Πρώτα στοιχεία για το ηλεκτρικό Duke της KTM

KTM E-Duke σε αρχικό στάδιο εξέλιξης
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

5/5/2017

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα άρχισαν να κυκλοφορούν φωτογραφίες από ένα κουστούμι του 390 Duke, σε κάτι που θα μπορούσε να είναι το PMAC ηλεκτρικό μοτέρ του Freeride, με μεγαλύτερες μπαταρίες και την υδρόψυξη να παραμένει…

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στην Αυστρία, από τον συνήθη ύποπτο φωτογράφο, το «σπότερ» σε Γερμανία και Αυστρία, BMH…

Αυτό που μας δείχνει, είναι ένα ηλεκτρικό Duke σε πολύ αρχικό στάδιο εξέλιξης, ουσιαστικά για μία δοκιμή του ηλεκτρικού κινητήρα του Freeride στο κουστούμι του 390 Duke, διατηρώντας όμως το κιβώτιο και την υδρόψυξη που είναι απολύτως βέβαιο ότι είναι απαραίτητη για την μεγάλη συστοιχία μπαταριών, σχεδόν τετραπλάσια συγκριτικά με του ηλεκτρικού Freeride. Πιθανότερο είναι η συστοιχία αυτή να δίνει αρκετά μεγαλύτερη αυτονομία συγκριτικά με του Freeride αν και η παραμονή του συμβατικού κιβωτίου δεν θα πρέπει να είναι και τόσο σίγουρη. Υπάρχουν αρκετές λύσεις για να δώσεις διαφορετικό βήμα σε ένα ηλεκτρικό μοτέρ, και το συμβατικό κιβώτιο είναι μονάχα μία από αυτές, όχι όμως και η πιο σοφιστικέ.

Το σύστημα ψύξης είναι απαραίτητο και για την ηλεκτρική έκδοση του Freeride, οπότε είναι λογικό που βλέπουμε ένα μεγαλύτερο ψυγείο σε αυτή την πρώτη μορφή του E-Duke, με την μεγαλύτερη συστοιχία μπαταριών.

Φαίνεται ότι το E-Duke ακολουθεί την συνήθη πρακτική των project στην KTM, αυτό που βλέπουμε δηλαδή είναι ακόμα στο στάδιο της ιδέας. Στην KTM δοκιμάζουν ιδέες στην πράξη πρώτα. Με βάση το πώς λειτουργούν ή το που οδηγούνται οι ιδέες μετά την πρακτική αυτή εφαρμογή, συνεχίζουν το σχεδιασμό. Αυτό συμβαίνει γιατί κατά την πρακτική δοκιμή εξελίσσονται ή αλλάζουν και τελείως οι αρχικές σκέψεις, όπως έγινε για την δημιουργία του Super Duke R και είχαμε εξηγήσει παλιότερα στο περιοδικό. Η εντύπωση από τις φωτογραφίες είναι ότι αυτό που βλέπουμε βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το στάδιο, είναι μία ζωντανή ιδέα, που αντί να στριφογυρίζει στο μυαλό, δοκιμάζεται στο δρόμο, χαλαρά όπως κρίνουμε από τον αναβάτη και όχι γράφοντας χιλιόμετρα για να καταγραφούν δεδομένα, όπως θα γινόταν σε μεταγενέστερο στάδιο της εξέλιξης. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι δεν πρέπει να βιαζόμαστε να δούμε το ηλεκτρικό Duke στους δρόμους, ενώ είναι βέβαιο ότι μόλις δημιουργηθεί ένα μικρό ηλεκτρικό Duke θα ακολουθήσουν κι άλλα μοντέλα, που θα βασίζονται σε αυτό…

 

Ducati Triple-X Trinity: Συλλογή με 3 Superleggera στα 275.000 ευρώ

Τρεις γενιές. Τρεις παγκόσμιες πρωτιές. Μια συλλογή.
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

24/8/2026

Η Ducati έσπασε τους κανόνες όταν ξεκίνησε να δημιουργεί τη σειρά Superleggera το 2014. Η συνταγή ήταν απλή: πήρε το ήδη κορυφαίο μοντέλο της – αρχικά την 1199 R Panigale – και βελτίωσε τις επιδόσεις της, μειώνοντας παράλληλα και το βάρος.

Πίσω στο 2014 λοιπόν, όταν η Ducati έπρεπε να καινοτομήσει για να ρίξει το βάρος του κορυφαίου της μοντέλου και η λύση ήταν ένα κράμα μαγνησίου ένα ελαφρύ σύνθετο μέταλλο που, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ σε μοτοσυκλέτα παραγωγής. Το υλικό χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα σε πλαίσιο, ψαλίδι και τροχούς, ενώ τιτάνιο και ανθρακόνημα πλαισίωσαν το υπόλοιπο της μοτοσυκλέτας.

1199 Superleggera

Όπως ήταν αναμενόμενο, σειρά πήρε η αναβάθμιση του κινητήρα Superquadro, που εξοπλίστηκε με βαλβίδες εξαγωγής από τιτάνιο, ελαφρύτερο στροφαλοφόρο άξονα με αντίβαρα από βολφράμιο και πιστόνια δύο ελατηρίων. Τα τελευταία αποτέλεσαν μια ακόμη πρωτιά για μοτοσυκλέτα παραγωγής και συνέβαλαν σημαντικά ώστε η 1199 Superleggera να φτάσει την ισχύ των 200 ίππων, ενώ το ξηρό βάρος της μοτοσυκλέτας βρισκόταν στα 155 κιλά και όπως ήταν φυσικό είχε την υψηλότερη αναλογία ισχύος προς βάρος από οποιαδήποτε superbike παραγωγής που κατασκευάστηκε ποτέ.

1299 Superleggera

Εξαιρουμένων των πρωτοτύπων, μόλις 500 αριθμημένες 1199 Superleggera έφυγαν από το εργοστάσιο της Ducati στη Μπολόνια και όπως ήταν αναμενόμενο, εξαντλήθηκαν αμέσως. Ακολούθησε η 1299 Superleggera το 2016 και η V4 Superleggera το 2020, με τις δύο τους να εισάγουν παγκόσμιες καινοτομίες για μοτοσυκλέτες παραγωγής και να περιορίζονται αυστηρά σε 500 αριθμημένα τεμάχια. Εννοείται πως κι αυτές εξαντλήθηκαν αμέσως. Η 1299 ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε ανθρακονήματα για όλα τα φέροντα δομικά στοιχεία της, γεγονός που την έκανε 40% ελαφρύτερη από την αντίστοιχη βασική έκδοση της Panigale. Με ισχύ 215 ίππους, ο κινητήρας Superquadro της ήταν επίσης ο τελευταίος και πιο ισχυρός V-twin παραγωγής που κατασκευάστηκε ποτέ από τη Ducati.

V4 Superleggera

Όπως υποδηλώνει το όνομά της, η V4 Superleggera διέθετε έναν τεράστιο νέο τετρακύλινδρο κινητήρα που απέδιδε 224 ίππους, ο οποίος εξασφάλισε για άλλη μια φορά στην εξαιρετικά ελαφριά superbike των 159 κιλών ένα ακόμη ρεκόρ αναλογίας. Για πρώτη φορά, ένας κατασκευαστής μοτοσυκλετών εγκατέστησε αεροδυναμικά πτερύγια από ανθρακονήματα, εμπνευσμένα από το MotoGP, στο μπροστινό μέρος και στο πλάι. Στην πράξη, η V4 Superleggera παρήγαγε κάθετη δύναμη 50 κιλών στα 270 χλμ./ώρα.

Συνολικά, οι τρεις αυτές Ducati αντιπροσωπεύουν το υψηλότερο ράφι, όσον αφορά τις επιδόσεις των μοτοσυκλετών παραγωγής. Τρεις πανάλαφρες superbike, η καθεμία με εκπληκτική τεχνολογία που προέρχεται από τον μηχανοκίνητο αθλητισμό – κάτι που δεν είχε ξαναδεί κανείς σε επίπεδο μαζικής παραγωγής – κατασκευάστηκαν με έναν και μοναδικό στόχο: να θέσουν νέα πρότυπα στις επιδόσεις.

Για να το κάνει ακόμα πιο ελκυστικό, η Ducati εδραίωσε τη φήμη της ως συλλεκτικού μοντέλου, περιορίζοντας την παραγωγή κάθε Superleggera σε 500 μονάδες. Αυτό όμως δεν ίσχυσε αυστηρά εδώ, αφού η ιταλική εταιρεία παρήγαγε και μοτοσυκλέτες προπαραγωγής που όμως δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό τους.

Όσο σπάνιο είναι λοιπόν να βρει κανείς μια Superleggera να αγοράσει σήμερα, φανταστείτε πόσο απίθανο είναι να βρει και τις τρεις μαζί! Κι όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει με αυτήν την αγγελία πώλησης από την Αγγλία.

Οι τρεις συγκεκριμένες Ducati Superleggera - 1199, 1299 και V4 - αγοράστηκαν από έναν μόνο ιδιοκτήτη, ο οποίος τις διατήρησε επιμελώς σε κατάσταση βιτρίνας. Τόσο η 1199 όσο και η V4 εμφανίζουν μηδέν χιλιόμετρα στις ψηφιακές οθόνες τους (με την εργοστασιακή προστατευτική μεμβράνη ακόμα στη θέση της), ενώ η 1299 έχει διανύσει μόλις 16 χιλιόμετρα. Και οι τρεις μοτοσυκλέτες διαθέτουν τα πλήρη σετ εργοστασιακών αξεσουάρ και τα αγωνιστικά κιτ τους, τα οποία αφαιρούν τους καθρέφτες και την πινακίδα κυκλοφορίας και προσθέτουν συστήματα εξάτμισης Akrapovič.

Τυχερός λοιπόν θα είναι ο συλλέκτης που θα τις αποκτήσει, με την τσουχτερή τιμή τους να έχει οριστεί στα 275.000 ευρώ.

2014 Ducati 1199 Superleggera: 203 ίπποι – 155 κιλά

2017 Ducati 1299 Superleggera: 215 ίπποι – 156 κιλά

2020 Ducati V4 Superleggera: 224 ίπποι – 156 κιλά