λοιπόν στα στατιστικά που είχαν δημοσιοποιηθεί και εντοπίζουμε ότι αναφέρονται σε συγκρούσεις. Όταν μπουν τα πραγματικά νούμερα στην πραγματική τους διάσταση, ανακαλύπτουμε ότι τα αυτοκίνητα αφαιρούν περισσότερες ζωές από τις μοτοσυκλέτες, αναλογικά με τα χιλιόμετρα που διανύουν. Αυτό συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο ότι κυκλοφορούν πολλά περισσότερα αυτοκίνητα συγκριτικά με τις μοτοσυκλέτες, οπότε βάσει στατιστικής, είναι περισσότερο πιθανό να συμβούν μοιραίες συγκρούσεις όπου θα εμπλέκονται αυτοκίνητα, απ' ότι μοτοσυκλέτες.
Μπορεί τα τροχαία ατυχήματα γενικά να είναι ψηλά στη λίστα, αλλά αυτά που αφορούν τους μοτοσυκλετιστές είναι πολύ λιγότερα
Αν αποφασίσετε να περιπλανηθείτε στο πέλαγος των στατιστικών, μπορείτε να πάτε το θέμα ακόμη πιο μακριά. Για παράδειγμα, είναι δεκαπλάσιος ο αριθμός αυτών που πεθαίνουν από γρίπη σε σχέση με αυτούς που χάνουν την ζωή τους σε ατυχήματα με μοτοσυκλέτες, όπως και το ότι η κατανάλωση του αλκοόλ σκοτώνει πολλαπλάσιες φορές περισσότερους. Ακόμη και η παχυσαρκία έχει περισσότερα θύματα συγκριτικά με τα μοτοσυκλετιστικά ατυχήματα, ενώ είναι τετραπλάσιες οι πιθανότητες να πεθάνει κάποιος από σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα. Οι δε πεζοί που σκοτώνονται σε τροχαία συμβάντα, έχουν διπλάσιο αριθμό από τους μοτοσυκλετιστές.
Αρκετά μικρό το ποσοστό των θανάτων μοτοσυκλετιστών, σε σχέση με τους επιβαίνοντες σε αυτοκίνητα
Αναφέροντας όλα τα παραπάνω, το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν πρόκειται να σταματήσει να πίνει μια μπύρα όταν θελήσει (αν και ο συνδυασμός οδήγησης και αλκοόλ είναι απαγορευτικός!!!), ούτε θα σταματήσουμε να ανεβαίνουμε σκαλιά. Απλώς, τα αναφέρουμε ως ένα χρήσιμο μάθημα για το πώς θα πρέπει να έχουμε μια κριτική ματιά στην ανάγνωση των στατιστικών στοιχείων και το πόσο μεγάλη προσοχή χρειάζεται στην ερμηνεία τους. Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και η πηγή από την οποία προέρχονται τα στοιχεία και –κυρίως- το τι θέλει να αποδείξει αυτή η πηγή. Πολλές φορές τα στατιστικά αποτελούν ένα εξαιρετικό εργαλείο για να θεμελιωθούν επιχειρήματα και να αποδειχθούν γεγονότα, αλλά υπάρχουν και φορές που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να μετατρέψουν λίγο τα δεδομένα προκειμένου να φτάσουμε στο συμπέρασμα που θέλουν…
Λονδίνο: Διαδήλωση μοτοσυκλετιστών για τους επί 600 μέρες κρατούμενους στο Ιράν Craig και Lindsay Foreman
Ζητούν μεσολάβηση της κυβέρνησης για την απελευθέρωση του ζεύγους Foreman
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
10/9/2026
Μοτοσυκλετιστές συγκεντρώθηκαν στο Λονδίνο ζητώντας την απελευθέρωση του ζευγαριού που συνελήφθη στο Ιράν κατά τη διάρκεια ταξιδιού με μοτοσυκλέτες προς την Αυστραλία.
Ως είχαν εξαγγείλει από τον περασμένο μήνα, ομάδα μοτοσυκλετιστών συγκεντρώθηκε στο Λονδίνο για να εκφράσει τη συμπαράστασή της στην οικογένεια των Lindsay και Craig Foreman, οι οποίοι συμπλήρωσαν 600 ημέρες κράτησης στο Ιράν. Οι μοτοσυκλετιστές κατευθύνθηκαν με τις μοτοσυκλέτες τους προς την πλατεία του βρετανικού κοινοβουλίου, ενώ προηγουμένως σταμάτησαν έξω από την πρεσβεία του Ιράν, όπου ο γιος της Lindsay Foreman, Joe Bennett, παρέδωσε προσωπικά επιστολή προς τον Ιρανό πρέσβη.
Το ζευγάρι από την Αγγλία συνελήφθη τον Ιανουάριο του 2025, ενώ ταξίδευε με μοτοσυκλέτα μέσω του Ιράν, στο πλαίσιο ενός μεγαλύτερου ταξιδιού με προορισμό την Αυστραλία. Στη συνέχεια καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης για κατασκοπεία, κατηγορία την οποία οι ίδιοι και η οικογένειά τους αρνούνται κατηγορηματικά.
Ο Joe Bennett δήλωσε μετά την επίσκεψή του στην πρεσβεία ότι η επιστολή είχε ως στόχο να ζητήσει να υπάρξει ξανά επικοινωνία με τους γονείς του, αλλά κυρίως να αναγνωριστεί η αθωότητά τους.
"Ήταν μια έκκληση να τους δουν, μια έκκληση να επιστρέψουν τα τηλεφωνήματα, αλλά κυρίως για να αποδειχτεί η αθωότητά τους", ανέφερε.
Ο Bennett είχε ενημερώσει την πρεσβεία μέσω email για την επίσκεψή του και την πιθανότητα συνάντησης με τον Ιρανό πρέσβη, Mousavi. Η συνάντηση τελικά δεν πραγματοποιήθηκε, χωρίς αυτό να σημαίνει, όπως είπε, ότι δεν μπορεί να γίνει στο μέλλον.
"Αυτό που χρειαζόμαστε είναι δράση"
Ο γιος της Lindsay Foreman ήταν ιδιαίτερα επικριτικός για την έλλειψη ουσιαστικής προόδου στην υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι το ζήτημα χρειάζεται μεγαλύτερη προβολή, αλλά κυρίως πολιτική δράση.
"Νομίζω ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι μεγαλύτερη προβολή. Η υπόθεση είναι ήδη αρκετά γνωστή, αλλά αυτό που χρειαζόμαστε είναι δράση", δήλωσε.
"Αν κοιτάξω πίσω, τέτοια εποχή πέρυσι, ζητούσα το ίδιο πράγμα. Ζητούσα το πρώτο τηλεφώνημα και τώρα, έναν χρόνο μετά, ζητάω ξανά ένα τηλεφώνημα. Αυτό δεν δείχνει πρόοδο, δείχνει τέλμα."
Ο Bennett χαρακτήρισε την υπόθεση "ομηρία" και "αυθαίρετη κράτηση", ζητώντας από τη βρετανική κυβέρνηση να αντιμετωπίσει την κατάσταση αναλόγως.
"Δεν μου διαφεύγει ότι οι εντάσεις είναι υψηλές και ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολλές πολυπλοκότητες γύρω από το Ιράν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε εδώ σε πολιτικό επίπεδο."
Στην κορυφή των αιτημάτων του βρίσκεται μια συνάντηση με τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών, Ed Miliband. "Αυτό είναι ένα πράγμα που θα ήθελα πολύ να προκύψει από τη σημερινή ημέρα. Θα ήταν εξαιρετικό να καθίσουμε με τον Ed και να του παρουσιάσουμε πραγματικά την υπόθεση, ώστε να αλλάξει η πολιτική βούληση. Νομίζω ότι αυτό είναι το ζητούμενο, η πολιτική βούληση", είπε.
"Το ότι ταξίδεψαν στο Ιράν δεν σημαίνει ότι φταίνε"
Ο Bennett κλήθηκε επίσης να σχολιάσει τις απόψεις που εκφράζονται στο διαδίκτυο, σύμφωνα με τις οποίες οι Foreman ουσιαστικά "προκάλεσαν" την κράτησή τους επιλέγοντας να ταξιδέψουν στο Ιράν.
Δεν απέρριψε το ερώτημα, αλλά τόνισε ότι η επιλογή μιας δύσκολης διαδρομής δεν συνεπάγεται την ευθύνη για όσα ακολούθησαν.
"Οι άνθρωποι δικαιούνται να έχουν τις απόψεις τους και δεν θα προσπαθήσω να τις αλλάξω. Αυτό που θα πω είναι ότι πρόκειται για δύο αθώους ανθρώπους που είναι ταξιδιώτες και εξερευνητές. Έκαναν το ταξίδι ακολουθώντας τις συμβουλές ανθρώπων που είχαν κάνει την ίδια διαδρομή."
Σύμφωνα με τον ίδιο, το ζευγάρι είχε λάβει τα συνήθη και απαραίτητα μέτρα ασφαλείας για το ταξίδι, διέθετε έγκυρες βίζες, είχε μαζί του ταξιδιωτικό οδηγό, ακολουθούσε βασικές οδηγικές αρτηρίες και διέμενε σε ξενοδοχεία, ενώ είχε αποφύγει την Τεχεράνη. Παράλληλα, το αρχικό τους σχέδιο προέβλεπε παραμονή μόλις τεσσάρων ημερών στο Ιράν.
"Η εκ των υστέρων γνώση είναι υπέροχο πράγμα", σχολίασε ο Bennett. "Σε κάθε περιπέτεια παίρνεις ένα ρίσκο. Αν ανέβεις σε μια μοτοσυκλέτα, παίρνεις ένα ρίσκο. Έτσι είναι. Καταλαβαίνω λοιπόν τη σκέψη, την έχω κάνει κι εγώ. Αλλά τελικά αυτό δεν αλλάζει δύο πράγματα, ότι, πρώτον, είναι αθώοι και δεν αξίζουν αυτό που τους συμβαίνει. Και δεύτερον, δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση από την ευθύνη να τους φέρει πίσω στην πατρίδα."
Η εμπειρία του Richard Ratcliffe
Στη συγκέντρωση συμμετείχε και ο Richard Ratcliffe, σύζυγος της Nazanin Zaghari-Ratcliffe, η οποία είχε κρατηθεί για πέντε χρόνια στο Ιράν, μεταξύ άλλων στις φυλακές Evin όπου κρατούνται σήμερα και οι Foreman.
Ο Ratcliffe απέρριψε την άποψη ότι η δημόσια προβολή μιας υπόθεσης μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση των κρατουμένων. Αντίθετα, υποστήριξε ότι η δημοσιότητα είναι ένας από τους σημαντικότερους τρόπους με τους οποίους μια οικογένεια μπορεί να προστατεύσει τους δικούς της ανθρώπους και κυρίως να πιέσει την κυβέρνηση να κινηθεί.
"Δύο αθώοι άνθρωποι ταξίδεψαν στο Ιράν, συνελήφθησαν και στη συνέχεια παρουσιάστηκε ένας σωρός αβάσιμων κατηγοριών. Πίσω από κλειστές πόρτες θα γίνουν διαπραγματεύσεις για αυτά που πραγματικά θέλει η ιρανική κυβέρνηση. Ο μόνος τρόπος που έχει μια οικογένεια για να παραμείνει ασφαλής είναι να υπάρχει δημοσιότητα. Διάφορα πράγματα συμβαίνουν στο σκοτάδι", δήλωσε.
Με βάση τη δική του εμπειρία, ο Ratcliffe υποστήριξε ότι η δημοσιότητα ήταν αυτή που τελικά κινητοποίησε την κυβέρνηση στη δική του υπόθεση.
"Η δημοσιότητα ήταν αυτό που έκανε τους ανθρώπους να ενδιαφερθούν και την κυβέρνηση να κινηθεί. Και οι πολιτικοί κινούνται μόνο όταν κάτι βρίσκεται στα μέσα ενημέρωσης", είπε, προσθέτοντας ότι δεν έχει συναντήσει οικογένεια που πέρασε παρόμοια κατάσταση και να πιστεύει ότι η δημόσια εκστρατεία δεν έπαιξε ρόλο είτε στην προστασία του κρατούμενου είτε στην επιστροφή του στην πατρίδα.
Ο Ratcliffe επέκρινε επίσης την πίεση που, όπως υποστηρίζει, ασκεί η βρετανική κυβέρνηση στις οικογένειες προκειμένου να περιορίσουν τις δημόσιες εκστρατείες τους.
"Αυτό που βρίσκω περισσότερο ανησυχητικό σε αυτή την υπόθεση είναι η στάση που πήρε η κυβέρνηση, να καταστείλει, αντί να επιλύσει."
Παράλληλα, χαρακτήρισε απογοητευτική την απουσία προόδου και σημείωσε ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να αποφεύγει ακόμη και τους χαρακτηρισμούς "όμηροι" ή "αυθαίρετα κρατούμενοι", αναφερόμενη στην υπόθεση διπλωματικά και μετριοπαθώς ως "περίπλοκη".
Ο ίδιος προειδοποίησε ότι το σημερινό γεωπολιτικό περιβάλλον καθιστά την κατάσταση των Foreman ακόμη πιο επικίνδυνη από εκείνη που αντιμετώπισε η σύζυγός του. "Η φυλακή όπου βρίσκονται έχει βομβαρδιστεί μέσα στους τελευταίους 12 μήνες. Αυτό είναι ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο."
"Έχουμε απλώς αδράνεια"
Ο Ratcliffe χαιρέτισε τον διορισμό του Alistair Burt ως αρμόδιο για υποθέσεις προξενικής κράτησης, χαρακτηρίζοντάς έναν "καλό και ευγενικό άνθρωπο", αλλά υποστήριξε ότι ο διορισμός από μόνος του δεν αρκεί.
"Τους συνέλαβαν πριν από σχεδόν δύο χρόνια. Τι έχει κάνει η κυβέρνηση; Τίποτα άλλο δεν λειτουργεί. Δεν ακούω κάποιο ξεκάθαρο σχέδιο από την κυβέρνηση. Δεν ακούω να υπάρχουν συνέπειες για το Ιράν επειδή κρατά αθώους ανθρώπους. Δεν ακούω τίποτα σχετικά με αυτά που έχει πει το Ιράν ότι θέλει. Έχουμε απλώς αδράνεια."
Παρέμβαση και από την πρώην βουλευτή της περιοχής
Στην κινητοποίηση συμμετείχε επίσης η Mims Davies, βουλευτής και πρώην εκπρόσωπος της περιοχής όπου ζει η οικογένεια Foreman.
"Είναι απολύτως κρίσιμο να κρατήσουμε την κατάσταση του Craig και της Lindsay στο επίκεντρο", δήλωσε. "Η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή επιλέγει τα ζητήματα που την ενδιαφέρουν σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς κυρώσεις. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι σημαντικότερο από το να φέρουμε τον Craig και τη Lindsay πίσω στην οικογένειά τους."
Η Davies υπογράμμισε ότι η συνεχής δημοσιότητα έχει σημασία, ακριβώς επειδή η ειδησεογραφία μετακινείται γρήγορα από το ένα θέμα στο άλλο.
"Ζούμε τις πιο γεωπολιτικά ασταθείς εποχές που έχουμε γνωρίσει, ιδιαίτερα σε αυτή την περιοχή. Πρέπει ο κόσμος να γνωρίζει ότι Βρετανοί πολίτες βρίσκονται στη φυλακή. Ήταν τουρίστες, γι' αυτό έχουμε σήμερα εδώ τους μοτοσυκλετιστές, για να αναδείξουμε ότι οι άνθρωποι αγαπούν να ταξιδεύουν με τις μοτοσυκλέτες τους και ότι εκείνοι έκαναν αυτό το ταξίδι ως αθώοι τουρίστες και βρίσκονται άδικα στη φυλακή."
600 ημέρες κράτησης
Η υπόθεση των Foreman έχει πλέον εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερα μακρά και δύσκολη δοκιμασία για την οικογένεια. Ο Craig Foreman είχε μιλήσει τηλεφωνικά μέσα από τις φυλακές Evin τον Μάιο, λέγοντας: "Θέλουμε η κυβέρνηση να καταλάβει ότι είμαστε ακόμη εδώ. Ζούμε αυτή τη ζωή, φυλακισμένοι για κάτι που δεν έχουμε κάνει. Πιστεύω ότι μπορούν να κάνουν κάτι."
Τόσο ο Craig όσο και η Lindsay πραγματοποίησαν απεργία πείνας νωρίτερα μέσα στη χρονιά. Ο Craig ξεκίνησε στις 9 Μαΐου και η Lindsay στις 18 Μαΐου, αφού είχε εμποδιστεί να τον δει. Οι απεργίες ολοκληρώθηκαν στις 9 Αυγούστου, έπειτα από 93 και 84 ημέρες αντίστοιχα.
Σύμφωνα με τον Joe Bennett, το ζευγάρι έχασε σημαντικό βάρος κατά τη διάρκεια των απεργιών πείνας και εξακολουθούσε να ανακτά σταδιακά τις δυνάμεις του. Ο ίδιος είχε καταφέρει να έχει την πρώτη ουσιαστική επικοινωνία με τη μητέρα του μετά από διάστημα τριών μηνών τον Αύγουστο.
Το βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών είχε δηλώσει τότε ότι η "υγεία και η ευημερία" των Craig και Lindsay αποτελούν κορυφαία προτεραιότητα και είχε επιβεβαιώσει ότι η οικογένεια είχε συναντηθεί στις 5 Αυγούστου με τον υπεύθυνο για τη Μέση Ανατολή Stephen Doughty. Ωστόσο, η συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών Ed Miliband δεν έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα.
Παράλληλα, διαδικτυακή αίτηση που ζητά την απελευθέρωση των Foreman πλησιάζει πλέον τις 90.000 υπογραφές, με τους διοργανωτές να έχουν θέσει ως επόμενο στόχο τις 100.000. Συνεχίζεται επίσης η διαδικτυακή συγκέντρωση χρημάτων για την υποστήριξη της οικογένειας.
