Οδοιπορικό στον Εύξεινο Πόντο: Στην έδρα της Φιλικής Εταιρείας

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

22/7/2016

Καθισμένος σ’ ένα παρόχθιο καφέ του Κιέβου, δίπλα στα ασάλευτα νερά του ποταμού Δνείπερου, συμπλήρωνα το "ημερολόγιο καταστρώματος" με τις ταξιδιωτικές εμπειρίες των τελευταίων ημερών. Με συντροφιά έναν δυνατό καφέ, σκόρπιες σκέψεις και δυνατές εικόνες έπαιρναν σιγά σιγά το δρόμο από το μυαλό στο πληκτρολόγιο.
Πριν από μόλις τρεις μέρες βρισκόμουν στην Μόσχα (850 χλμ. μακριά) και τώρα το μαύρο Supra μ’ είχε μεταφέρει στην Ουκρανία, και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα της χώρας. Φτάνοντας στο Κίεβο, εγώ μετρούσα 19 ημέρες on the road και το κοντέρ του παπιού μετρούσε αντίστοιχα 4.200 χιλιόμετρα από την αρχή του παρευξείνιου οδοιπορικού. Αναβάτης και όχημα βρισκόμασταν σε άριστη κατάσταση (λειτουργικά και ψυχολογικά), πανέτοιμοι για τα επόμενα χιλιόμετρα, που προβλέπονταν όμως δύσκολα εξαιτίας της άσχημης κατάστασης των ουκρανικών δρόμων.


Εκτός από τα ενδιαφέροντα αξιοθέατά του (κυρίως ορθόδοξοι χριστιανικοί ναοί και νεοκλασικά αρχιτεκτονήματα), το Κίεβο μού επιφύλασσε ωστόσο μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς εδώ ανταμώθηκα τυχαία με έξι Έλληνες μοτοσυκλετιστές από την Κομοτηνή, που ταξίδευαν όλοι μαζί με προορισμό τις Βαλτικές χώρες.


Η Οδησσός, με το απάνεμο λιμάνι της και την χαρισματική αμφιθεατρική τοποθεσία της, με καρτερούσε μόλις 480 χλμ. νοτιότερα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Ήταν ο αμέσως επόμενος -και τελευταίος- αστικός προορισμός μου επί ουκρανικού εδάφους. Εκείνη την ημέρα χρειάστηκε ωστόσο να παλέψω για 7 ολόκληρες ώρες μ’ έναν δαιμονισμένο αέρα, που προσπαθούσε να με γκρεμίσει από την σέλα του παπιού. Τελικά κατάφερα να φτάσω όρθιος…


Οι αρχαίοι Μιλήσιοι υπήρξαν οι θεμελιωτές της Οδησσού, της οποίας η μετέπειτα ιστορία της ήταν στενά συνδεδεμένη με την έντονη παρουσία των Ελλήνων (κυρίως κατά τον 18ο και 19ο αιώνα), που όριζαν το εμπόριο της Μαύρης Θάλασσας και οραματίστηκαν την απελευθέρωση των ελληνικών εδαφών από τους Τούρκους, ιδρύοντας εδώ την περιβόητη Φιλική Εταιρεία.


Η εμβληματική "Σκάλα Ποτέμκιν" (αποτέλεσε το σκηνικό στην διάσημη κινηματογραφική ταινία "Θωρηκτό Ποτέκμιν"), το Μουσείο της Φιλικής Εταιρίας, το εκπληκτικό Εθνικό Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου, το παλάτι Vorontsov και το Αρχαιολογικό Μουσείο ήταν στις πρώτες θέσεις της τουριστικής ατζέντας της παραθαλάσσιας ουκρανικής πολιτείας, που με καθήλωσε με την αρχιτεκτονική πανδαισία και κομψότητά της. Ναι, η Οδησσός ήταν μια πόλη που "ξεχείλιζε" από ποιητική ομορφιά και ασυγκράτητο ερωτισμό. Όπως άλλωστε και οι Ουκρανές…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»