Πρώτη επίσκεψη των «Λύκων της Νύχτας» στην Ελλάδα, το πρόγραμμα της επίσκεψης και όλο το παρασκήνιο

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/5/2016

Μικρή αντιπροσωπεία της γνωστής ρωσικής λέσχης μοτοσυκλετιστών, που ταυτόχρονα είναι και μία από τις μεγαλύτερες του κόσμου, πραγματοποιεί αυτές τις μέρες οδοιπορικό στην Ελλάδα σε θρησκευτικούς προορισμούς, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον στο Άγιο Όρος και τους Ρώσους μοναχούς.

Σε συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, στο Ρωσικό Πολιτιστικό και Επιστημονικό Κέντρο στην Αθήνα, ο εκπρόσωπος της λέσχης εξήγησε τους λόγους πίσω από αυτή την επίσκεψη, δηλώνοντας επίσης πως σκοπός τους είναι να την καθιερώσουν σε ετήσιο θεσμό. Το έναυσμα ήταν η συμπλήρωση φέτος 1.000 χρόνων παρουσίας των Ρώσων μοναχών στο Άγιο Όρος, μία επέτειος που συνολικά γιορτάζεται με μία σειρά από κοινές εκδηλώσεις Ελλάδας και Ρωσίας. Σύμφωνα με τους εκπροσώπους των «Λύκων της Νύχτας», Βλαντιμίρ Σμιρνόφ και Βαντίμ Στρογκόφ, ο μήνας Μάιος έχει ιδιαίτερη σημασία για τον Ρωσικό λαό και κατά συνέπεια για την λέσχη, καθώς συγκεντρώνει τις εθνικές επετείους για την νίκη κατά του φασισμού, ενώ ιδιαίτερα φέτος ο Μάιος αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον καθώς συμπληρώνονται 75 χρόνια από τα γεγονότα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Για όλους αυτούς τους λόγους, η λέσχη θέλησε να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο οδοιπορικό με τελικό προορισμό την Ελλάδα, που ωστόσο δεν εξελίχθηκε όπως θα ήθελαν.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της εκδρομής, αρχικά είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον να συμμετάσχουν περίπου 160 άτομα, ωστόσο στα σύνορα με την Πολωνία αντιμετώπισαν αρκετά προβλήματα και τα διαβατήριά τους σφραγίστηκαν, με τις αρχές να τους απαγορεύουν την είσοδο στην χώρα. Μεγαλύτερα προβλήματα είχαν στην Ουκρανία, όπου σύμφωνα με δήλωσή τους έχουν κατά καιρούς δεχτεί και πυρά ενώ σημειώνεται πώς σε αντίστοιχο οδοιπορικό πέρσι, με προορισμό το Βερολίνο, η Γερμανία είχε ανακαλέσει τα δικαιώματα που καθορίζονται από την συνθήκη Σένγκεν για το σύνολο σχεδόν των εκδρομέων, δημιουργώντας μεγάλο πρόβλημα στην διέλευσή τους.

Οι σχέσεις μεταξύ Πολωνίας και Ρωσίας δεν είναι οι καλύτερες των τελευταίων ετών, με ορισμένα ποσοστά πολιτών να φοβούνται πως το παράδειγμα της γειτονικής τους Ουκρανίας, μπορεί να επαναληφθεί και σε δικά τους εδάφη, καθώς συνορεύουν με την Ρωσία μέσω του περίκλειστου και αποσπασμένου έδαφος του Καλίνιγκραντ. Με δήλωσή τους, τόσο ο Βαντίμ Στρογκόφ, όσο και ο Ιερομόναχος Γιούρι που ακολουθεί τους μοτοσυκλετιστές, αναφέρουν ότι οι «Λύκοι της Νύχτας» αλλά και ο Ρωσικός μοναχισμός, αποβλέπουν στην αποχή από την πολιτικές εξελίξεις. Η αλήθεια είναι ωστόσο, ότι πέρα από δηλώσεις η εμπλοκή της λέσχης αυτής στα πολιτικά είναι καθοριστική και χωρίς να αποσιωπάται από τους ίδιους. Σε σύντομη συνομιλία που είχα με τον Βαντίμ Στρογκόφ, με κάλεσε τον Αύγουστο στην Σεβαστούπολη της Κριμαίας για μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που έχει πραγματοποιήσει ποτέ η λέσχη. Εκεί άλλωστε πήραν πρόσφατα μία πολύ μεγάλη κρατική επιχορήγηση, για να δημιουργήσουν ένα κέντρο νεότητας, επισφραγίζοντας έτσι την δράση τους στα γεγονότα της Κριμαίας, πέρα από κάθε αμφισβήτηση.

 

Οι ίδιοι πάντως παρουσιάστηκαν απλοί και προσιτοί στην συνέντευξη τύπου και ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι με την Ελλάδα, την υποδοχή του κόσμου και την ελευθερία που βρήκαν εδώ. Στην Ελλάδα είχαν την δυνατότητα να καταθέσουν στεφάνια σε μνημεία πεσόντων –που όπως οι ίδιοι δήλωσαν- σε άλλες χώρες θα έπρεπε να ζητήσουν άδεια. Κάτι που αρχικά δεν διευκρινίστηκε στην συνέντευξη τύπου, ήταν το γεγονός ότι εξαπατήθηκαν από κάποιο ταξιδιωτικό πρακτορείο που τους υποσχέθηκε να τους προμηθεύσει μοτοσυκλέτες, χρεώνοντάς τους χωρίς όμως αντίκρισμα. Μονάχα που το πρακτορείο αυτό ήταν βουλγάρικο καθώς απέτυχαν να βρουν μοτοσυκλέτες στην Ελλάδα, μετά τα γεγονότα στην Πολωνία και τον τρόπο που άλλαξαν τα σχέδιά τους. Φτάνοντας στην Θεσσαλονίκη απευθύνθηκαν ακόμα και σε ιδιώτες για να ενοικιάσουν μοτοσυκλέτες, με βάση μία προσφιλή στις βόρειες χώρες πρακτική, που όμως σε εμάς είναι άγνωστη. Αντιμετωπίστηκαν με καχυποψία λοιπόν, γιατί δεν περίμενε κανείς ότι μία λέσχη σαν τους «Λύκους της Νύχτας» θα έχει ανάγκη από μοτοσυκλέτες. Ούτε όμως και οι ίδιοι φαντάστηκαν ότι θα εμπλακούν σε τόσο μεγάλα προβλήματα στα σύνορα των χωρών, απόρροια και της φήμης που έχουν καλλιεργήσει. Το οδοιπορικό λοιπόν στην Ελλάδα, συνεχίζεται με βάση το πρόγραμμά τους, με νοικιασμένα αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Μία ομάδα θα κατευθυνθεί από σήμερα στο Άγιο Όρος και μία άλλη θα επισκεφτεί θρησκευτικούς προορισμούς σε Κόρινθο και Μετέωρα, μεταφέροντας εικόνες και κειμήλια σε κάθε μοναστήρι.

Στην συνέντευξη τύπου παραβρεθήκαν μέλη ελληνικών λεσχών μοτοσυκλέτας, όπως της ΛΕΜΟΤ, ενώ οι εκπρόσωποι των «Λύκων της Νύχτας» συνομίλησαν και με άλλες λέσχες μοτοσυκλέτας, παίρνοντας μάλιστα την υπόσχεση ότι σε περίπτωση που στο μέλλον έχουν τα ίδια προβλήματα, θα τους βοηθήσουν στην αναζήτηση μοτοσυκλετών. Οι «Λύκοι της Νύχτας» εξέφρασαν έπειτα ανοιχτή πρόσκληση, τόσο για την συνέχιση του οδοιπορικού, όσο και σε περίπτωση επανάληψής του στο μέλλον, για κάθε μοτοσυκλετιστή να τους ακολουθήσει, ανεξάρτητα από την μοτοσυκλέτα που οδηγεί ή την λέσχη στην οποία ανήκει.

 

 

Στο τέλος της συνέντευξης επίσης, προσκαλέστηκαν από τον κ. Μαριολόπουλο, να επισκεφτούν το Ελληνικό Μουσείο Μοτοσυκλέτας για μία προσωπική ξενάγηση, κάτι που αποδέχτηκαν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό.

 

Παρά τα προβλήματα, που ωστόσο δεν σχετίζονται με τον σκοπό του ταξιδιού τους, οι εκπρόσωποι των «Λύκων της Νύχτας» αξιολογούν ως πετυχημένη την πρώτη τους επίσκεψη και ενθουσιασμένοι από την Ελλάδα. Ερωτώμενοι αν δέχονται κρατική χορηγία, δήλωσαν σαφέστατα ότι για κάθε τους ταξίδι υπάρχουν διαφορετικοί χορηγοί, και συγκεκριμένα για το μοτο-προσκύνημα στην Ελλάδα χορηγήθηκαν από το ρωσικό πατριαρχείο και την ρωσική κυβέρνηση.

Οι «Λύκοι της Νύχτας» αριθμούν αυτή την στιγμή σχεδόν 6.000 μέλη, καθώς και εκατοντάδες ακόμη στην αρχική διαδικασία, πριν δηλαδή την πιστοποίηση ως μέλος της λέσχης. Ερωτώμενοι σχετικά, δεν ξεχωρίζουν τα μέλη μέσα στην Ρωσία με εκείνα σε άλλες χώρες, για να δώσουν ξεχωριστά νούμερα, αναγνωρίζοντας τους πάντες ως ισότιμους. Από παλιότερη συνάντηση του περιοδικού με ομάδες στις γειτονικές χώρες -Βουλγαρία και ΠΓΔΜ- που η λέσχη εκπροσωπείται, τα μέλη εκεί δεν ξεπερνούν συνολικά τα 150-200. Οι «Λύκοι της Νύχτας» οργανώθηκαν επίσημα σε λέσχη το 1989, ωστόσο ο πυρήνας τους έχει διαμορφωθεί μέσα από τις παράνομες τότε, επί εποχής Σοβιετικής Ένωσης, ροκ συναυλίες, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Κέρδισαν παγκόσμια αναγνωρισιμότητα, μέσα από την αποδοχή του Προέδρου της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν.

Κατά την συνέντευξη τύπου, ο προεδρεύων και εκπρόσωπος της ρωσικής πρεσβείας, Όλεγκ Μπρεντίχιν, επιβεβαίωσε μάλιστα και τις φήμες για επικείμενη επίσκεψη του Πούτιν στην Ελλάδα και το Άγιο Όρος, με αφορμή την σημαντική επέτειο του εορτασμού 1000 ετών παρουσίας του ρωσικού μοναχισμού στο Άγιο Όρος.

Οι «Λύκοι της Νύχτας» θα ολοκληρώσουν το οδοιπορικό τους στις 20 Μαΐου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”