Ταξινομήσεις 2018: Οι δέκα κορυφαίες εταιρείες της χρονιάς

Άλλη μια χρονιά ανόδου
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

15/1/2019

Φέτος ήταν η πέμπτη συνεχόμενη χρονιά αύξησης των ταξινομήσεων, μετά τον πάτο που έπιασε η ελληνική αγορά δικύκλων το 2013. Από τις 29.536, έχουμε φτάσει πλέον στις 33.378 μονάδες. Τα πέντε αυτά χρόνια είχαμε φυσικά κάποιες έντονες διακυμάνσεις (το 2016 έκλεισε με 41.520 μονάδες και το 2017 με 28.852) οι οποίες όμως οφείλονταν αποκλειστικά στις παρενέργειες που προκάλεσαν οι προδιαγραφές Euro4 στις δημοφιλείς κατηγορίες των scooter και των παπιών. Με τις αντιπροσωπείες να προταξινομούν μαζικά εκατοντάδες παπιά και scooter στο τέλος του 2015 και του 2016, οι πραγματικές πωλήσεις στην αγορά δεν ταυτίζονταν χρονικά με τα στοιχεία των ταξινομήσεων, δημιουργώντας εικονικά ποσοστά. Όμως, κοιτώντας από μεγαλύτερη απόσταση τη συνολική εικόνα, το τελικό αποτέλεσμα έχει θετικό πρόσημο. Η τελευταία πενταετία ήταν μια περίοδος αναπροσαρμογής του συνόλου της ελληνικής αγοράς στην πραγματικότητα. Τα scooter άγγιξαν τις 17.873 μονάδες, έχοντας την απόλυτη κυριαρχία στα ποσοστά μεριδίων. Τα παπιά χτυπήθηκαν περισσότερο από τις καινούργιες προδιαγραφές, καθώς όλα τους σχεδιάζονται αποκλειστικά για τις ασιατικές αγορές και τα εργοστάσια δεν ήταν πρόθυμα να φτιάξουν εκδόσεις Euro4 μόνο για την ελληνική αγορά. Το 2018 όμως, οι μεγάλες αντιπροσωπείες κατάφεραν να έχουν τουλάχιστον από ένα παπί Euro4 στη γκάμα τους και προς το τέλος του έτους επιτάχυναν τις ταξινομήσεις τους φτάνοντας τις 5.994 μονάδες, αντί των 5.196 του 2017. Πάρα πολύ καλά τα πήγαν και οι μοτοσυκλέτες φέτος με 4.803 μονάδες, έναντι 4.053 πέρσι. Μεγάλο ενδιαφέρον εδώ έχει η επιστροφή των μικρού και μεσαίου κυβισμού μοτοσυκλετών, καθώς αυτές οι κατηγορίες καθορίζουν την δυναμική που θα έχει η αγορά τα επόμενα χρόνια. Η ιστορία της ελληνικής αγοράς δικύκλων έχει αποδείξει πως οι μικρές και μεσαίου κυβισμού μοτοσυκλέτες είναι το φυτώριο του μοτοσυκλετισμού στη χώρα μας. Τα μεταχειρισμένα από την Ιαπωνία τη δεκαετία του ’90 άνοιξαν τον δρόμο για να ξεπεράσουμε τις 100.000 ταξινομήσεις καινούριων δικύκλων το 2007 και το 2008. Οι μικρομεσαίες μοτοσυκλέτες φέρνουν καινούριο κόσμο και δημιουργούν μοτοσυκλετιστική συνείδηση, σε αντίθεση με τις μεγάλου κυβισμού ακριβές μοτοσυκλέτες που ψαρεύουν πελάτες από το ήδη υπάρχον κοινό, ενώ τα παπιά και τα scooter περιορίζονται στον χρηστικό τομέα.

 

 

Το Top 10  των εταιρειών του 2018

1.SYM                    7150

2.Honda                5595

3.Piaggio               5511

4.Daytona             4034

5.Yamaha             3672

6.Kymco               1826

7.Vespa                677

8.BMW                  667

9.Keeway             487

10.Suzuki             432

   

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»