Θα αποχωρήσει από τη θέση του ο CEO της Ducati;

Από το

Μαύρο Σκύλο

16/4/2013

Μερικές εβδομάδες μετά την εξαγορά της Ducati από την Audi, πραγματοποιήθηκε ένα meeting σε υψηλό επίπεδο, όπου ο CEO της Audi, κ. Rupert Stadler, ανακηρύχτηκε Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου με παράλληλη τοποθέτηση των κυρίων Horst Glaser και Axel Strotbek. Οπότε αυτόματα η Audi είχε 3 θέσεις στο διοικητικό συμβούλιο και η Ducati διατήρησε δύο, με τους κ. Gabriele Del Torchio και Claudio Domenicali. CEO της Ducati όμως συνέχυσε να είναι, με ομόφωνη απόφαση, ο κ. Gabriele Del Torchio. Όλα αυτά ήταν αναμενόμενα, όπως επίσης αναμένονταν κάποια στιγμή η αποχώρηση του κ. Del Torchio μετά από ένα διάστημα προσαρμογής των Γερμανών, καθώς ήταν γνωστό ότι διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον ισχυρό άνδρα του Piaggio Group, κ Roberto Colaninno. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό για Ιταλούς στο τιμόνι παρεμφερών επιχειρήσεων, αλλά μακριά από την φιλοσοφία των Γερμανών.

Οι φήμες για πιθανή αποχώρηση του κ. Gabriele Del Torchio από την Ducati, για να αναλάβει την Alitalia έχουν αρχίσει να φουντώνουν το τελευταίο διάστημα, χωρίς ωστόσο να έχουν επιβεβαιωθεί. Άλλωστε όταν αυτό γίνει θα είναι κιόλας ένα τετελεσμένο γεγονός. Ωστόσο μοιάζει ένα αληθινό σενάριο, ιδίως όταν ανακαλώ τις παρουσιάσεις της Ducati στις οποίες έχει παρευρεθεί ο κ. Del Torchio. Έχουν μια μακρά εισαγωγή από οικονομοτεχνικά στοιχεία για την εταιρία και την πορεία της, χωρίς καμία πληροφορία για την μοτοσυκλέτα που παρουσιάζεται, θυμίζοντας σε μεγάλο βαθμό τις εισαγωγές των παρουσιάσεων της Piaggio. Οι άνθρωποι αυτοί χαίρονται να λύνουν διοικητικά προβλήματα και να μιλούν με οικονομοτεχνικούς όρους, οπότε μετά απ’ όλα αυτά, δεν θα είναι καθόλου περίεργο αν τελικά ο κ. Del Torchio αφήσει την Ducati για λογαριασμό της Alitalia. Θα έχει έτσι μπροστά του μια μεγάλη πρόκληση να αντιμετωπίσει, σε μια μεγαλύτερη εταιρία που αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα. Μπορεί να ήταν ενδιαφέρον επίσης να δούμε τον κ. Gabriele Del Torchio να τοποθετείται στο διοικητικό συμβούλιο της Aprilia, μέσω του Piaggio Group και του κ. Roberto Colaninno, καθώς η θητεία του στην Ducati μέχρι τώρα είχε θετική επίπτωση στην εταιρία, αυτό όμως φαίνεται να είναι ένα φανταστικό σενάριο. Είτε ο κ. Gabriele Del Torchio παραμείνει στην Ducati, είτε επιβεβαιωθούν οι φήμες και αποχωρήσει για την Alitalia, το μόνο σίγουρο είναι ότι οι Γερμανοί έχουν βάλει την Ιταλική φίρμα σε τροχιά εξελίξεων.

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.