Ducati Multistrada V4 και V4S: Τέσσερα κιλά ελαφρύτερο από το δικύλινδρο
Σε δύο εκδόσεις εξοπλισμού… προς το παρόν!
Από τον
Μπάμπη Μέντη
4/11/2020
Τα έγγραφα για την έγκριση τύπου της νέας Multistrada V4 στην Αυστραλία που θα παρουσιάσει σήμερα η Ducati, αποκαλύπτουν πως η V4 θα ζυγίζει 228 κιλά με το 90% του ρεζερβουάρ βενζίνη, όταν στα έγγραφα της ίδιας Αυστραλιανής υπηρεσίας το V2 είναι στα 232. Αυτό σημάνει πως παρά τους περισσότερου κυλίνδρους, η νέα μοτοσυκλέτα θα είναι ελαφρύτερη κατά 4 κιλά. Στα ίδια στοιχεία, εμφανίζονται και οι διαστάσεις των τροχών, όπου εμπρός είναι 19 ιντσών και πίσω 17 ιντσών, δηλαδή αντίστοιχες με του BMW R1250GS. Ο πιο On-Off χαρακτήρας της μοτοσυκλέτας φαίνεται και από τη βάση της πινακήδας που πλέον δεν στηρίζεται στο ψαλίδι αλλά κανονικά στο υποπλαίσιο. Φυσικά το ψαλίδι δεν είναι πια μονόμπρατσο αλλά συμβατικό. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την αυστραλιανή έγκριση τύπου δείχνουν μόνο το κόκκινο χρώμα, αλλά θα υπάρχουν δύο χρωματικές επιλογές. Σε λίγες ώρες θα έχουν πολλές περισσότερες λεπτομέρειες και θα μάθουμε αν αληθεύει πως η Ducati θα δίνει 4 χρόνια εργοστασιακή εγγύηση.
Νέο entry-level μοντέλο με δικύλινδρο σε σειρά, βασισμένο στην Aprilia RS457
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
1/8/2025
Η Moto Guzzi ετοιμάζει το μεγαλύτερο τεχνολογικό άλμα εκτός παράδοσης εδώ και δεκαετίες. Αντί για τον κλασικό εγκάρσια τοποθετημένο V2, η νέα της μικρή μοτοσυκλέτα θα χρησιμοποιεί δικύλινδρο σε σειρά 457 κ.εκ., προερχόμενο από την Aprilia, με στόχο την παγκόσμια αγορά και ιδιαίτερα την Ασιατική
Το καλοκαίρι του 2023 η Aprilia παρουσίασε την RS457, εξοπλισμένη με νέο δικύλινδρο εν σειρά κινητήρα. Το μοτέρ αυτό γρήγορα έγινε η βάση για ολόκληρη οικογένεια μοντέλων, την RS457, την Tuono 457 και σύντομα την Tuareg 457. Όλα παράγονται στο εργοστάσιο της Piaggio στην Ινδία, διασφαλίζοντας χαμηλότερο κόστος και άμεση πρόσβαση σε αναδυόμενες αγορές.
Η Moto Guzzi, μέλος του ίδιου ομίλου (Piaggio) από το 2004, αποφάσισε να υιοθετήσει τον κινητήρα, φέρνοντας για πρώτη φορά εδώ και σχεδόν έναν αιώνα έναν δικύλινδρο σε σειρά σε μοντέλο παραγωγής της. Αν και η Guzzi είχε φτιάξει εν σειρά κινητήρες τη δεκαετία του ’30, αυτοί περιορίζονταν σε αγωνιστικές εφαρμογές. Από το 1967 και μετά, η εταιρική ταυτότητα της, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον εγκάρσιο αερόψυκτο V2. Η εισαγωγή της υδρόψυξης με το V100 Mandello ήταν ήδη μεγάλο βήμα αλλά η εγκατάλειψη του V2 αποτελεί πραγματική επανάσταση.
Η νέα naked της Guzzi θα μοιράζεται τον κινητήρα και ορισμένα περιφερειακά με την Tuono 457, αλλά θα έχει ολοκληρωτικά δική της αρχιτεκτονική στηριζόμενη σε σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο αντί για αλουμινίου, με στόχο να προσδώσει διαφορετική γεωμετρία αναβάτη για μια πιο άνετη θέση οδήγησης αλλά και μια μια πιο παραδοσιακή σχεδίαση ρεζερβουάρ και φωτιστικών σωμάτων.
Η κατηγορία 350-500 κ.εκ. αναπτύσσεται ραγδαία, ιδιαίτερα στην Ασία. Για μικρές εταιρείες όπως η Guzzi (15.000 μονάδες ετησίως), η διείσδυση σε αυτές τις αγορές είναι ζήτημα επιβίωσης. Η παραγωγή στην Ινδία, όπως ήδη γίνεται με την Aprilia, ανοίγει τον δρόμο για οικονομικά προσιτά μοντέλα που θα μπορούν να πωλούνται τόσο σε Ασία όσο και σε Ευρώπη.
Παράλληλα, η Moto Guzzi ακολουθεί το παράδειγμα άλλων κατασκευαστών: KTM- Bajaj, Triumph-Bajaj και εργοστάσια στην Ταϊλάνδη, BMW-TVS. Όλοι προσαρμόζουν την παραγωγή τους σε μικρότερες και πιο οικονομικές μοτοσυκλέτες για να κερδίσουν μερίδιο αγοράς σε χώρες με εκρηκτική ζήτηση.
Αν και είχε ακουστεί ότι η Guzzi θα επαναφέρει το όνομα “Eldorado”, αυτό φαίνεται απίθανο, καθώς ιστορικά αφορούσε μεγάλες cruiser. Μια πιο ταιριαστή επιλογή θα ήταν ίσως το “Airone”, το πρώτο μεταπολεμικό Guzzi μαζικής παραγωγής που έφερε την ελευθερία ταξιδιού σε χιλιάδες αναβάτες, ακριβώς όπως στοχεύει να κάνει και η νέα, μικρή Moto Guzzi.
