Suzuki Hayabusa με δίχρονο V6 κινητήρα 2.700 κ.εκ., 225 ίππων

Και το μοτέρ από Suzuki, από τις εξωλέμβιες των Ιαπώνων
δίχρονο suzuki hayabusa 225 ίππων
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

31/10/2024

Το τέρας του James Meggat παίρνει σιγά-σιγά μορφή σε ένα πρότζεκτ που τρέχει εδώ και 3,5 περίπου χρόνια και παντρεύει το πλαίσιο ενός Suzuki Hayabusa με έναν δίχρονο V6 κινητήρα 2,7 λίτρων.

Τι κάνεις αν είσαι συνταξιούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός και σχεδιαστής, έχεις πλέον μπόλικο ελεύθερο χρόνο και σε τρώει ακόμη ο πισινός σου με τις κατασκευές; Αν είσαι ο James Meggat και τρέφεις και μια ιδιαίτερη αγάπη για τους δίχρονους κινητήρες και τη μοτοσυκλέτα, τότε αφήνεις την φαντασία σου να οργιάσει και δημιουργείς σύγχρονους Φρανκενστάιν των δύο τροχών.

δίχρονο suzuki hayabusa

Ο Σκωτσέζος, ο οποίος είναι και οπαδός της Suzuki αποφάσισε πριν από 3,5 περίπου χρόνια να φτιάξει το δικό του ιδιαίτερο Suzuki με highlight την αλλαγή του τετράχρονου κινητήρα του με έναν δίχρονο.

Στην αρχή δοκίμασε να χωρέσει έναν τρικύλινδρο 750 κ.εκ. από sidecar της 10ετίας του '80 σε ένα πλαίσιο από GSX-R 750 SRAD. Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε πολύ αλλά όταν είδε ότι τελικά αυτό δεν είναι εφικτό -έπρεπε να κοπεί το πλαίσιο για να περάσει η εξάτμιση- ενώ η δύναμη του συγκεκριμένου κινητήρα ήταν λιγότερη από εκείνη του τετράχρονου 4κύλινδρου.

Meggat

Έτσι ο Meggat έβαλε ως στόχο ένα μεγαλύτερο πρότζεκτ βασισμένο σε ένα πλαίσιο που του προσέφερε περισσότερο χώρο για να κάνει τους πειραματισμούς του, εκείνο του Hayabusa. Στην αρχή σκέφτηκε να ενώσει τρεις κινητήρες από RM500 (!) και να δημιουργήσει έναν V3, ωστόσο την καρδιά του έκλεψαν τελικά οι... εξωλέμβιες της Suzuki και συγκεκριμένα μια δίχρονη V6 με ονομαστική απόδοση 225 ίππων.

Ο Meggat στρώθηκε αμέσως στη δουλειά και για καλή του τύχη βρήκε στο διαδίκτυο μία μεταχειρισμένη με ζημιά στο πόδι, ενώ διαδικτυακά αγόρασε και το πλαίσιο από Hayabusa.

2stroke busa

Για να χωρέσει κάθετα ο θηριώδης κινητήρας στο πλαίσιο ο Meggat αφαίρεσε από το μπλοκ με πριόνι 10 χλστ. από κάθε πλευρά, ώστε να δημιουργηθεί και ο απαραίτητος χώρος στο πίσω μέρος του πλαισίου για να τοποθετηθεί κιβώτιο από GSX 1400, με τη "σύνδεση" μεταξύ κιβωτίου και κινητήρα να γίνεται με γρανάζια που βρήκε από άλλους κινητήρες, ενώ δικής του κατασκευής είναι και οι νέες βάσεις του κινητήρα αλλά και τα καπάκια. Κοψίματα και ραψίματα έγιναν και στην πολλαπλή εισαγωγής.

Ενδιαφέρον έχει το σύστημα ψύξης που έπρεπε να δημιουργήσει ο Meggat από την αρχή, καθώς η υγρόψυκτο εξωλέμβια χρησιμοποιεί το θαλασσινό νερό για αυτόν τον σκοπό με τον συνταξιούχο ηλεκτρολόγο μηχανικό να αξιοποιεί τρία συνολικά ψυγεία -το ένα κάτω από τη σέλα- και δύο ηλεκτρικές αντλίες για την κυκλοφορία του ψυκτικού.

busa

Το πρότζεκτ έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά του σύμφωνα με τον Meggat  να μην βιάζεται και ιδιαίτερα και μπορείτε να παρακολουθήσετε την εξέλιξή του και στη σελίδα που έχει δημιουργήσει ο Σκωτσέζος στο Facebook. 

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.