Triumph - Ψάχνει τις 9 μοτοσυκλέτες της που είχε αγοράσει ο Βασιλιάς της Rock ‘n’ Roll, Elvis Presley

Και βγάζει προς πώληση μία συλλεκτική Triumph ‘Elvis Presley’ μαζί με μία κιθάρα στα ίδια χρώματα, για φιλανθρωπικό σκοπό
Elvis-Triumph
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

12/10/2023

Η Triumph επιβεβαιώνει με ανακοίνωση της έναν μέχρι πρότινος μύθο, που ήθελε τον Elvis Presley να έχει αγοράσει 9 μοτοσυκλέτες του Βρετανού κατασκευαστή, για να τις δωρίσει σε μέλη της Memphis Mafia, τα οποία αποτελούνταν από φίλους, συνεργάτες και μέλη της οικογένειας του Βασιλιά της RocknRoll. Τώρα, η Triumph, αναζητάει πληροφορίες, προκειμένου να βρεθεί κάποια από τις 9 μοτοσυκλέτες, προκειμένου να λάβει τη θέση που του αρμόζει, ως έκθεμα πλάι σε άλλες ιστορικές μοτοσυκλέτες των Βρετανών.

Όταν δεν ασχολούνταν με την μουσική ή τις ταινίες -συμμετείχε σε 31 παραγωγές του Hollywood- o θρύλος της μουσικής και σύμβολο μίας ολόκληρης κουλτούρας, Elvis Presley, οδηγούσε τις μοτοσυκλέτες του. Το πάθος του για τους δύο τροχούς δεν έμεινε κρυφό ούτε από τον κινηματογράφο, όπου σε πολλές ταινίες καβαλούσε μοτοσυκλέτες. Μάλιστα στο κωμικό westernStay Away Joe”, το 1968, είχε για “συμπρωταγωνιστή” του μία κόκκινη-ασημί Triumph 650 BonnevilleDesert Sled’.

Η ιστορία μας έχει τις ρίζες της 3 χρόνια πριν από εκείνη την εμφάνιση και 58 από σήμερα, το μακρινό 1965. Τον Ιούνιο εκείνου του έτους, ο Elvis βρισκόταν στο Hollywood όπου συμμετείχε στο μιούζικαλ “Frankie and Johnny”, το οποίο διαδραματιζόταν στα Samuel Goldwyn Studios. Κάνοντας ένα διάλειμμα από τα γυρίσματα, ο Presley πέρασε το χρόνο του, μαζί με τους φίλους του, μέλη της “Memphis Mafia” στο σπίτι του στην ακριβή συνοικία του Bel Air.

Stay Away Joe

Εκεί θα έρθει και η πρώτη του επαφή με τις μοτοσυκλέτες της Triumph, μέσω του στενού του φίλου -και μέλος της “Memphis Mafia”- Jerry Schilling. Ο τελευταίος είχε καταθέσει την προκαταβολή για την αγορά μίας καινούργιας τότε Triumph T120 650 Bonneville, στην αντιπροσωπεία Robertson & Sons, στην Λεωφόρο Santa Monica. Ως γνήσιος λάτρης των δύο τροχών, όταν ο Elvis είδε την μοτοσυκλέτα, ζήτησε από τον Schilling, να πάρει για μία βόλτα στο τετράγωνο τη μοτοσυκλέτα του. Μόλις επέστρεψε, έδωσε εντολή στον υπεύθυνο μεταφορών του, Alan Fortis, να παραγγείλει μία μοτοσυκλέτα του Hinckley για όλους όσους βρίσκονταν μαζί του. Μάλιστα, ο Elvis απαίτησε η παράδοσή τους να γίνει την ίδια βραδιά! Έτσι και έγινε, καθώς η Robertson & Sons κατάφερε να παραδώσει εφτά Triumph το ίδιο βράδυ -και δύο ακόμα τις επόμενες ημέρες-, μία μίξη από τα TR6 και τα υψηλής απόδοσης T120 650, με τα δύο καρμπυρατέρ.

Elvis - Triumph

Τα TR6 650 και Bonneville T120 650, που αγόρασε ο Elvis, είναι πιο πιθανό να είναι του 1964. Ουσιαστικά μιλάμε για την ίδια roadster μοτοσυκλέτα, με τη διαφορά του ότι το πρώτο είχε ένα, ενώ το δεύτερο δύο καρμπυρατερ -και διαφορετικές ρυθμίσεις. Διαφορά είχαν και στα χρώματα, όπου το Bonneville του ’64 ερχόταν σε Gold και Alaskan White, ενώ το TR6 στο χαρακτηριστικό “Hifi Scarlet και Silver Sheen”, με χρυσά σιρίτια και μαύρου χρώματος πλαίσιο και πιρούνι.

Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την εποχή η Triumph είχε σημειώσει πολλά ρεκόρ τελικής ταχύτητας στην ξηρά με μοτοσυκλέτα, με το Bonneville T120, στην έρημο αλατιού Bonneville, όπου μέχρι και σήμερα διεξάγονται αντίστοιχοι αγώνες. Η βρετανική εταιρεία κατάφερε έτσι, να μετατραπεί στο σύμβολο της απόδοσης για τη δεκαετία του ’60, με το Bonneville του 1964 στην έκδοση για την αμερικανική αγορά -είχε ψηλότερα τοποθετημένο τιμόνι- να θεωρείται κλασσικό.

Τελευταία αναφορά για τις 9 μοτοσυκλέτες της Memphis Mafia, έγινε το καλοκαίρι του ’65, ενώ με το πέρασμα των χρόνων, τα ίχνη τους χάθηκαν. Τώρα, η Triumph κάνει έκκληση στους θαυμαστές της, αλλά και σε εκείνους του Βασιλιά της RnR, προκειμένου να συνεισφέρουν στην εύρεση κάποιας από αυτές τις μοτοσυκλέτες. Σκοπός της Triumph είναι να τις προσθέσει στην συλλογή της από ιστορικές μοτοσυκλέτες της. Όποιος έχει κάποια πληροφορία για το πού μπορεί να βρίσκεται κάποια από αυτές τις μοτοσυκλέτες ή για το τι απέγιναν στην πορεία των χρόνων, μπορεί να επικοινωνήσει μέσω email με την Triumph, στο elvistriumph@triumphmotorcycles.com.

Elvis - Triumph

Με αφορμή αυτή την ιστορία, η Triumph σε συνεργασία με την Elvis Presley Enterprises (την εταιρεία της κόρης του Elvis), αποφάσισαν να δημιουργήσουν μία μοναδική συλλεκτική μοτοσυκλέτα, που θα βασίζεται στο νέο T120. Ένα custom Bonneville, σχεδιασμένο από τον βραβευμένο Γεωργιανό σχεδιαστή, J Daar. Αυτός άντλησε την έμπνευσή του από τις μοτοσυκλέτες που δώθηκαν στη Memphis Mafia, αλλά και το “Stay Away JoeDesert Sled του 1968, ενώ δέχτηκε επιρροές και από την πιο εμβληματική εμφάνιση του Elvis, στο τηλεοπτικό πρόγραμμα και μιούζικαλ Comeback Special το 1968.

Elvis - Triumph

Το ρεζερβουάρ είναι βαμμένο κόκκινο, όπου στο πάνω μέρος του έχει το όνομα Elvis, με ένα μπλοκ που θυμίζει φώτα σκηνής, ενώ στα πλαϊνά έχουν ζωγραφιστεί σκηνές από τη διάσημη παράστασή Comeback Special του ’68. Πέραν της αισθητικής αλλαγής, η Triumph δεν μας ενημερώνει για κάποια άλλη αλλαγή στα μηχανικά μέρη, στη μοτοσυκλέτα που παρουσιάστηκε από τον Διευθυντή Marketing της Triumph στις Η.Π.Α., Adam VanderVeen, στο Barber Festival 2023 στο Birmingham της Alabama, όπου έχει ως θέμα τις vintage μοτοσυκλέτες.

Les Paul - Triumph

Μαζί με τη μοτοσυκλέτα, ο τυχερός ιδιοκτήτης θα λάβει και μία κιθάρα Les Paul, την οποία έχει δωρίσει η εταιρεία μουσικών οργάνων Gibson. Η κιθάρα ακολουθεί το ίδιο χρωματικό μοτίβο -κόκκινο, ασημί και χρυσό-, με τη μοτοσυκλέτα, και έχει σχεδιαστεί από τον ίδιο άνθρωπο, τον J Daar. Η επιλογή του να συνοδεύσει την μοτοσυκλέτα μία κιθάρα, άντλησε την έμπνευσή της από ένα συμβάν, από τα πολλά που αποδεικνύουν την γενναιοδωρία του Elvis. Στις πρόβες του για το Comeback Special του ’68, ο Βασιλιάς της RnR, χρησιμοποιούσε μία Les Paul, την οποία μετέπειτα δώρισε στον σεφ του.

Τόσο η Bonneville T120 “Elvis Presley”, όσο και η κιθάρα Gibson Les Paul, στα ίδια χρώματα, έχουν δοθεί στο Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Elvis Presley. Τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν, θα δοθούν σε μία από τις αγαπημένες φιλανθρωπικές οργανώσεις του θρύλου της Rock and Roll, την Goodwill Homes, ένα ίδρυμα στο Memphis, που προσφέρει συμβουλευτική και ψυχολογική υποστήριξη σε κακοποιημένα παιδιά και τις οικογένειές τους.

Περισσότερες πληροφορίες θα είναι σύντομα διαθέσιμες στο site του ιδρύματος, Graceland.com

Ετικέτες

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”