Ducati Hypermotard 939 – Το οδηγούμε στην Ισπανία

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

29/2/2016

Η Ducati ανανέωσε για ακόμη μία φορά το Hypermotard, οριστικοποιώντας τον χαρακτήρα της μοτοσυκλέτας, που πρώτη φορά είδαμε ως πρωτότυπο το 2005. Από την εποχή των 1100, πίσω στο 2007, τα Hypermotard γίνονται συνεχώς και πιο ολοκληρωμένες μοτοσυκλέτες. Τα 1100 και 1100 S ήταν τόσο απόλυτα στη χρήση τους, που αν και η Ducati τα προωθούσε σαν καθημερινά supermotard, στην πράξη ήταν πολεμικές μηχανές δύσκολες για κάθε μέρα και απαιτητικές στην πίστα, φτιαγμένες για να τις απολαμβάνουν λίγοι. Το 2013 έγινε η μεγάλη αλλαγή στον χαρακτήρα του μοντέλου, όταν απέκτησε τον Testastretta των 821 κυβικών, ενώ ταυτόχρονα πλούτισε η οικογένεια αποκτώντας νέα μοντέλα, όπως το περισσότερο καθημερινό - λίγο τουριστικό: Hyperstrada.

Φέτος έχουμε εξίσου μεγάλη αλλαγή για τις εκδόσεις των Hypermotard, χωρίς όμως να απομακρύνονται από τον διττό χαρακτήρα τους: Φτιαγμένες για κάθε μέρα και ικανότατες στην πίστα, οι νέες Hypermotard έχουν σημαντικές αλλαγές στον κινητήρα με την αυξημένη χωρητικότητα, ώστε να πληρούν τις υποχρεωτικές Euro 4 προδιαγραφές ρίπων, διατηρώντας ταυτόχρονα την ιπποδύναμη και αυξάνοντας την διαθέσιμη ροπή.

 

 

Αυτό που δεν άλλαξε καθόλου στα νέα Hypermotard, είναι η εμφάνιση. Η Ducati έκανε μία έρευνα ανάμεσα στους ιδιοκτήτες, αλλά και στους οπαδούς της συγκεκριμένης κατηγορίας γενικά, και είδε ότι ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα των Hypermotard, είναι το στιλ τους. Οπότε αποφάσισε να μην πειράξει την εμφάνιση της μοτοσυκλέτας, πράγμα που χαρίζει διαχρονικότητα στο μοντέλο και βοηθά τα μεταχειρισμένα να διατηρήσουν την τιμή τους. Η αλήθεια είναι πως το μοντέρνο και λιτό στιλ των Hypermotard δεν επιδέχεται πολλές αλλαγές, χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα του.

Η Ducati προσκάλεσε περίπου ογδόντα δημοσιογράφους από όλο τον κόσμο για να δουν τις διαφορές του νέου Hypermotard συγκριτικά με το 821, τόσο στον δρόμο, όσο και σε πίστα. Η Ισπανία προσφέρεται γενικώς για δημοσιογραφικές παρουσιάσεις, καθώς οι ντίλερ είναι άψογα οργανωμένοι και μπορούν άμεσα να βοηθήσουν την μητρική εταιρία, τόσο με προσωπικό, όσο και με διευκολύνσεις σε όλες τις διαδικασίες., ενώ ταυτόχρονα ο καιρός είναι πάντοτε καλός. Μονάχα που στην συγκεκριμένη περίπτωση, στο δεύτερο μισό της αποστολής, αποφάσισε να μας τα χαλάσει, ρίχνοντας βροχή με μικρά διαλείμματα χαλαζόπτωσης! Ωστόσο η λύση ήταν έτοιμη και άκουγε στο όνομα Diablo Rain Competition, που είναι βρόχινα αγωνιστικά ελαστικά της Pirelli, υποσχόμενα να μας βοηθήσουν να διατηρήσουμε αξιοπρεπή ρυθμό στην πίστα, ολοκληρώνοντας την δοκιμή.

 

 

 

 

Το πρόγραμμα της οδήγησης περιελάβανε μία μεγάλη διαδρομή με μονοψήφιο αριθμό χιλιομέτρων σε αυτοκινητόδρομο, μικρή απόσταση σε κυρίως δρόμο και από εκεί και πέρα στενό επαρχιακό στροφιλίκι, από πολύ νωρίς το πρωί, με την ελπίδα ότι επιστρέφοντας στην πίστα πριν το μεσημέρι, ο καιρός θα είχε καλυτερεύσει. Δεν ήταν όμως αυτή η περίπτωση. Για αυτό και η έκδοση SP μας περίμενε στην πίστα με κουβέρτες στα ελαστικά, έτοιμη να την δοκιμάσουμε μόλις έκοβε η χαλαζόπτωση, που ευτυχώς δεν διήρκεσε πολύ.

 

 

Η διαφορά στις επιδόσεις του Hypermotard με το προηγούμενο μοντέλο, γίνεται άμεσα αντιληπτή, παρόλο που σε απόλυτα νούμερα η ιπποδύναμη είναι ίδια. Πέρα από τις ψηλές στροφές που ο κινητήρας ταυτίζεται με τον 821, σε χαμηλές και μεσαίες είναι παντού πιο γεμάτος και με πιο άμεση απόκριση. Επιπρόσθετα η ροπή είναι 10% περισσότερη, κι με αυτά τα δεδομένα το Hypermotard είναι καλύτερο και σε έναν τομέα που το προηγούμενο μοντέλο έπασχε: τις σούζες!

Αντί να πρέπει να τραβάς το τιμόνι ή να συντονίζεσαι απόλυτα με τις στροφές του κινητήρα, όπως συνέβαινε στο 821, το 939 σου δίνει μεγαλύτερη ελευθερία, θυμίζοντάς σου ότι φτιάχτηκε για ένα βασικό λόγο: Να διασκεδάζει ο ιδιοκτήτης του!

Η έκδοση SP έχει τρία κιλά μικρότερο βάρος και πλήρως ρυθμιζόμενες αναρτήσεις της Öhlins εμπρός και πίσω, αντί του Kayaba ανεστραμμένου πιρουνιού και του Sachs αμορτισέρ της κανονικής έκδοσης. Μαζί με την ψηλότερη θέση οδήγησης και την μικρή αλλαγή στην γεωμετρία, η έκδοση SP προσανατολίζεται στα track days, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι πιο απαιτητική σε καθημερινή οδήγηση. Άλλωστε η λέξη πίστα στην περίπτωση των Hypermotard μπορεί να έχει πιο ευρύτερη έννοια, περιλαμβάνοντας πίστες καρτ, ή απλά σηματοδοτημένη διαδρομή σε ένα ελεύθερο πάρκινγκ. Με λίγα λόγια μπορεί να έχει την έννοια που της αρμόζει στην ελληνική πραγματικότητα…

 

 

Η ονομασία 939, όπως είχαμε γράψει και στο ρεπορτάζ της EICMA, δεν ακολουθεί τον κυβισμό του κινητήρα, όπως μας έχει συνηθίσει η Ducati. Ο νέος κινητήρας έχει 937 κυβικά, όμως η Ducati έχει συνειδητοποιήσει ότι ο αριθμός «9» έχει αρχίσει να γίνεται σήμα κατατεθέν εξαιτίας της Panigale, κι αποφάσισε ότι από εδώ και πέρα θα τον διατηρεί στα μοντέλα της, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα διαφοροποιείται λίγο η ονομασία, από τον πραγματικό κυβισμό.

Η διάμετρος των εμβόλων μπορεί να έχει αυξηθεί, όμως η Ducati έκανε την συνειδητή επιλογή να διατηρήσει την διατομή των βαλβίδων που μαζί με πολλές ακόμη αλλαγές, ευθύνονται για την διατήρηση της ιπποδύναμης, παρόλο που ο κινητήρας συμμορφώνεται με τις νέες προδιαγραφές.

Διαβάστε σε επόμενο τεύχος του MOTO, την πλήρη παρουσίαση του Hypermotard μαζί με την τεχνική ανάλυση του νέου κινητήρα, και όλες τις αλλαγές που υπάρχουν από το προηγούμενο μοντέλο!

 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ MOTO: Έρχονται Yamaha Tenere 430 2027 – Yamaha Tenere 900 2027 – Yamaha SportTouring!

Το Tenere 700 ενδυναμώνεται και γίνεται το κέντρο μίας οικογένειας!
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ MOTO: Έρχονται Yamaha Tenere 430 2027 – Yamaha Tenere 900 2027 – Yamaha SportTouring!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/9/2026

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, για την περίπτωση του Tenere που 7 χρόνια μετά την εμφάνισή του, ενδυναμώνει την θέση του στην γκάμα της Yamaha και γίνεται το κέντρο μίας νέας οικογένειας η οποία θα έχει και εισαγωγικό μοντέλο αλλά και επόμενο βήμα.

Με αυτό τον τρόπο όσοι από τους ήδη κατόχους Tenere 700, επιθυμούν την αναβάθμιση, δεν θα σκέπτονται να φύγουν από την αγκαλιά της Yamaha, μην έχοντας άλλη διέξοδο όταν αποφασίσουν πως θέλουν κάτι περισσότερο σε δύναμη και ταξιδιωτικές δυνατότητες.

Αντίστοιχα η τεράστια απήχηση των μικρο-μεσαίων ON-OFF, που επιθυμούμε την επάνοδό τους από το 2018 όταν συρρικνώθηκε η κατηγορία με λιγότερα προσφερόμενα μοντέλα, μέχρι να γιγαντωθεί τώρα εκ νέου, έχει αφήσει την Yamaha χωρίς μερίδιο και αντίστοιχα χωρίς εισαγωγικό μοντέλο. Μία δηλαδή πρόταση για εκείνον που δεν θέλει να προχωρήσει απευθείας στην μεσαία κατηγορία ή για κάποιον που θέλει μία δεύτερη, μικρότερη σε κυβισμό και απαιτήσεις μοτοσυκλέτα.

Αυτό το κενό θα καλύψει ένα νέο τελείως μοντέλο με κινητήρα που βασίζεται στην σειρά των τριακοσαριών, αρκετά όμως βελτιωμένος και με μεγαλύτερη χωρητικότητα, ώστε να τοποθετείται ταυτόχρονα μακριά από το Tenere 700 αλλά να έχει και την απαραίτητη ιπποδύναμη για να ανταπεξέλθει στον ισχυρό ανταγωνισμό.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούτε πως η Yamaha ετοιμάζεται να μεγαλώσει την οικογένεια των Tenere. Ειδικά για το Tenere 900 οι φήμες γιγαντώθηκαν πριν λίγες ημέρες όταν η Yamaha προανήγγειλε μία παρουσίαση στο πλαίσιο της EICMA με υπόσχεση για νέα μοντέλα και εκεί εμφανίστηκε ένα «τρικύλινδρο καρδιογράφημα» κάνοντας τους πάντες να ελπίζουν σε ένα νέο Tenere 900.

Αντίστοιχα όμως έχουμε πει και παλαιότερα πως προετοιμάζεται ένα μικρό Tenere. Η διαφορά είναι πως τώρα έχουμε περισσότερη βεβαιότητα για το τι θα δούμε το 2027, ασχέτως με το τι θα εμφανιστεί αρχικά στην EICMA. Το μικρότερο των Tenere είναι μία εξίσου πολύ καλή πρόταση που μάλιστα έχει αργήσει κιόλας και θα έπρεπε να είναι ήδη εδώ.

Οι πληροφορίες μας λένε πως το μικρότερο των Tenere θα είναι στα 430 κυβικά και μπορεί να ονομάζεται Tenere 450 με έναν κινητήρα που θα δούμε και σε street μοντέλα. Αναμένεται να συνεχίζει στις αξίες του Tenere 700, καθώς το μεσαίο θα είναι πάντα το επίκεντρο της οικογένειας αυτής και εκείνο που θα δέχεται τις περισσότερες εξελίξεις πρώτο.

Για το Tenere 900 ο κινητήρας υπάρχει, αν και θα έχει σίγουρα μία ανανέωση και προσαρμογή της απόκρισης για τα νέα του καθήκοντα. Η τεχνογνωσία είναι επίσης το μόνο σίγουρο πως δεν λείπει, χρειαζόταν μονάχα εκείνη η αποφασιστικότητα που απουσιάζει γενικά από τους Ιάπωνες κατασκευαστές και αυτό το γράφω βάση προηγούμενης συζήτησης με πρώην υψηλόβαθμα στελέχη της Yamaha Ευρώπης που είχαν τότε παραδεχτεί ότι δοκίμαζαν ένα τέτοιο μοντέλο. Διότι οι δοκιμές αυτές πράγματι είχαν γίνει πριν χρόνια για ένα μεγάλο Tenere βασισμένο στους τωρινούς κινητήρες και όχι στο αποτυχημένο εμπορικά Super Tenere. Εκείνο το μοντέλο που πήρε πολύ μικρή βαθμολογία από εμάς όταν κυκλοφόρησε, από την πρώτη στιγμή και αποδείχτηκε αργότερα από την παγκόσμια εμπορική του πορεία πως είχαμε δίκιο, βαθμολογήθηκε χαμηλά και από τα ίδια αυτά στελέχη, λέγοντας πως οφείλουν να φτιάξουν κάτι καλύτερο. Παρότι το Super Tenere υπήρξε μία ευχάριστη μοτοσυκλέτα για ταξίδια σε ανοικτούς δρόμους, δεν ήταν ούτε σπορ ούτε είχε την παραμικρή ικανότητα στο χώμα, εκτός και αν το σύγκρινε κανείς με Varadero, με προγενέστερες μοτοσυκλέτες. Η κατηγορία εξελίχθηκε πολύ πιο γρήγορα και η Yamaha έμεινε χωρίς κανένα μοντέλο στην γκάμα της για τα μεγάλα ON-OFF.

Για χρόνια το Yamaha Tenere 700 σήκωσε μόνο του όλη την αντιπροσώπευση της Yamaha στις Adventure μοτοσυκλέτες και το έκανε περισσότερο από επάξια, κρατώντας όχι μόνο την Yamaha στο επίκεντρο, αλλά μεγαλώνοντας ολόκληρη την κατηγορία, φέρνοντας νέο κόσμο! Κι αυτό η Yamaha δεν το εξαργύρωνε όσο θα έπρεπε, καθώς δεν έδινε ευκαιρία για το επόμενο βήμα, σε εκείνους που σκεφτόντουσαν κάτι τέτοιο. Κάτι αντίστοιχο έχει η Triumph στην γκάμα της και μάλιστα σε πάρα πολλές εκδόσεις, έχοντας έτσι δει πως μπορεί να ταιριάξει και να συγκριθεί τόσο με την αμέσως επόμενη κατηγορία στα έως 1.100 κυβικά, απέναντι σε V-Strom 1050 και Africa Twin, αλλά και στα νέα μοντέλα που έρχονται από την Κίνα και χτίζουν την κατηγορία από τα 800 κυβικά και έως τα 1.000 αυτή την στιγμή.

Μένει να δούμε αν η Yamaha θα τα εμφανίσει ταυτόχρονα ή θα εστιάσει σε ξεχωριστές ημερομηνίες αποκάλυψης για τα νέα μοντέλα στην ON-OFF γκάμα της.

Παράλληλα αναμένουμε και περισσότερες επιλογές στην Sport Touring σειρά όπου και εκεί υπάρχει διαθέσιμος κινητήρας αλλά και μπόλικη τεχνογνωσία. Ένα ντυμένο τετρακύλινδρο MT-10 θα ήταν μία εξαιρετική προσθήκη στην γκάμα της Yamaha και ταυτόχρονα θα άνοιγε την πύλη και για μία νέα έκδοση του Tracer, που θα μπορούσε να απαντήσει στον νέο ανταγωνισμό από Honda και Suzuki που έχουν πλέον νέα μοντέλα, δημιουργώντας και εκεί μία νέα οικογένεια στην οποία η Yamaha θα μπορούσε να πλαισιώσει από δύο πλευρές ταυτόχρονα, αντί για μία.