Ριζικά αλλαγμένες είναι οι δίχρονες enduro που παρουσίασε η Gas Gas για το 2012. Oι EC 250 και 300 έχουν νέο, περιμετρικό, κλειστό πλαίσιο από χρωμιομολυβδαινιούχο ατσάλι και υποπλαίσιο φτιαγμένο από τρία διαφορετικά είδη πολυαιθυλενίου.
Νέα είναι και όλα τα πλαστικά τους. Εντελώς διαφορετικός είναι ο σχεδιασμός για το κουτί του φίλτρου αέρα με την είσοδο του αέρα αν έχει μεταφερθεί ψηλότερα, ενώ ο χώρος που αφήνει γύρω από το αμορτισέρ της Sachs είναι πρωτόγνωρα μεγάλος. Για πρώτη φορά σε enduro μοτοσυκλέτα το φίλτρο του αέρα είναι cartridge ενώ αφαιρείται ιδιαίτερα εύκολα. Στον κινητήρα έχουν γίνει αλλαγές στον συμπλέκτη που έχει βελτιωμένη λίπανση για μεγαλύτερη αντοχή. Η χωρητικότητα του ημιδιάφανου ρεζερβουάρ αυξήθηκε κατά ένα λίτρο φθάνοντας στα 10,5. Το ανεστραμμένο πιρούνι της Sachs με τα καλάμια διαμέτρου 48 χιλιοστών δίνει διαδρομή 315 χιλιοστών και ρυθμίζονται οι αποσβέσεις του. Πίσω το αμορτισέρ, επίσης της Sachs, δίνει μέσω του μοχλικού του διαδρομή 320 χιλιοστών στον πίσω τροχό. Οι ρυθμίσεις του είναι πλήρεις με ξεχωριστή ρύθμιση για την απόσβεση συμπίεσης σε αργή και γρήγορη ταχύτητα. Η μείωση του βάρους τους φθάνει τα δυο κιλά και το ύψος της σέλας τους ανέβηκε στα 966 χιλιοστά από το έδαφος. Ομορφότερες από ποτέ οι ισπανικές enduro το δηλώνουν με τα αυτοκόλλητα “Evolution series 2012” στα κομψότατα καπάκια των ψυγείων τους.
Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
26/6/2026
Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.
Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.
Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.
Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.
Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.
Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;
Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.
Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.
Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.
