Οδοιπορικό στον Εύξεινο Πόντο: Από τη Ρωσία με… αγάπη

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

18/7/2016

Με την άφιξή μου στο Batumi, το κομμάτι του παρευξείνιου οδοιπορικού στην Τουρκία λάμβανε τέλος και ταυτόχρονα ξεκινούσε αυτό της Γεωργίας, που αποδείχθηκε τελικά αρκετά πιο σύντομο απ’ ότι είχα σχεδιάσει. Αιτία στάθηκε η διακοπή της οδικής σύνδεσης Γεωργίας-Ρωσίας στον ορεινό άξονα του Καυκάσου λόγω κατολισθήσεων, πράγμα που με υποχρέωσε να πάρω ένα μικρό ferry που εκτελούσε το δρομολόγιο Batumi-Sochi.
Έτσι, πλέοντας για 14 ώρες τα ακυμάτιστα νερά του Εύξεινου Πόντου μ’ ένα μικρό σαπιοκάραβο, αποβιβάστηκα στο Sochi της Νότιας Ρωσίας. Αφού ολοκληρώθηκαν οι τελωνιακές διαδικασίες και το μαύρο Supra έβαλε επίσημα ρόδα στην χώρα του Πούτιν, η ηλεκτρονική πυξίδα ξεκίνησε να δείχνει επίμονα τον ρωσικά βορρά, και συγκεκριμένα την πρωτεύουσα Μόσχα. Περίπου 1.300 χιλιόμετρα με χώριζαν από την μητρόπολη της Ρωσίας, ενώ οι πόλεις Krasnodar, Rostov-na-Don και Voronez θα αποτελούσαν τις ενδιάμεσες στάσεις στην πορεία μου για την Μόσχα.


Ένα βαρετό επίπεδο τοπίο "έστρωσε" την διαδρομή ως την Μόσχα. Αδιάφορες οι πόλεις που συνάντησε το μαύρο παπί στην πορεία του, ταπεινά και φτωχικά τα χωριά που αντίκρισε η ματιά μου, αρκετά καλές οι εξυπηρετήσεις του δρόμου, ικανοποιητική η κατάσταση της ασφάλτου για τις αναρτήσεις του Supra. Και τελικά, με πολύ επιμονή και υπομονή στο τιμόνι, αλλά και αρκετή προσοχή με τους επιθετικούς Ρώσους οδηγούς που με λαχτάρισαν ουκ ολίγες φορές, έφτασα στο βορειότερο γεωγραφικό σημείο του παρευξείνιου οδοιπορικού. Τρέμε Πούτιν, σου έρχομαι…


Ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμουν την ρωσική πρωτεύουσα και δικαιολογημένα έτρεχα σας τρελός να δω όσα μπορούσα περισσότερα μέσα στις τρεις μέρες που έμεινα στην αγκαλιά της πόλης: το Κρεμλίνο, την Κόκκινη Πλατεία με τα αρχιτεκτονήματά της, τα -σοβιετικής αρχιτεκτονικής- κτίσματα του Πανεπιστημίου και του Υπουργείου Εξωτερικών, το θέατρο Μπολσόι, τον Καθεδρικό ναό και φυσικά δεν παρέλειψα μια ρομαντική βαρκάδα στα νερά του Μόσχοβα…


Και μετά τα αξιοθέατα, σειρά είχε ο Σύλλογος των Ελλήνων της Μόσχας. Οι ομογενείς της ρωσικής πρωτεύουσας με υποδέχτηκαν θερμά και με ενημέρωσαν για την πολύχρονη παρουσία και ιστορία τους. Με ποντιακή καταγωγή οι περισσότεροι (άλλοι είχαν έρθει στην Μόσχα από την περιοχή της Κριμαία και άλλοι από την Γεωργία), αντιπροσωπεύουν σήμερα μια αξιόλογη ελληνική κοινότητα 5.000 ατόμων, που αποτελεί σημείο αναφοράς για τις σημαντικές πολιτιστικές και φιλανθρωπικές δραστηριότητες που διοργανώνει.
Παίρνοντας λοιπόν στις "αποσκευές" της ψυχής μου τα συγκινητικά ακούσματα των Ελλήνων της Μόσχας, τις εικόνες των επιβλητικών μνημείων της ρωσικής μεγαλούπολης και λίγη από την κοσμοπολίτικη αύρα της, άρχισα να κατηφορίζω νότια, για να αντικρίσω και πάλι τον Εύξεινο Πόντο από τις ακτές της Ουκρανίας.

Κων/νος Μητσάκης

Θρύλος του MotoGP ανακηρύχθηκε ο Loris Capirossi

Ο Ιταλός αναβάτης περνά και επίσημα στο πάνθεον των θρύλων του MotoGP
Capirossi
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

16/9/2026

Ο τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής τιμήθηκε σε μια συγκινητική τελετή στο Misano, με τον Carmelo Ezpeleta να του απονέμει το μετάλλιο του Θρύλου του MotoGP.

Ο Loris Capirossi είναι πλέον και επίσημα MotoGP Legend. Ο Ιταλός  εντάχθηκε στο πάνθεον της ιστορίας του MotoGP το Σάββατο 12/9 στο Misano, όπου ο CEO της διοργανώτριας, Carmelo Ezpeleta, του παρέδωσε το μετάλλιο μπροστά στην οικογένεια, τους φίλους και τους συνεργάτες του.

Ο Capirossi έχει πραγματοποιήσει συνολικά 328 εκκινήσεις σε όλες τις κατηγορίες των Grand Prix, κατακτώντας 29 νίκες. Οκτώ στα 125cc, δώδεκα στα 250cc και εννέα στα MotoGP. Στην καριέρα του σημείωσε επίσης 99 βάθρα και 41 pole positions, ενώ κατέκτησε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα.

Capirossi

Ο πρώτος από αυτούς ήρθε το 1990 στα 125cc, όταν ο Capirossi έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής σε ηλικία 17 ετών και 165 ημερών. Παραμένει έτσι ο νεότερος Παγκόσμιος Πρωταθλητής σε Grand Prix, καθώς ο Pedro Acosta κατέκτησε το 2021 τον τίτλο σε ηλικία 17 ετών και 166 ημερών, μόλις μία ημέρα μεγαλύτερος.

Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες επίσης ο Capirossi ήταν ο τελευταίος αναβάτης που είχε κατακτήσει Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην πρώτη του σεζόν στα 125cc (ή τη Moto3), μέχρι να επαναλάβει το επίτευγμα ο Acosta.

Στο MotoGP ο Capirossi έγραψε ιστορία χαρίζοντας στη Ducati την πρώτη της νίκη στην κορυφαία κατηγορία, στο Grand Prix της Καταλονίας το 2003, στην πρώτη σεζόν της ιταλικής εταιρείας στα MotoGP. Ήταν παράλληλα η πρώτη νίκη της Ducati σε οποιαδήποτε κατηγορία του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, μετά τη νίκη του Mike Hailwood στα 125cc του Ulster GP το 1959.

Ο Ιταλός έχει κερδίσει στο MotoGP με τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές, Yamaha, Honda και Ducati, ένα αξιομνημόνευτο επίτευγμα που έχουν πετύχει μόλις πέντε αναβάτες στην ιστορία, οι Mike Hailwood, Randy Mamola, Eddie Lawson, Maverick Viñales και ο ίδιος ο Capirossi. Παράλληλα, έχει ανέβει στο βάθρο με τέσσερις κατασκευαστές, Honda, Yamaha, Ducati και Suzuki.

Από την πρώτη του νίκη, στα 125cc στο Βρετανικό GP του 1990, μέχρι την τελευταία, στο MotoGP της Ιαπωνίας του 2007, μεσολάβησαν 17 χρόνια και 49 ημέρες. Πρόκειται για τη δεύτερη μεγαλύτερη διάρκεια νικηφόρας καριέρας στην ιστορία των Grand Prix, πίσω μόνο από τον Valentino Rossi, του οποίου η αντίστοιχη περίοδος έφτασε τα 20 χρόνια και 311 ημέρες.

Capirossi

Ο Capirossi αποσύρθηκε από την ενεργό δράση στο τέλος του 2011, στη Valencia, έχοντας ως τότε το ρεκόρ εκκινήσεων σε Grand Prix, με 328 συμμετοχές σε 22 σεζόν, από το 1990 έως το 2011. Ο εμβληματικός αριθμός 65 που χρησιμοποιούσε έχει αποσυρθεί από το MotoGP από το 2016.

Μετά την αποχώρησή του από τους αγώνες, ο Capirossi παρέμεινε ενεργός στον χώρο, αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων τον ρόλο του εκπροσώπου της Αγωνιστικής Διεύθυνσης στο MotoGP. Συνεχίζει να έχει ενεργό ρόλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ενώ παραμένει μία από τις πιο χαρακτηριστικές και δημοφιλείς προσωπικότητες του paddock.