“Προϊόν της Χρονιάς” το Dunlop Geomax MX53

Από τους δοκιμαστές του γερμανικού περιοδικού CROSS Magazin
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

4/2/2021

Το εξειδικευμένο γερμανικό περιοδικό Cross Magazin έδωσε τον τίτλο του προϊόντος της χρονιάς για το 2020 στα ελαστικά Dunlop Geomax MX53. Στο δελτίο τύπου που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε τα επιχειρήματα των δοκιμαστών του περιοδικού αλλά και λεπτομέρειες για τα χαρακτηριστικά τις σειράς των motocross ελαστικών της Dunlop:

 

 Δελτίο Τύπου

 

Το ελαστικό Dunlop Geomax MX53 ανακηρύχθηκε «Προϊόν της Χρονιάς» από το CROSS Magazin

•             Η αντοχή και η ευελιξία του ελαστικού εντυπωσίασαν το περιοδικό CROSS Magazin

•             Το Geomax MX53 προσφέρει υψηλή απόδοση εκτός δρόμου σε μεσαία και σκληρά εδάφη

•             Το προϊόν αναπτύχθηκε για τα πρωταθλήματα MXGP και Supercross

 

Το ελαστικό της Dunlop Geomax MX53 ανακηρύχθηκε «Προϊόν της Χρονιάς» από το  Γερμανικό περιοδικό CROSS Magazin, το οποίο κατόπιν εκτεταμένων δοκιμών, αναγνώρισε την υψηλή απόδοση και αντοχή του συγκεκριμένου ελαστικού motocross.

Στο τεύχος του Ιανουαρίου 2021, το περιοδικό CROSS Magazin παρουσίασε το Geomax MX53 ως «Προϊόν της Χρονιάς» για το 2020, εξηγώντας ότι τόσο οι ευρείες δυνατότητες που έχει το συγκεκριμένο motocross ελαστικό, που ανήκει στην κατηγορία μεσαίου και σκληρού εδάφους, όσο και η εκπληκτική αντοχή που επέδειξε μετά από ποικίλες δοκιμές, το καθιστούν όχι απλώς μια βελτιωμένη εκδοχή του προκατόχου του, Geomax MX52, αλλά ένα συνολικά εξαιρετικό προϊόν.

Λαμβάνοντας υπόψη τα εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του Geomax MX53, το περιοδικό καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Dunlop «πέτυχε ένα πολύ σημαντικό κατόρθωμα, να βελτιώσει ένα προϊόν που ήταν ήδη αποδεδειγμένα καλό και ως εκ τούτου, ήταν ήδη σε μεγάλη ζήτηση. Το προηγούμενο μοντέλο, Geomax MX52, αποτελούσε συχνή και αγαπημένη επιλογή για πολλούς οδηγούς, αφού είχε καταφέρει να εδραιώσει ένα ευρύ φάσμα αγοραστών, αντιπροσωπεύοντας μία εξαιρετική ισορροπία μεταξύ της υψηλής απόδοσης και της αντοχής στο χρόνο».

Σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, το Geomax MX53 έχει ακόμη πιο ευρείες δυνατότητες χρήσης, βελτιωμένο χειρισμό, καλύτερη απόδοση φρεναρίσματος και feedback. Οι ειδικοί του CROSS Magazin εντυπωσιάστηκαν από αυτά τα χαρακτηριστικά, σημειώνοντας πως πρόκειται για τον «καλύτερο δυνατό συνδυασμό» μεταξύ ισχυρού κρατήματος και αντοχής.

 

«Το Geomax MX53 έχει ελεγχθεί από εμάς σε ποικίλες διαδρομές σε μία μεγάλη σειρά δοκιμών και κατά τη γνώμη μας, πλησιάζει πάρα πολύ στην επιθυμητή ισορροπία μεταξύ αποτελεσματικής πρόσφυσης και ανθεκτικότητας», σημείωσαν χαρακτηριστικά οι συντάκτες του περιοδικού.

Το MX53 αποτελεί βασικό κομμάτι της σειράς ελαστικών Geomax motocross και έχει σχεδιαστεί ως ένα ενδιάμεσο προϊόν για χρήση σε μεσαίο έως σκληρό έδαφος. Η σειρά Dunlop Geomax περιλαμβάνει επίσης το μοντέλο MX12, για εδάφη με άμμο και λάσπη, αλλά και το εξαιρετικά αναγνωρισμένο MX33, για μαλακό έως μεσαίο έδαφος. Η οικογένεια τη σειράς Geomax έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων των κορυφαίων κατασκευαστών, παίζοντας βασικό ρόλο στις νίκες των αναβατών και των ομάδων τους σε πρωταθλήματα όπως το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIM Motocross (MXGP) και το Monster Energy Supercross.

«Καθώς δοκιμάζαμε το νέο MX53 με τους αναβάτες μας, συνειδητοποιήσαμε πώς οι εκτεταμένες προσπάθειες μας γύρω από την Έρευνα και την Ανάπτυξη, αλλά και η μακρά εμπειρία μας στους αγώνες σε όλον τον κόσμο, κατέληξαν στη δημιουργία ενός πραγματικά ισορροπημένου προϊόντος, τόσο για τους επαγγελματίες αναβάτες όσο και για τους ερασιτέχνες. Αυτό που εντυπωσίασε τους ειδικούς του CROSS Magazin, ήταν οι ακόμη πιο πολλές δυνατότητες χρήσης που έχει το συγκεκριμένο ελαστικό σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, καθώς και η ισορροπία που πετύχαμε μεταξύ της υψηλής απόδοσης και της μακράς αντοχής. Η ανακήρυξη του ελαστικού μας ως «Προϊόν της Χρονιάς» για το 2020 από το CROSS magazine είναι μια διάκριση που μας έκανε ιδιαίτερα υπερήφανους», δήλωσε σχετικά ο Luca Davide Andreoni, Διευθυντής Μάρκετινγκ της Dunlop Motorcycle για την Ευρώπη.

 

Σχετικά με την Dunlop

Η Dunlop Europe είναι ένας από τους κορυφαίους κατασκευαστές ελαστικών μοτοσικλετών στον κόσμο με εντυπωσιακό ιστορικό επιτυχιών στοn μηχανοκίνητο αθλητισμό. Η Dunlop Europe είναι τεχνικός συνεργάτης των πρωταθλητριών ομάδων στο Endurance World Championship Racing, επίσημος προμηθευτής ελαστικών στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Moto2 και Moto3 και η πιο επιτυχημένη μάρκα ελαστικών στην ιστορία του Isle of Man TT. Για εκτός δρόμου διοργανώσεις, η Dunlop είναι η επιλογή των νικητών και πρωταθλητών MXGP και Supercross.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Dunlop, επισκεφθείτε τη διεύθυνση www.dunlop.eu

Σχετικά με την Goodyear

Η Goodyear είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες ελαστικών παγκοσμίως.

Απασχολεί περίπου 63,000 άτομα και κατασκευάζει τα προϊόντα της σε 47 εργοστάσια σε 21 χώρες ανά τον κόσμο. Διαθέτει δύο Κέντρα Καινοτομίας στο Akron του Ohio και στο Colmar-Berg του Λουξεμβούργου, όπου αναπτύσσονται κορυφαία προϊόντα και υπηρεσίες αιχμής που θέτουν τα πρότυπα τεχνολογίας και επιδόσεων για την βιομηχανία.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Goodyear και τα προϊόντα της, παρακαλούμε επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα www.goodyear.eu.

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”