GASGAS MC-E 2 – Το τρίτο κόκκινο ηλεκτρικό MX mini-moto για παιδιά
Ενδιάμεση στάση μεταξύ των MC-E 3 και MC-E 5
Από τον
Κώστα Γκαζή
1/11/2023
Το Pierer Group συνεχίζει να παρουσιάζει μοτοσυκλέτες -mini μοτοσυκλέτες στην περίπτωση μας- όπου ανάλογα με την εταιρεία, αλλάζει το χρώμα. Πορτοκαλί για το KTM SX-E 2, λευκό για το Husqvarna EE 2, και κόκκινο για το GASGAS MC-E 2.
Όπως με τα προαναφερθέντα μοντέλα των KTM και Husqvarna, έτσι και με το GASGAS MC-E 2 έχουμε μια ηλεκτρική mini MX μοτοσυκλέτα για παιδιά, με κορυφαία ποιότητα κατασκευής, top of the line περιφερειακά και εκρηκτικές επιδόσεις -υπό κλίμακα.
Στα χαρακτηριστικά ξεχωρίζει το αλουμινένιο πλαίσιο κεντρικής δοκού, το ελαφρύ πλαστικό υποπλαίσιο, ο compact ηλεκτρικός κινητήρας στο κέντρο του πίσω τροχού, δύναμης 1,8 kW (2,4 hp) που τροφοδοτείται από μια αδιάβροχη, αφαιρούμενη μπαταρία ιόντων λιθίου BLi300, το -μη ρυθμιζόμενο- συμβατικό πιρούνι της WP με διαδρομή 90 mm, το μονό πίσω αμορτισέρ με διαδρομή 70 mm, οι ρυθμίσεις που έχουν τη δυνατότητα να φέρουν τη μοτοσυκλέτα στα μέτρα του μικρού αναβάτη καθώς εκείνος μεγαλώνει, οι ζάντες αλουμινίου 10 ιντσών με ελαστικά KENDA, τα 2 υδραυλικά δισκόφρενα 140 mm, ο αισθητήρας πτώσης που διακόπτει την τροφοδοσία για ασφάλεια, το κλειδί με κορδόνι καρπού, η φωτιζόμενη οθόνη οργάνων, τα 2 διαφορετικά Riding Modes,το χαμηλό βάρος της μοτοσυκλέτας στα 27 μόλις κιλά,η τελική ταχύτητα 33 χλμ/ώρα, κ.α.
Τη φόρτιση αναλαμβάνει εξωτερικός φορτιστής που μπορεί να συνδεθεί σε οποιαδήποτε πρίζα 110 ή 230 βολτ, και χρειάζεται περίπου 35 λεπτά για φόρτιση 80%, και 60 λεπτά για φόρτιση 100%.
Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
26/6/2026
Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.
Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.
Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.
Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.
Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.
Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;
Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.
Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.
Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.
