Benelli Leonchino 800: Σε μορφή παραγωγής

Θα παρουσιαστεί στην EICMA 2019
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

3/10/2019

Τα τελευταία χρόνια η Benelli QJ έχει αυξήσει των αριθμό των μοντέλων της με ρυθμό γεωμετρικής προόδου, παρουσιάζοντας σχεδόν κάθε χρόνο από μια σειρά μοτοσυκλετών, προερχόμενη από μια κοινή πλατφόρμα. Η περσινή σοδειά απέφερε μοτοσυκλέτες που ανήκουν στη μικρότερη κατηγορία με βάση των κυβισμό τους όπως αυτές των 125 και 250. Έτσι, TRK 502 απόκτησε μικρότερα αδέρφια, όπως το TRK 251 που δοκιμάσαμε στο τεύχος 598 του ΜΟΤΟ.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της περσινής EICMA παρουσίασε και το 752S, που το είχαμε δει για πρώτη φορά ως concept το 2017 και πλέον αποτελεί τη ναυαρχίδα της εταιρείας με βάση τον κυβισμό του. Τώρα, η ιστορία του 752S επαναλαμβάνεται και με το Leonchino 800. Όπως είχαμε γράψει και τότε, αναμέναμε την παρουσίασή του ως μοντέλο του 2020 στη φετινή EICMA –και έτσι θα γίνει- όμως διέρρευσαν ήδη φωτογραφίες απ’ την τελική του μορφή, οι οποίες κατατέθηκαν για να κατοχυρωθεί επίσημα ως μοντέλο της Benelli Qj.

Το πρωτότυπο και η μοτοσυκλέτα παραγωγής έχουν αρκετές διαφορές μεταξύ τους που εντοπίζονται κυρίως στον εξοπλισμό τους. Το concept του 2018, είχε το πιρούνι της Marczocchi και τα φρένα της Brembo, στοιχεία που όπως φαίνεται δεν πέρασαν στο μοντέλο παραγωγής –προφανώς με γνώμονα τη διατήρηση του κόστους κατασκευής χαμηλά. Ωστόσο, τόσο οι δαγκάνες, που είναι της Benelli, όσο και το πιρούνι, είναι πανομοιότυπα με αυτά των επώνυμων εταιρειών που εξόπλιζαν το concept. Για το μπροστινό δεν υπάρχουν αρκετές πληροφορίες, όμως η κάτω πλάκα του πιρουνιού που είχε το concept και έσφιγγε το κάθε καλάμι με τρεις βίδες, έχει δώσει τη θέση της σε μια που το σφίγγει πλέον με δύο.

Η πάνω πλάκα του πιρουνιού έχει δεχτεί και αυτή ορισμένες αλλαγές με τη σειρά της. Αρχικά, η βάση των οργάνων έχει πιο έντονη κλίση ώστε να είναι πιο εύκολο για τον αναβάτη να διαβάσει τις ενδείξεις, ενώ πλέον προστατεύεται και από μια μικρή ζελατίνα. Κοιτώντας τις φωτογραφίες του concept και της μοτοσυκλέτας παραγωγής, είναι εμφανές πως η θέση οδήγησης έχει αλλάξει λόγω των κοντύτερων καβαλέτων που χρησιμοποιούνται, ενώ διαφορετικό φαίνεται και το σχήμα του τιμονιού. Ο προβολέας έχει δεχτεί ορισμένες αισθητικές αλλαγές και περικλείεται από ένα πλαστικό διάφανο καπάκι μπροστά, ενώ το εσωτερικό του είναι και αυτό διαφορετικό.

Το λιονταράκι της Benelli εννοείται πως παραμένει στη μοτοσυκλέτα παραγωγής, μόνο που πλέον είναι ασημένιο –αντί για μαύρο- και ξεχωρίζει πάνω στο εμπρός φτερό. Οι ακτινωτές ζάντες έχουν δώσει τη θέση τους σε χυτές αλουμινίου, όμως δεν αποκλείεται να δούμε και μια έκδοση Trail του Leonchino 800 που να τις χρησιμοποιεί, όπως έκανε και με το ομώνυμο μοντέλο των 500cc.

Το Leonchino 800 ουσιαστικά προκύπτει από τη πλατφόρμα του 752S και έτσι πλαίσιο, κινητήρας και άλλα στοιχεία είναι κοινά. Όσον αφορά τις επιδόσεις αναμένονται να είναι ίδιες με αυτές του 752S με την ιπποδύναμη να φτάνει του 75 ίππους και η ροπή τα 6,8kgm. Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την τιμή του αλλά και τις μικρές διαφορές που θα ξεχωρίζουν τα μοντέλα της σειράς των 754cc θα μάθουμε στην επικείμενη EICMA, που το ΜΟΤΟ θα είναι εκεί και θα σας μεταφέρει ζωντανά όλες τις εξελίξεις.

Και όμως - Μια Moto Guzzi χωρίς V2 κινητήρα!

Νέο entry-level μοντέλο με δικύλινδρο σε σειρά, βασισμένο στην Aprilia RS457
New Model Inline Moto Guzzi
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

1/8/2025

Η Moto Guzzi ετοιμάζει το μεγαλύτερο τεχνολογικό άλμα εκτός παράδοσης εδώ και δεκαετίες. Αντί για τον κλασικό εγκάρσια τοποθετημένο V2, η νέα της μικρή μοτοσυκλέτα θα χρησιμοποιεί δικύλινδρο σε σειρά 457 κ.εκ., προερχόμενο από την Aprilia, με στόχο την παγκόσμια αγορά και ιδιαίτερα την Ασιατική

Το καλοκαίρι του 2023 η Aprilia παρουσίασε την RS457, εξοπλισμένη με νέο δικύλινδρο εν σειρά κινητήρα. Το μοτέρ αυτό γρήγορα έγινε η βάση για ολόκληρη οικογένεια μοντέλων, την RS457, την Tuono 457 και σύντομα την Tuareg 457. Όλα παράγονται στο εργοστάσιο της Piaggio στην Ινδία, διασφαλίζοντας χαμηλότερο κόστος και άμεση πρόσβαση σε αναδυόμενες αγορές.

Η Moto Guzzi, μέλος του ίδιου ομίλου (Piaggio) από το 2004, αποφάσισε να υιοθετήσει τον κινητήρα, φέρνοντας για πρώτη φορά εδώ και σχεδόν έναν αιώνα έναν δικύλινδρο σε σειρά σε μοντέλο παραγωγής της. Αν και η Guzzi είχε φτιάξει εν σειρά κινητήρες τη δεκαετία του ’30, αυτοί περιορίζονταν σε αγωνιστικές εφαρμογές. Από το 1967 και μετά, η εταιρική ταυτότητα της, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον εγκάρσιο αερόψυκτο V2. Η εισαγωγή της υδρόψυξης με το V100 Mandello ήταν ήδη μεγάλο βήμα αλλά η εγκατάλειψη του V2 αποτελεί πραγματική επανάσταση.

New Model Inline Moto Guzzi

Η νέα naked της Guzzi θα μοιράζεται τον κινητήρα και ορισμένα περιφερειακά με την Tuono 457, αλλά θα έχει ολοκληρωτικά δική της αρχιτεκτονική στηριζόμενη σε σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο αντί για αλουμινίου, με στόχο να προσδώσει διαφορετική γεωμετρία αναβάτη για μια πιο άνετη θέση οδήγησης αλλά και μια μια πιο παραδοσιακή σχεδίαση ρεζερβουάρ και φωτιστικών σωμάτων.

Η κατηγορία 350-500 κ.εκ. αναπτύσσεται ραγδαία, ιδιαίτερα στην Ασία. Για μικρές εταιρείες όπως η Guzzi (15.000 μονάδες ετησίως), η διείσδυση σε αυτές τις αγορές είναι ζήτημα επιβίωσης. Η παραγωγή στην Ινδία, όπως ήδη γίνεται με την Aprilia, ανοίγει τον δρόμο για οικονομικά προσιτά μοντέλα που θα μπορούν να πωλούνται τόσο σε Ασία όσο και σε Ευρώπη.

New Model Inline Moto Guzzi

Παράλληλα, η Moto Guzzi ακολουθεί το παράδειγμα άλλων κατασκευαστών: KTM- Bajaj, Triumph-Bajaj και εργοστάσια στην Ταϊλάνδη, BMW-TVS. Όλοι προσαρμόζουν την παραγωγή τους σε μικρότερες και πιο οικονομικές μοτοσυκλέτες για να κερδίσουν μερίδιο αγοράς σε χώρες με εκρηκτική ζήτηση.

Αν και είχε ακουστεί ότι η Guzzi θα επαναφέρει το όνομα “Eldorado”, αυτό φαίνεται απίθανο, καθώς ιστορικά αφορούσε μεγάλες cruiser. Μια πιο ταιριαστή επιλογή θα ήταν ίσως το “Airone”, το πρώτο μεταπολεμικό Guzzi μαζικής παραγωγής που έφερε την ελευθερία ταξιδιού σε χιλιάδες αναβάτες, ακριβώς όπως στοχεύει να κάνει και η νέα, μικρή Moto Guzzi.

New Model Inline Moto Guzzi