Top Gun 2: Η επιστροφή των Ninja! [video]

Μια σχέση που κρατάει χρόνια!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

22/7/2019

Οι παλιότεροι –και εννοούμε τους άνω των… 45 ετών- θα θυμούνται σίγουρα μια από τις μεγαλύτερες blockbuster επιτυχίες της δεκαετίας του '80, το Top Gun. Μια από τις πιο εντυπωσιακές ταινίες –για την εποχή- του Χόλιγουντ με εφέ από αερομαχίες και κλασική επική πλοκή, που επιβεβαίωνε για άλλη μια φορά πώς οι Αμερικάνοι (και στην προκειμένη περίπτωση ο Maverick που ενσάρκωνε ο Tom Cruise) είναι οι καλύτεροι πιλότοι, οι καλύτεροι εραστές και οι πιο… ικανοί τέλος πάντων σε όλα, σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο.
Για εμάς όμως που έχουμε το "μικρόβιο" της μοτοσυκλέτας, η σκηνή που όλοι θυμόμαστε –όχι, δεν είναι το σεξ με την Kelly McGillis- είναι όταν ο Maverick καβαλάει το Kawasaki GPZ900R κοντράροντας στον αεροδιάδρομο με ένα μαχητικό F-14 Tomcat, που έδωσε και το όνομά του στο μοντέλο της Kawasaki. Αν μη τι άλλο, ήταν μία από τις ταινίες που ανέβασε τις μετοχές των απανταχού μοτοσυκλετιστών, για να μη μιλήσουμε για τις μετοχές της Kawasaki και την διαφημιστική της αξία…


Πρόσφατα, ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα του sequel και κυκλοφόρησε μάλιστα και το trailer της ταινίας που θα κυκλοφορήσει μέσα στην επόμενη χρονιά. Μέσα σ' αυτό, διαπιστώνουμε ότι ο Tom Cruise εξακολουθεί μετά από τρεις και πλέον δεκαετίες να είναι ιπτάμενος και εξακολουθεί να οδηγεί το παλιό του Ninja, τουλάχιστον σε μία σκηνή. Στην αμέσως επόμενη όμως, τον βλέπουμε πάνω στην σέλα ενός Η2, ξανά με φόντο το ειδυλλιακό ηλιοβασίλεμα στον αεροδιάδρομο, με την παραγωγή να μένει πιστή στο concept της πρώτης ταινίας που θέλει τον ήρωα πάνω σε ένα hypersport –για τα δεδομένα της κάθε εποχής- Kawasaki. Εξάλλου ένα GPZ900R δεν θα είχε και πολύ τύχη απέναντι σε ένα F-35, οπότε το σενάριο έπρεπε να προβλέψει κάτι λιγάκι πιο γρήγορο…

Δείτε παρακάτω το trailer της ταινίας:


Τα εύσημα λοιπόν στην παραγωγή που όχι μόνο συμπεριέλαβε στο trailer τις μοτοσυκλέτες, αλλά και για το ότι επιτέλους δεν βλέπουμε σε άλλη μια ταινία το στερεότυπο του Αμερικάνου με cruiser που είτε θα παίζει τον κακό της υπόθεσης, είτε κάποιον χιπστερά ερωτοχτυπημένο…

Πωλείται η πίστα Chuckwalla στην Καλιφόρνια

Ανησυχία στους φίλους των Track Days για το μέλλον των διοργανώσεων
Chuckwalla
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

29/1/2026

Η Chuckwalla Valley Raceway, μία από τις πιο αγαπημένες και καλοδιατηρημένες πίστες της Νότιας Καλιφόρνιας, βγήκε πρόσφατα προς πώληση έναντι 26 εκατομμυρίων δολαρίων. Η είδηση προκαλεί ανησυχία στους λάτρεις των track days, όχι μόνο λόγω του υψηλού τιμήματος, αλλά και επειδή εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση που αλλάζει ριζικά το τοπίο των αμερικανικών πιστών.

Η Chuckwalla, με μήκος 2,68 μιλίων (4,31 χλμ.) και έκταση άνω των 1.000 στρεμμάτων, αποτελεί εδώ και χρόνια έναν από τους βασικούς πυλώνες των track days του Λος Άντζελες. Μαζί με τις πίστες Willow Springs και Buttonwillow, σχηματίζει το τρίγωνο στο οποίο στηρίζεται η καθημερινότητα χιλιάδων οδηγών που αναζητούν ασφαλή χώρο για να εξελίξουν τις ικανότητές τους και να διασκεδάσουν με γρήγορη οδήγηση στην πίστα. Η απόσταση των τριών ωρών από το Λος Άντζελες δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο για τη δημοφιλία της, ενώ η ποιότητα των εγκαταστάσεων και η συνέπεια στη λειτουργία της την καθιέρωσαν ως σημείο αναφοράς.

Ωστόσο, η πώληση της Chuckwalla έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία το κόστος συμμετοχής σε track days στις Η.Π.Α. αυξάνεται δραματικά. Η πρόσφατη εξαγορά του Willow Springs από επενδυτικό fund και η μετατροπή του Circuit of the Americas σε πίστα αποκλειστικά για μέλη (!) αποτελούν ενδείξεις μιας νέας πραγματικότητας: οι πίστες μετατρέπονται σταδιακά σε κλειστά κλαμπ υψηλού κόστους. Στο Willow Springs, για παράδειγμα, η τιμή συμμετοχής σε track day έχει σχεδόν διπλασιαστεί, ενώ τα κόστη ενοικίασης έχουν τριπλασιαστεί, διώχνοντας πολλούς διοργανωτές.

Το μοντέλο λειτουργίας αλλάζει. Οι πίστες που κάποτε βασίζονταν στη συχνή ενοικίαση και στη μαζική συμμετοχή, στρέφονται πλέον σε συνδρομητικά σχήματα με υψηλά αρχικά κόστη και ετήσιες εισφορές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στο ultra-exclusive Thermal Club, η συμμετοχή απαιτεί εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια (250.0000 κόστος εγγραφής, ετήσια συνδρομή δεκάδων χιλιάδων δολαρίων) και υποχρεωτική αγορά κατοικίας ή οικοπέδου εντός του συγκροτήματος με τυπικό κόστος 2-5 εκατομμύρια δολάρια! Η λογική είναι ξεκάθαρη: σταθερά έσοδα, περιορισμένη χρήση, υψηλή αποκλειστικότητα.

Σύμφωνα με στελέχη του χώρου, η πίεση στα λειτουργικά κόστη -κυρίως στην ασφάλιση- ωθεί τις πίστες σε αυτό το μοντέλο. Παράλληλα, η είσοδος ιδιωτικών επενδυτικών σχημάτων αλλάζει τις προτεραιότητες: η αξία του ακινήτου και η μελλοντική μεταπώληση αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την προσβασιμότητα και την κοινότητα των οδηγών.

Η Chuckwalla μέχρι σήμερα λειτουργούσε με τον παραδοσιακό τρόπο: ανοιχτή σε διοργανωτές, ομάδες και ιδιώτες. Ωστόσο, οι πιθανότητες να παραμείνει έτσι μετά την πώληση θεωρούνται περιορισμένες. Η τελευταία δεκαετία υπήρξε “χρυσή εποχή” για τους φίλους των track days στη Νότια Καλιφόρνια. Προσιτές τιμές, πολλές επιλογές και μια κουλτούρα που άνθισε μακριά από την εμπορευματοποίηση. Σήμερα, όμως, το χόμπι γίνεται ολοένα και πιο ακριβό, πιο αποκλειστικό και λιγότερο προσβάσιμο.

Το μέλλον της Chuckwalla θα δείξει αν η πίστα θα παραμείνει ένας ζωντανός χώρος για την κοινότητα ή αν θα ακολουθήσει την πορεία των υπόλοιπων εγκαταστάσεων που μετατράπηκαν σε κλειστά κλαμπ για λίγους.