Project Harley Davidson V4 Nova

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

27/9/2016

Στο μοτοσυκλετιστικό σύμπαν υπάρχουν ορισμένες σταθερές που είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξουν. Κάποια στερεότυπα που είναι τόσο βαθιά ριζωμένα, που και μόνο η σκέψη για κάτι διαφορετικό προκαλεί ανατριχίλες. Για παράδειγμα, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ένα Ducati χωρίς desmo, κάποιο Kawasaki που να μην βγαίνει σε πράσινο χρώμα ή ένα Harley που δεν θα είναι δικύκλινδρο V! Όλα αγγίζουν τα όρια της… βλασφημίας, αλλά το τελευταίο "σοκαριστικό" σενάριο κόντεψε να γίνει πραγματικότητα με το Project Nova, το πρώτο τετρακύλινδρο Harley Davidson στην Ιστορία.
Η ιδέα γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '70, όταν είχε πρωτοξεκινήσει και η συνεργασία του αμερικάνικου εργοστασίου με την γερμανική Porsche, η οποία αφορούσε την εξέλιξη των κινητήρων της Harley. Το πιο πρόσφατο αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας –κι αυτό που γνωρίζουν οι περισσότεροι- είναι ο κινητήρας της οικογένειας των V-Rod, αλλά η ανταλλαγή τεχνογνωσίας και μηχανολογικής βοήθειας είχε ξεκινήσει σχεδόν πριν τέσσερις δεκαετίες, με την συνεργασία για την εξέλιξη των μεγάλων δικύλινδρων V Evolution κινητήρων με τα 1.340cc (ίσως ο πιο επιτυχημένος εμπορικά κινητήρας σε ολόκληρη την Ιστορία της Harley Davidson.

Την ίδια περίοδο "έτρεξε" παράλληλα κι ένα project που δεν είδε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας για ένα υγρόψυκτο V4 κινητήρα, ο οποίος προοριζόταν να "φορεθεί" σε μια ολόκληρη σειρά νέων μοντέλων. Αυτός ο κινητήρας έμοιαζε με V-2 από το πλάι, αλλά διέθετε πλήθος τεχνολογικών καινοτομιών –για τα δεδομένα της Harley- που ήταν δύσκολο να κρυφτούν, όπως οι επικεφαλής εκκεντροφόροι και ο αντικραδασμικός άξονας. Το σχέδιο ήταν να υπάρξουν επιλογές διαφορετικών κυβισμών –ανάλογα με το μοντέλο- που θα κυμαίνονταν από τα 800 στα 1.000 κυβικά εκατοστά, με υπερτετράγωνες διαστάσεις (κάτι εντελώς ξένο για την φιλοσοφία της Harley) και μέγιστη ιπποδύναμη στους 135 ίππους. Καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για μια εντελώς ριζοσπαστική ιδέα…
Η ρηξικέλευθη τεχνολογία –πάντα για τα δεδομένα της Harley- δεν περιοριζόταν μόνο στον κινητήρα, αλλά σε ολόκληρο το πακέτο. Το πλαίσιο ήταν μονής ραχοκοκαλιάς, κρυμμένο από τα περιφερειακά εξαρτήματα, ενώ η τελική μετάδοση γινόταν –για πρώτη φορά στην Ιστορία της εταιρείας- με άξονα. Το ρεζερβουάρ ήταν κάτω από τη σέλα και τη θέση του κατελάμβαναν τα ηλεκτρικά και οι αεραγωγοί που οδηγούσαν τον φρέσκο αέρα στο ψυγείο, το οποίο ήταν επίσης τοποθετημένο κάτω από τη σέλα!
Το 1981 παρουσιάστηκαν δύο πρωτότυπα: Ένα σπορ roadster, που προοριζόταν να ενισχύσει την οικογένεια των Dyna, κι ένα με περισσότερες τουριστικές δυνατότητες, το οποίο μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες.
Το όλο project ξεκίνησε το 1976, με τις ευλογίες του τότε ιδιοκτήτη της εταιρείας (την AMF), αλλά η ενεργειακή κρίση που βίωσε η Αμερική το 1979, η οποία χτύπησε την αμερικάνικη βιομηχανία στο σύνολό της, δυσκόλεψε υπερβολικά την παραγωγή αυτών των δύο μοντέλων. Η Harley Davidson δεν λυπήθηκε τα έξοδα για την έρευνα και εξέλιξη των νέων κινητήρων, ξοδεύοντας συνολικά 15 εκατομμύρια δολάρια, αλλά στο τέλος αποφάσισε να επικεντρωθεί στην εξέλιξη των κινητήρων Evolution των 1.340 κυβικών και να αφήσει στην άκρη το project Nova, εξασφαλίζοντάς του μια θέση στο μουσείο της εταιρείας.


Παρόλα αυτά, δεν πήγαν όλα χαμένα από τη συγκεκριμένη προσπάθεια. Πολλά στοιχεία –κυρίως αισθητικά- του Nova βρήκαν το δρόμο για να εφαρμοστούν στην γκάμα της Harley Davidson, όπως η αρχιτεκτονική για τις πλαϊνές βαλίτσες και το top case, το φαίρνγκ και η ψηλή ζελατίνα, ενώ η συνεργασία με την Porsche οδήγησε στην γέννηση των V-Rod, την πρώτη επιτυχημένη προσπάθεια της Harley στην υγρόψυξη.

Yamaha: Κατέθεσε πατέντα για ψαλίδι μεταβλητής γεωμετρίας

Ρυθμιζόμενο εν κινήσει ψαλίδι - Καλύτερη πρόσφυση και συμπεριφορά σε κάθε συνθήκη
Yamaha Swing Arm Patent
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

10/2/2026

Μέσα από μια νέα πατέντα, η Yamaha αποκαλύπτει μια ριζοσπαστική ιδέα όπου το ψαλίδι της μοτοσυκλέτας αλλάζει γεωμετρία ανάλογα με τις συνθήκες, προσαρμοζόμενο στις απαιτήσεις επιτάχυνσης, φρεναρίσματος και κλίσης.

Η γεωμετρία και η ακαμψία του ψαλιδιού αποτελούν έναν από τους πιο κρίσιμους τομείς στον σχεδιασμό πλαισίου, ειδικά στον κόσμο των αγώνων όπου κάθε χιλιοστό και κάθε βαθμός παραμόρφωσης μπορεί να μεταφραστεί σε χρόνο στην πίστα. Το πρόβλημα είναι ότι οι απαιτήσεις για μέγιστη ταχύτητα στα ευθύγραμμα τμήματα της πίστας συγκρούονται με εκείνες για σταθερότητα και αίσθηση στο μέσο της στροφής. Αυτό ακριβώς επιχειρεί να λύσει η Yamaha με την πατέντα ενός ψαλιδιού μεταβλητής γεωμετρίας.

Τα τελευταία χρόνια, τα MotoGP έχουν δείξει πόσο σημαντική μπορεί να είναι η αλλαγή στη γεωμετρία. Τα συστήματα ρύθμισης ύψους εμπρός και πίσω (ride height devices), που ξεκίνησαν ως απλές μηχανικές διατάξεις holeshot για τις εκκινήσεις, κλειδώνοντας προσωρινά τη μπροστινή ανάρτηση στη χαμηλή θέση της, χαμηλώνοντας έτσι το κέντρο βάρους της μοτοσυκλέτας και αποτρέποντας τις ανυψώσεις του εμπρός τροχού στα πρότυπα των συσκευών που χρησιμοποιούνται εδώ και χρόνια στoυς off-road αγώνες, εξελίχθηκαν σε ενεργοποιητές που χαμηλώνουν τη μοτοσυκλέτα στην έξοδο των στροφών, αυξάνοντας την πρόσφυση και περιορίζοντας τις σούζες. Παρότι τα μπροστινά συστήματα ride height απαγορεύτηκαν από το 2023 και όλα τα αντίστοιχα συστήματα θα απαγορευτούν πλήρως το 2027, η πατέντα της Yamaha δείχνει πού θα μπορούσε να φτάσει αυτή η τεχνολογία αν υπήρχε η σχετική ελευθερία.

Yamaha Swing Arm Patent

Πώς λειτουργεί το νέο σύστημα

Στις σημερινές μοτοσυκλέτες MotoGP, το πίσω σύστημα ride height λειτουργεί μέσω ενός υδραυλικού "άξονα" που αντικαθιστά έναν από τους συνδέσμους της ανάρτησης. Όταν ο αναβάτης χρησιμοποιήσει το σχετικό χειριστήριο στην επιτάχυνση, το σύστημα "κλειδώνει" το πίσω μέρος χαμηλά για μέγιστη πρόσφυση, ενώ στο φρενάρισμα απελευθερώνεται ώστε το πίσω μέρος να σηκωθεί ξανά για καλύτερη είσοδο στη στροφή.

Η Yamaha όμως προχωρά πολύ πιο πέρα. Στη νέα πατέντα, το υδραυλικά κινούμενο στοιχείο δεν βρίσκεται στους συνδέσμους της ανάρτησης, αλλά μέσα στο ίδιο το ψαλίδι. Το ψαλίδι χωρίζεται σε δύο τμήματα με μια άρθρωση στο κέντρο του. Το εμπρός τμήμα συνδέεται κανονικά με την ανάρτηση, ενώ το πίσω τμήμα, όπου και βρίσκεται ο τροχός, μπορεί να μετακινηθεί ανεξάρτητα πάνω ή κάτω μέσω του υδραυλικού μηχανισμού.

Το υδραυλικό στοιχείο ενεργοποιείται ωθώντας ένα έκκεντρο που αλλάζει το μήκος και τη γωνία του κάτω τμήματος του ψαλιδιού, επιτρέποντας στη γεωμετρία να μεταβάλλεται δυναμικά, με την περιστροφή γύρω από τον άξονα της άρθρωσης, ανάλογα με το αν η μοτοσυκλέτα επιταχύνει, στρίβει ή φρενάρει.

Yamaha Swing Arm Patent

Μακριά από τους αγώνες ή την παραγωγή

Σε αντίθεση με τα σημερινά συστήματα ride height, η πατέντα της Yamaha περιγράφει ένα σύστημα που ελέγχεται από ηλεκτρονικό ενεργοποιητή και αισθητήρες διαδρομής και φορτίου. Το σύστημα διαβάζει τι κάνει η μοτοσυκλέτα - αν δηλαδή επιταχύνει, αν βρίσκεται υπό κλίση ή αν επιβραδύνει - με την χρήση μιας αδρανειακής μονάδας ελέγχου (IMU) και προσαρμόζει ανάλογα τη γεωμετρία του ψαλιδιού σε πραγματικό χρόνο.

Αυτό το επίπεδο ηλεκτρονικού ελέγχου δεν είναι επιτρεπτό υπό τους τρέχοντες κανονισμούς των MotoGP (πόσο μάλλον του WSBK, που στηρίζεται σε μοντέλα παραγωγής), κάτι που δείχνει ότι η πατέντα δεν στοχεύει άμεσα σε αγωνιστική εφαρμογή, αλλά μάλλον σε πειραματική έρευνα και συλλογή δεδομένων. Η Yamaha προσπαθεί να κατανοήσει τα οφέλη μιας μοτοσυκλέτας αν το ψαλίδι της πάψει να είναι ένα στατικό εξάρτημα και γίνει ένα δυναμικά προσαρμοζόμενο στοιχείο.

Yamaha Swing Arm Patent

Η ίδια η πατέντα αναφέρεται επίσης στις δυνάμεις της αλυσίδας κατά την επιτάχυνση και την επιβράδυνση και στο πώς ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να τις εκμεταλλευτεί για βελτιστοποίηση της πρόσφυσης και της σταθερότητας.

Υπερβολικά πολύπλοκο; Σχεδόν σίγουρα. Όμως, ακόμη και αν δεν δούμε ποτέ ένα τέτοιο ψαλίδι σε αγωνιστική ή παραγωγής μοτοσυκλέτα, τα δεδομένα που μπορεί να συλλέξει η Yamaha από μια τέτοια ιδέα ίσως επηρεάσουν καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο θα σχεδιάζονται και θα εξελίσονται τα πλαίσια του μέλλοντος.