Μετά την βροχή εμφανίζονται τα σαλιγκάρια, κατά την διάρκεια της βροχής όμως, εμφανίζονται οι ζογκλέρ… Την φωτογραφία έστειλε σε αναγνώστη μας η Κ. από την περιοχή του Φαλήρου, καθώς της έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι ο κύριος της φωτογραφίας κινούταν σβέλτα μέσα στα αυτοκίνητα, με την πολύχρωμη ομπρέλα, χωρίς κράνος ή άλλο εξοπλισμό. Μόνη του προστασία η ομπρέλα λοιπόν.. Το πρόβλημα βέβαια είναι κι άλλο, από την στιγμή που πρόκειται για σκούτερ, αφού δεν έχει πρόσβαση στο πίσω φρένο… Παρόλο που στο φρενάρισμα είναι το εμπρός φρένο που χρειάζεσαι, στην βροχή και σε τέτοιες περιπτώσεις χαμηλής πρόσφυσης, κυρίως με τους μικρούς αυτούς τροχούς, καλό θα ήταν να χρησιμοποιείς και τα δύο φρένα και να έχεις και τα δύο χέρια στο τιμόνι, ιδιαίτερα σε αυτή την κατηγορία των μικρών σκούτερ.
Αυτές τις μέρες οι δρόμοι γλιστρούν περισσότερο από το φυσιολογικό και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, κράνος, μπουφάν, γάντια και μοτοσυκλετιστικό παπούτσι πρέπει να θεωρούνται αναγκαία, καθώς η μοτοσυκλέτα είναι τρόπος ζωής - και τουλάχιστον το κόστος της απόκτησής της (αν αυτό είναι το επιχείρημα για την έλλειψη του εξοπλισμού) θα πρέπει να περιλαμβάνει και όλα τα παραπάνω!
Προσοχή στους δρόμους και πάντα με κράνος λοιπόν!
Από το email μας:
Αγαπητό περιοδικό,
Σας στέλνω μια φωτογραφία που τράβηξε η φίλη μου Καλομοίρα στο Δέλτα Φαλήρου και μου την έστειλε με τρόμο για το μέγεθος της ανθρώπινης βλακείας.
Η συγκεκριμένος αναβάτης-ζογκλέρ, έχει καταφέρει κόντρα σε κάθε νόμο φύσης της λογικής :
1. Να κινείτε επιδέξεια στην δυνατή βροχή με το μικρό σκούτερ (και ομπρέλα όμως..)
2. Να μην έχει ανάγκη το κράνος (γιατί κρατάει ομπρέλα..)
3. Να μην φοράει τα άβολα ρούχα ατομικής προστασίας καιρού και μοτοσυκλέτας (αφού κρατάει ομπρέλα..)
4. Να οδηγεί άνετα με το ένα χέρι (αφού στο άλλο κρατάει την ομπρέλα..)
5. Να κρατάει σφιχτά ομπρέλα υπερνικώντας την αντίσταση της κατά την κίνηση του (γιατί δεν χρειάζεται κράνος, ρούχα προστασίας, δύο χέρια στο τιμόνι... κλπ)
Εύχομαι η φωτογραφία αυτή να μην είναι ένα τελευταίο snapshot για την ζωή του ή κάποιου άλλου.
Λυπάμαι πολύ που η ανθρώπινη βλακεία μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αδιαφορώντας για την ζώη αθώων συνανθρώπων. Γιατί για την δική του ζωή ευτυχώς κρατάει ομπρέλα...
QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε
Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
Από τον
Παύλο Καρατζά
12/1/2026
Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.
Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση
Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.
«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...
Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…
Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…
Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…
Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…
Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…
Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»
