Οδοιπορικό στον Εύξεινο Πόντο

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/7/2016

Αφού κατακάθισε η σκόνη της ερήμου από το πρόσφατο ταξίδι μου στην αραβική χερσόνησο (“ADV 2 Dubai”), οι χάρτες δεν άργησαν ν’ ανοίξουν ξανά και άρχισα να σχεδιάζω εκ νέου κόκκινες γραμμές και συναρπαστικές διαδρομές. Τι αλήθεια σκεφτόμουν; Ένα ταξίδι με παπί, παρόμοιο μ’ αυτό που έκανα το 2012 στην Καππαδοκία και το 2014 στην Ινδία. Λίγα κυβικά, πολύ κέφι, μεγάλη τρέλα…
Κι έτσι, στα τέλη Ιουνίου, κρατώντας το κλειδί ενός ετοιμοπόλεμου Honda Supra-X 125 Helmin, βρέθηκα στην αφετηρία ενός οδοιπορικού μνήμης, αφιερωμένο στον ποντιακό Ελληνισμό. Μια διαδρομή 7.500 χιλιομέτρων σε έξι παρευξείνιες χώρες (Τουρκία, Γεωργία, Ρωσία, Ουκρανία, Ρουμανία, Βουλγαρία) αποτελούσε το "Roadbook" ενός ταξιδιού σε τόπους οικείους, που φιλοξένησαν την μακραίωνη ιστορική παρουσία του ποντιακού Ελληνισμού.


Η απόβασή μου στην Τουρκία έγινε ατμοπλοϊκώς (Πειραιάς-Χίος-Cesme), ενώ μετά το γρήγορο συνοριακό "ξεκαθάρισμα", το μαύρο Supra άρχισε να καταπίνει τα 610 χιλιόμετρα που με χώριζαν από την πόλη Polatli, την πρώτη διανυκτέρευσή μου επί τουρκικού εδάφους. Η πρώτη μέρα προσαρμογής και συνεργασίας ανάμεσα στον αναβάτη και στο Honda Supra έληξε με τις καλύτερες εντυπώσεις εκατέρωθεν. Σημαντικό πλεονέκτημα για την ομαλή ροή του ταξιδιού αποτελούσε φυσικά η μεγάλη αυτονομία του παπιού, αφού ρολάροντας με σταθερή ταχύτητα 80-90 χλμ./ώρα είχα μια αυτονομία που άγγιζε περίπου τα 230 χιλιόμετρα.


Την επομένη, η κοντινή Άγκυρα δεν ήταν σταθμός μου -η πόλη Amasya ήταν ο επόμενος προορισμός. Αφού έριξα μια γρήγορη, κρυφή ματιά στην σύγχρονη τουρκική πρωτεύουσα που χανόταν μέσα από τους καθρέπτες του παπιού, συνέχισα ακάθεκτος για την αρχαία πρωτεύουσα του βασιλείου του Πόντου, 370 χιλιόμετρα ανατολικότερα.
Προσεγγίζοντας την συννεφιασμένη Αμάσεια, είχα βάλει ρόδα στο γεωγραφικό διαμέρισμα του Πόντου. Ως τις αρχές του 20ου αιώνα, στην πόλη της Αμάσεια και στην γύρω περιοχή ζούσαν περίπου 155.000 Έλληνες, που εξοντώθηκαν όμως από τα δικαστήρια ανεξαρτησίας του Κεμάλ Ατατούρκ.


Στις δυο μέρες που αφιέρωσα στην γενέτειρα του αρχαίου γεωγράφου Στράβωνα, οι λαξευτοί τάφοι των Μιθριδατών (Βασιλέων του Πόντου), τα οθωμανικά τεμένη, το αρχαιολογικό μουσείο και οι παραδοσιακές κατοικίες κατά μήκος του ποταμού Ίρι, μού διηγήθηκαν την ιστορία της Αμάσεια, η οποία αποδείχθηκε μια από τις πιο όμορφες και ατμοσφαιρικές πόλεις της Ανατολίας. Επόμενη στάση στην χιλιοτραγουδισμένη Τραπεζούντα…

Θρύλος του MotoGP ανακηρύχθηκε ο Loris Capirossi

Ο Ιταλός αναβάτης περνά και επίσημα στο πάνθεον των θρύλων του MotoGP
Capirossi
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

16/9/2026

Ο τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής τιμήθηκε σε μια συγκινητική τελετή στο Misano, με τον Carmelo Ezpeleta να του απονέμει το μετάλλιο του Θρύλου του MotoGP.

Ο Loris Capirossi είναι πλέον και επίσημα MotoGP Legend. Ο Ιταλός  εντάχθηκε στο πάνθεον της ιστορίας του MotoGP το Σάββατο 12/9 στο Misano, όπου ο CEO της διοργανώτριας, Carmelo Ezpeleta, του παρέδωσε το μετάλλιο μπροστά στην οικογένεια, τους φίλους και τους συνεργάτες του.

Ο Capirossi έχει πραγματοποιήσει συνολικά 328 εκκινήσεις σε όλες τις κατηγορίες των Grand Prix, κατακτώντας 29 νίκες. Οκτώ στα 125cc, δώδεκα στα 250cc και εννέα στα MotoGP. Στην καριέρα του σημείωσε επίσης 99 βάθρα και 41 pole positions, ενώ κατέκτησε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα.

Capirossi

Ο πρώτος από αυτούς ήρθε το 1990 στα 125cc, όταν ο Capirossi έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής σε ηλικία 17 ετών και 165 ημερών. Παραμένει έτσι ο νεότερος Παγκόσμιος Πρωταθλητής σε Grand Prix, καθώς ο Pedro Acosta κατέκτησε το 2021 τον τίτλο σε ηλικία 17 ετών και 166 ημερών, μόλις μία ημέρα μεγαλύτερος.

Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες επίσης ο Capirossi ήταν ο τελευταίος αναβάτης που είχε κατακτήσει Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην πρώτη του σεζόν στα 125cc (ή τη Moto3), μέχρι να επαναλάβει το επίτευγμα ο Acosta.

Στο MotoGP ο Capirossi έγραψε ιστορία χαρίζοντας στη Ducati την πρώτη της νίκη στην κορυφαία κατηγορία, στο Grand Prix της Καταλονίας το 2003, στην πρώτη σεζόν της ιταλικής εταιρείας στα MotoGP. Ήταν παράλληλα η πρώτη νίκη της Ducati σε οποιαδήποτε κατηγορία του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, μετά τη νίκη του Mike Hailwood στα 125cc του Ulster GP το 1959.

Ο Ιταλός έχει κερδίσει στο MotoGP με τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές, Yamaha, Honda και Ducati, ένα αξιομνημόνευτο επίτευγμα που έχουν πετύχει μόλις πέντε αναβάτες στην ιστορία, οι Mike Hailwood, Randy Mamola, Eddie Lawson, Maverick Viñales και ο ίδιος ο Capirossi. Παράλληλα, έχει ανέβει στο βάθρο με τέσσερις κατασκευαστές, Honda, Yamaha, Ducati και Suzuki.

Από την πρώτη του νίκη, στα 125cc στο Βρετανικό GP του 1990, μέχρι την τελευταία, στο MotoGP της Ιαπωνίας του 2007, μεσολάβησαν 17 χρόνια και 49 ημέρες. Πρόκειται για τη δεύτερη μεγαλύτερη διάρκεια νικηφόρας καριέρας στην ιστορία των Grand Prix, πίσω μόνο από τον Valentino Rossi, του οποίου η αντίστοιχη περίοδος έφτασε τα 20 χρόνια και 311 ημέρες.

Capirossi

Ο Capirossi αποσύρθηκε από την ενεργό δράση στο τέλος του 2011, στη Valencia, έχοντας ως τότε το ρεκόρ εκκινήσεων σε Grand Prix, με 328 συμμετοχές σε 22 σεζόν, από το 1990 έως το 2011. Ο εμβληματικός αριθμός 65 που χρησιμοποιούσε έχει αποσυρθεί από το MotoGP από το 2016.

Μετά την αποχώρησή του από τους αγώνες, ο Capirossi παρέμεινε ενεργός στον χώρο, αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων τον ρόλο του εκπροσώπου της Αγωνιστικής Διεύθυνσης στο MotoGP. Συνεχίζει να έχει ενεργό ρόλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ενώ παραμένει μία από τις πιο χαρακτηριστικές και δημοφιλείς προσωπικότητες του paddock.