Royal Enfield Interceptor 650: Τουρμπίνα και επιτάχυνση σε 2,8 δευτερόλεπτα! [VIDEO]
Ο αρχικός στόχος των 4 δευτερολέπτων λειτούργησε ως πρόκληση…
Από το
motomag
11/9/2024
Όταν μια κλασσική μοτοσυκλέτα αφήνει στην άκρη τα μονοπάτια της χαλαρής οδήγησης και μπαίνει στον κόσμο των υψηλών επιδόσεων και των μετατροπών με την προσθήκη τουρμπίνας, αρχίζουν να ξυπνούν μνήμες από το μακρινό παρελθόν, όπως για παράδειγμα όταν προσπαθούσες να κάνεις ένα FZX 750 να πάρει μυρωδιά από V-MAX.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση το αυστηρά ρετρό στυλ και το μεγάλο της κάρτερ δεν σε παραπέμπουν για τέτοιου είδους βελτιώσεις, ούτε το όνομα της Royal Enfield είναι συνυφασμένο με τέτοιες μετατροπές που κατά κόρον βλέπεις σε Suzuki Hayabusa, ή σε τελείως διαφορετικό μονοπάτι υπερπλήρωσης μιας Kawasaki H2 με τον εργοστασιακό της υπερσυμπιεστή.
Αντιθέτως η Royal Enfield Interceptor είναι μια μοτοσικλέτα 648 κυβικών εκατοστών που αποδίδει 47 ίππους στις 7.150 στροφές ανά λεπτό και ροπή 5,3 χιλιογραμμόμετρα στις 5.250 σ.α.λ.. Σύμφωνα με αυτά τα νούμερα δεν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι η μεγαλύτερη αύξηση της ισχύς της, θα μπορεί να πάει πάνω από το 50%, φτάνοντας τους 70,5 ίππους. Και μην ξεχνάμε ότι έχει μια θέση οδήγησης με χαμηλό ύψος σέλας, εμπνέοντάς σε για άνετες βόλτες και γρήγορους ελιγμούς μέσα στο κλεινόν άστυ, με γωνία κλίσης 24 μοιρών και διαδρομής 106 χιλιοστών.
Παρόλα αυτά ακόμα κι έτσι, η προετοιμασία από την Doctor Motorcycle και η διαδικασία τεκμηρίωσης του αποτελέσματος μέσω των μετρήσεων της, καθιστά απολαυστικά τα βήματα παρακολούθησης αυτής της βελτίωσης. Μια διαδικασία που είχε ως στόχο να μειώσουν τον χρόνο εκκίνησης από τα 7,1 δευτερόλεπτα στα 4,0 και να επιταχύνει γρήγορα από τα 64χλμ/ώρα στα 129, όπως είναι η μετατροπή από τα αντίστοιχα μίλια.
Η τοποθέτηση ενός turbo δεν είναι εύκολη υπόθεση, χρειάζονται πολλές ώρες δουλειάς και σωστής μελέτης, όμως το τελικό αποτέλεσμα που θα βγάλει ο δικύλινδρος κινητήρας, θα αποζημιώσει και τον πιο αδιάφορο στο πέρασμά του! Η τουρμπίνα λειτουργεί στα 7,5 psi, όπου κατάφεραν να μειώσουν ακόμη περισσότερο τον στόχο των 4,0 δλ, μιας και κάνανε ρεκόρ στα 2,8 δευτερόλεπτα. Στο τέλος ανεβάσανε πιο πολύ την πίεση στα 12 psi, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο την απόδοση.
Τελικά μια κλασσική μοτοσικλέτα όπως η Interceptor, δεν είναι μόνο για χαλαρές βόλτες!
Second Ride: Η γερμανική εταιρεία που δίνει μια δεύτερη, ηλεκτρική ζωή σε παλιές μοτοσυκλέτες
Μια διαφορετική προσέγγιση στην ηλεκτρική τεχνολογία των δικύκλων υπόσχεται να δώσει λύσεις
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
17/3/2026
Με open-source φιλοσοφία, επισκευάσιμες μπαταρίες και έμφαση στην κοινότητα, η Second Ride επιχειρεί να φέρει τα ηλεκτρικά πιο κοντά στους αναβάτες.
Η μετάβαση στα ηλεκτρικά δίκυκλα δεν είναι τόσο απλή όσο θα ήθελαν οι κατασκευαστές. Κόστος, αυτονομία, διάρκεια ζωής μπαταριών και ίσως πιο σημαντικό, η έλλειψη δυνατότητας επισκευής αποτελούν βασικά εμπόδια. H γερμανική εταιρεία Second Ride δείχνει να κατανοεί βαθιά αυτά τα προβλήματα και ευελπιστεί να τα αντιμετωπίσει στη ρίζα τους.
Αντί να δημιουργεί απλώς kit μετατροπής για εξηλεκτρισμό παλαιότερων μοτοσυκλετών, η Second Ride επαναπροσδιορίζει συνολικά το πώς θα μπορούσε να είναι η ιδιοκτησία ενός ηλεκτρικού δικύκλου, ειδικά για όσους αγαπούν τις κλασικές μοτοσυκλέτες και το μαστόρεμα.
O εξηλεκτρισμός των κλασικών… σε άλλο σκεπτικό
Η ιδέα της μετατροπής μιας κλασικής μοτοσυκλέτας σε ηλεκτρική δεν είναι καινούργια. Σίγουρα μεγάλο κομμάτι της γοητείας της “κλασσικής μοτοσυκλέτας” χάνεται, χωρίς την οσμή, τον θόρυβο και τη δόνηση της “καρδιάς” της, αλλά για πολλούς αποτελεί έναν τρόπο να διατηρήσουν ζωντανά αγαπημένα μοντέλα, ειδικά όταν η εύρεση ή πόσο μάλλον η δημιουργία ανταλλακτικών γίνεται δύσκολη ή ακριβή. Παράλληλα, τα ηλεκτρικά σύνολα ισχύος προσφέρουν άμεση ροπή και πιο φιλική λειτουργία.
Ωστόσο, το κόστος μετατροπής παραμένει υψηλό, ενώ υπάρχουν και σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη διάρκεια ζωής και τη συντήρηση των μπαταριών. Εδώ ακριβώς έρχεται η προσέγγιση της Second Ride να διαφοροποιηθεί.
Μπαταρίες που… επισκευάζονται
Ένα από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της φιλοσοφίας της εταιρείας αφορά τον σχεδιασμό των μπαταριών. Σήμερα, τα περισσότερα battery packs αποτελούνται από κυψέλες συγκολλημένες μεταξύ τους, κάτι που δυσκολεύει, έως καθιστά αδύνατη, την επισκευή.
Η Second Ride προτείνει μια διαφορετική αρχιτεκτονική: κυψέλες που τοποθετούνται με σύστημα πίεσης, αντίστοιχο με αυτό που γνωρίζουμε από απλές μπαταρίες καθημερινών συσκευών. Αυτό σημαίνει ότι, θεωρητικά, ο χρήστης θα μπορεί να εντοπίζει τις φθαρμένες κυψέλες και να τις αντικαθιστά εύκολα, χωρίς να αλλάζει ολόκληρο το πακέτο.
Τα οφέλη είναι πολλαπλά. Μειώνεται σημαντικά το κόστος συντήρησης, περιορίζονται τα απόβλητα και αυξάνεται η διάρκεια ζωής του οχήματος. Ταυτόχρονα ενισχύεται η εμπιστοσύνη των χρηστών προς την ηλεκτρική τεχνολογία, που μέχρι σήμερα συχνά θεωρείται εξειδικευμένη και μη επισκευάσιμη.
Open-source και δικαίωμα στην επισκευή
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η απόφαση της Second Ride να υιοθετήσει μια open-source φιλοσοφία. Παρότι η εταιρεία συνεχίζει να πουλά τα kit και τις υπηρεσίες της, δεν επιδιώκει να κλειδώσει τη λογική της.
Αντίθετα, ενθαρρύνει τρίτους να αναπτύσσουν εξαρτήματα, βελτιώσεις και εφαρμογές πάνω στις δικές της πλατφόρμες. Με άλλα λόγια, δεν κρατά την τεχνολογία αποκλειστικά για τον εαυτό της, αλλά επιδιώκει τη διάχυση γνώσης και την εξέλιξη μέσα από την κοινότητα.
Η λογική αυτή συνδέεται άμεσα με το λεγόμενο δικαίωμα στην επισκευή, ένα κίνημα που κερδίζει συνεχώς έδαφος, ειδικά σε μια εποχή όπου πολλά σύγχρονα οχήματα και ιδιαίτερα τα ηλεκτρικά είναι δύσκολα έως αδύνατο να επισκευαστούν εκτός εξουσιοδοτημένων δικτύων.
Η Second Ride δεν σταματά στις μπαταρίες και τα kit. Σχεδιάζει επίσης μια ανοιχτή βάση δεδομένων για οχήματα και μετατροπές. Εκεί, οι χρήστες θα μπορούν να μοιράζονται πληροφορίες, εμπειρίες και τεχνικές λύσεις.
Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο όχι μόνο για την ίδια την εταιρεία, αλλά και για ανεξάρτητους μηχανικούς, κατασκευαστές και ερασιτέχνες που θέλουν να πειραματιστούν με ηλεκτρικές μετατροπές.
Περισσότερο από τεχνολογία
Πέρα από την τεχνική πλευρά, η προσέγγιση της Second Ride αγγίζει και κάτι βαθύτερο τη σχέση του αναβάτη με τη μοτοσυκλέτα του. Σε μια εποχή όπου πολλά οχήματα μετατρέπονται σε “μαύρα κουτιά”, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης, η επιστροφή στη λογική του φτιάχνω και καταλαβαίνω έχει ιδιαίτερη σημασία.
Για πολλούς, η μοτοσυκλέτα δεν είναι απλώς ένα μέσο μετακίνησης, αλλά ένα πεδίο έκφρασης, μάθησης και δημιουργίας. Το εάν η εταιρεία κατορθώσει να κερδίσει μια ίσως πιο σκληροπυρηνική ομάδα αναβατών και να την γεφυρώσει με την ηλεκτρική τεχνολογία μένει να φανεί, παρότι μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο. Η δυνατότητα να ασχοληθείς ο ίδιος με τη συντήρηση ή την εξέλιξη του δικύκλου σου πάντως ενισχύει τη σύνδεση.
Η Second Ride φαίνεται να το καταλαβαίνει και να ποντάρει σε αυτό. Και ίσως τελικά, πέρα από την ίδια την ηλεκτροκίνηση, αυτός να είναι ο σημαντικότερος λόγος που αξίζει να την παρακολουθούμε.