Ταξίδι στο Βόρειο Πόλο με Yamaha R1! [video]

Μια πραγματικά επική περιπέτεια!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

2/4/2020

Ο Sjaak Lucassen ίσως είναι ο πιο κοσμογυρισμένος ταξιδιώτης με μοτοσυκλέτα που έχει γεννηθεί μέχρι στιγμής! Εδώ και σχεδόν 30 ολόκληρα χρόνια έχει αφοσιωθεί στο να επισκεφθεί κάθε γωνιά του πλανήτης μας ταξιδεύοντας με τη μοτοσυκλέτα του. Όλα ξεκινήσαν πίσω στη δεκαετία του '90, όταν αποφάσισε να μεταφέρει τη μοτοσυκλέτα του, μια Honda Fireblade, στην Αυστραλία και να εξερευνήσει την Ήπειρο σε ένα ταξίδι σχεδόν 40.000 χιλιομέτρων και διάρκειας τεσσάρων μηνών.

Έπειτα, έστειλε την Fireblade στην Ινδονησία πραγματοποιώντας άλλο ένα επικό ταξίδι και τότε συνειδητοποίησε ότι το να μεταφέρει τη μοτοσυκλέτα του σε διάφορα σημεία του πλανήτη και όχι να την οδηγεί σε αυτά, ήταν κάτι που δεν του άρεσε. Έτσι, το 1995 και για τα επόμενα τρία χρόνια θα πραγματοποιούσε μαζί της, το πρώτο του ταξίδι σε ολόκληρο το πλανήτη. Όσο διέσχιζε το Πακιστάν καβάλα στην ειδικά τροποποιημένη Fireblade με τις τεράστιες βαλίτσες, σκέφτηκε πως έχει φτάσει μέχρι την άκρη του κόσμου, όμως τότε του ήρθε η ιδέα πως η πραγματική άκρη του κόσμου είναι ο Βόρειος Πόλος. Από τότε μέχρι σήμερα ο Lucassen έχει πραγματοποιήσει αμέτρητα ταξίδι και ένα απ’ τα πιο γνωστά είναι ο γύρος του κόσμου με την πραγματικά αθάνατη Yamaha R1, η οποία μετρά πλέον πάνω από 350.000 χιλιόμετρα και είναι ο συνταξιδιώτης του μέχρι και σήμερα.

Την περασμένη δεκαετία πραγματοποίησε πολλά ταξίδια στο βόρειο ημισφαίριο τη Γης, όμως ποτέ δεν κατάφερε να πατήσει στον Βόρειο Πόλο. Κάθε φορά όμως αποκτούσε πολύτιμη εμπειρία στο να προετοιμαστεί καλύτερα για την επόμενη προσπάθεια. Η R1 σιγά-σιγά άρχιζε να αλλάζει μορφή και από supersport που κάποτε ήταν έφτασε στο σημείο να θυμίζει περισσότερο SUV με τεράστια λάστιχα, ρυθμιζόμενου ύψους αναρτήσεις και πάρα πολλές μετατροπές που θα καταστήσουν εφικτό το ταξίδι του. Όλα αυτά περιγράφονται στο εκπληκτικό video που ακολουθεί. Οπότε, χαλαρώστε απολαμβάνοντας έναν απ’ τους πιο κοσμογυρισμένους ταξιδιώτες να μιλά όχι μόνο για το ταξίδι αλλά και τις εμπειρίες του.

Ετικέτες

Κάμερες τροχαίας στην Αττική: Ψαλιδίστηκαν 21.000 καταγραφές πριν βεβαιωθεί πρόστιμο

Το νέο σύστημα ελέγχου καταγράφει παραβάσεις, αλλά κάθε υπόθεση εξετάζεται πριν εκδοθεί κλήση
Καμερες
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

4/8/2026

Περισσότερες από 21.000 καταγραφές παραβάσεων που εντόπισαν οι νέες κάμερες κυκλοφορίας στην Αττική απορρίφθηκαν έπειτα από έλεγχο της Ελληνικής Αστυνομίας, καθώς κρίθηκε ότι δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία ή δεν επρόκειτο για πραγματικές παραβάσεις

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., έως τις 22 Ιουλίου 2026 ακυρώθηκαν συνολικά 21.073 καταγραφές από το νέο σύστημα αυτόματης επιτήρησης της κυκλοφορίας, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι οι κάμερες δεν εκδίδουν αυτόματα πρόστιμα, αλλά κάθε περίπτωση ελέγχεται πριν βεβαιωθεί παράβαση.

Ο συχνότερος λόγος απόρριψης ήταν η λανθασμένη αναγνώριση οχημάτων που κινούνταν πολύ κοντά στη διαγράμμιση, χωρίς όμως να την παραβιάζουν. Για τον λόγο αυτό ακυρώθηκαν 7.039 καταγραφές (33,4%).

Ακολούθησαν τα οχήματα έκτακτης ανάγκης και κρατικά οχήματα, με 6.051 ακυρώσεις (28,7%), καθώς διαθέτουν ειδικό καθεστώς κατά την εκτέλεση υπηρεσίας.

Σε 4.732 περιπτώσεις (22,5%) η ποιότητα της εικόνας δεν επέτρεπε την ασφαλή αναγνώριση του οχήματος, κυρίως κατά τις νυχτερινές ώρες ή σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού.

Επιπλέον, 1.958 καταγραφές (9,3%) ακυρώθηκαν επειδή η κυκλοφορία ρυθμιζόταν εκείνη τη στιγμή από τροχονόμο ή υπήρχε νόμιμη εξαίρεση για οχήματα της ΕΛ.ΑΣ., της Πυροσβεστικής ή του ΕΚΑΒ.

Μικρότερο ποσοστό αφορούσε περιπτώσεις όπου καταγράφηκαν περισσότερα από ένα οχήματα στο ίδιο πλάνο (440 περιπτώσεις), ξένες ή μη καταχωρημένες πινακίδες (171), σφάλματα στην αυτόματη αναγνώριση πινακίδων (107), μη ευδιάκριτες πινακίδες λόγω φθοράς ή λάσπης (71) και ελιγμούς που πραγματοποιήθηκαν για αποφυγή ατυχήματος (28). Άλλες 476 καταγραφές χαρακτηρίστηκαν ως “λοιποί λόγοι”.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι το σύστημα λειτουργεί με ανθρώπινο έλεγχο πριν από την επιβολή προστίμου, ώστε να αποφεύγονται λανθασμένες χρεώσεις. Παράλληλα, αναδεικνύουν τα σημεία όπου το σύστημα εμφανώς πάσχει, όπως η ακρίβεια των αλγορίθμων αναγνώρισης, η απόδοση των καμερών σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού και η καλύτερη αναγνώριση των πινακίδων κυκλοφορίας.