Piaggio Ape - Πλέον θα παράγεται αποκλειστικά στην Ινδία

Η μικρή παραγωγή της Pontedera προοριζόταν εδώ και χρόνια μόνο για τις ασιατικές αγορές
Piaggio Ape
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/12/2024

Το τρίτροχο ελαφρύ επαγγελματικό όχημα  Piaggio Ape (με το ape να σημαίνει “μέλισσα” στα ιταλικά, και με την Piaggio να έχει εμμονή με τα έντομα -θυμίζουμε και τη σφήκα - Vespa), αρχικά κυκλοφόρησε στην αγορά ως VespaCar ή TriVespa το 1948, με την παραγωγή του στην Pontedera, σε design του Corradino D'Ascanio, σχεδιαστή υπεύθυνου και για τη Vespa.

Το Ape μπορούσε να διαμορφωθεί και να πάρει ποικίλες μορφές, εξυπηρετώντας πολλές χρηστικές λειτουργίες, από μεταφορές αντικειμένων και ανθρώπων, ως ελαφρύ φορτηγάκι, ή ως ταξί. Παράλληλα αρκετοί ήταν και οι πιτσιρικάδες που το έπαιρναν αντί για αυτοκίνητο, με κλασική περίπτωση τον Valentino Rossi να έχει επικές ιστορίες να διηγηθεί για τις κόντρες του με το “φτιαγμένο” Ape 50 του, ενάντια στα Ape των άλλων πιτσιρικάδων της Tavullia!

Το 1960 η Piaggio ξεκίνησε να εξάγει το Ape παγκοσμίως, με την Ινδία να αποτελεί τον καλύτερο πελάτη της, αφού τα τρίκυκλα ταξί και φορτηγάκια εκεί αποτελούσαν τη δημοφιλέστερη λύση για τον επαγγελματία. Στη συνέχεια, το Ape γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και σε άλλες αγορές της Ασίας, όπως η Ταϊλάνδη με τα Tuk-Tuk της και η Ινδονησία.

Το 1999 σηματοδότησε την έναρξη της λειτουργίας της Piaggio Vehicles Pvt Ltd (PVPL) στην Ινδία, και την έναρξη της παραγωγής του Ape στο εργοστάσιο του Pune, με το τρίκυκλο να αποκτά ηγετική θέση στην τεράστια ινδική αγορά.

Ape Electric

Τα τελευταία χρόνια, παρόλο που μικρός αριθμός Ape παραγόταν στο εργοστάσιο της Pontedera στην Ιταλία, κανένα από αυτά δεν κατέληγε σε αγορές τις Ευρώπης, αφού εδώ και πολύ καιρό τα Ape δεν πωλούνταν στην Ευρώπη. Αιτία από τη μία οι αυστηρές Euro προδιαγραφές Euro 5, ενώ η παρουσίαση του ηλεκτρικού Ape E-City στην Ινδία το 2019 ήταν “too little, too late” για τους Ευρωπαίους, που προτιμούν πλέον το τετράτροχο ελαφρύ φορτηγάκι Porter που πλέον έχει και ηλεκτρική έκδοση -Porter NPE- η οποία παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 2024.

Valentino Rossi

Τώρα, η Piaggio ανακοίνωσε πως σταματά την μικρή παραγωγή του Ape στην Pontedera, με το θρυλικό τρίκυκλο να αποχαιρετά τις γραμμές του ιταλικού εργοστασίου για τα καλά, μετά από 76 αδιάλειπτα χρόνια παραγωγής του εκεί.

Rossi Ape

Πλέον θα κατασκευάζεται αποκλειστικά στην Ινδία -σε 12 παραλλαγές μάλιστα με κινητήρες ηλεκτρικούς, βενζίνης και diesel, δίπλα στα Porter που επίσης κατασκευάζονται και στο ινδικό εργοστάσιο-, για τις αγορές της Ασίας και της Αφρικής, ενώ το μέρος του εργοστασίου της Pontedera για το Ape θα μετατραπεί για την παραγωγή του ηλεκτρικού φορτηγού Porter.

Ετικέτες

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 1ο – Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης σε Ίμβρο και Αϊβαλί!

Ο Έλληνας αναβάτης ξεκινά ένα οδοιπορικό 2.500 χιλιομέτρων
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

9/1/2026

Ακόμα δεν ξεκίνησε ο νέος χρόνος και ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έχει ετοιμάσει “βαλίτσες” και ξεκινά το νέο του ταξίδι με προορισμό την Ίμβρο της γειτονικής Τουρκίας. Πάνω στην σέλα ενός QJMOTOR FORT 350 EVO θα διανύσει περί τα 2.500 χιλιόμετρα και θα έχει την ευκαιρία να κινηθεί κατά μήκος των μικρασιατικών ακτών αλλά και να συναντήσει την ελληνική κοινότητα που βρίσκεται στην Ίμβρο και απαριθμεί περίπου 200 άτομα.

Ακολουθεί το δελτίο τύπου:

Στην Ίμβρο με QJMOTOR FORT 350 EVO

Με το καλωσόρισμα του νέου χρόνου, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης, οδηγώντας ένα scooter QJMOTOR FORT 350 EVO, πραγματοποιεί το QJMOTOR IMBROS 2026. Πρόκειται για ένα οδοιπορικό 2.500 χλμ. στην Τουρκία με τελικό προορισμό το νησί της Ίμβρου, που αποτελούσε κάποτε μια μικρή ελληνική πατρίδα. Μετά την Ίμβρο, θα κινηθεί κατά μήκος των μικρασιατικών ακτών, περνώντας από την Τροία του Ομήρου, την Άσσο του Αριστοτέλη και το Αϊβαλί του Ηλία Βενέζη, για να επισκεφθεί τρεις νοσταλγικούς τόπους του παρελθόντος και της ιστορίας μας.

QJMOTOR

Στην Τουρκία ο αναβάτης θα μεταβεί οδικώς (Αθήνα – Κήποι) και η απόβασή του στην Ίμβρο θα πραγματοποιηθεί με το ακτοπλοϊκό δρομολόγιο Kabatepe–Imbros (Gökçeada). Θα ακολουθήσει κατόπιν περιήγηση στα μικρασιατικά παράλια μέχρι το Αϊβαλί, ενώ η επιστροφή στην Ελλάδα θα γίνει και πάλι οδικώς από τον συνοριακό σταθμό των Κήπων.

Ταξιδεύοντας με το QJMOTOR FORT 350 EVO στους στενούς δρόμους της Ίμβρου, θα αναζητήσει τα διαχρονικά σημάδια και τις μισοσβησμένες μνήμες του άλλοτε ακμάζοντος ελληνικού στοιχείου. Επισκεπτόμενος μισάνοιχτες ελληνορθόδοξες εκκλησίες, ερημωμένα ελληνικά σχολεία, βρύσες με ελληνικές επιγραφές και πετρόκτιστες κατοικίες με πεσμένους τοίχους και γυμνά παράθυρα, θα περιηγηθεί σε τόπους και οικισμούς που κάποτε αντηχούσαν ζωηρές ελληνικές λαλιές.

Παράλληλα, ο Κωνσταντίνος Μητσάκης θα επιδιώξει να καταγράψει στην Ίμβρο τις δυσκολίες αλλά και τις προσδοκίες της τοπικής ελληνικής κοινότητας των περίπου 200 ατόμων, που συνεχίζουν να αντέχουν στον χρόνο και να μιλούν ακόμα ελληνικά. Οι λιγοστοί εναπομείναντες ομογενείς της Ίμβρου, με τη δημιουργική παρουσία τους και τη διατήρηση της ιδιαίτερης ταυτότητας και της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, εξακολουθούν να «φυλάνε Θερμοπύλες» εδώ και 2.500 χρόνια στη βορειοανατολική γωνιά του Αιγαίου.