Νέο τετρακύλινδρο Ninja 250 από την Kawasaki

Με 60 ίππους στις 20.000 στροφές!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

24/6/2019

Ανάμεσα στις τέσσερεις μεγάλες ιαπωνικές εταιρείες, η Kawasaki πάντα είχε στη γκάμα της μοτοσυκλέτες που ξεχώριζαν σε προδιαγραφές και επιδόσεις από τις μοτοσυκλέτες του ανταγωνισμού. Την εποχή των τετρακύλινδρων 750 η Kawasaki είχε το GPz 900. Την εποχή των τετρακύλινδρων 1000, η Kawasaki είχε το ZZ-R 1100. Την εποχή των φτηνών δικύλινδρων εν σειρά, η Kawasaki έχει τα υπερτροφοδοτούμενα H2/H2R/H2-SX.

 Έτσι για άλλη μια φορά, σπάει τα όρια της “λογικής” και ετοιμάζεται να τρελάνει τους πιτσιρικάδες με το νέο τετρακύλινδρο Ninja 250 των 60 ίππων στις 20.000 στροφές. Η είδηση για τετρακύλινδρο 250 από την Kawasaki είναι μερικών μηνών και είχαμε αναφερθεί σε σχετικό άρθρο ΕΔΩ. Τώρα όμως φαίνεται το νερό έχει μπει στο αυλάκι για τα καλά. Τον χορό άνοιξε η Honda με το δικύλινδρο CBR 250 RR, που πουλάει μόνο στις ασιατικές αγορές δίπλα στο μονοκύλινδρο CBR 250 R και μετά από δύο ολόκληρες δεκαετίες, ήταν η πρώτη μοτοσυκλέτα με λιγότερα από 1200 κυβικά που σχεδιάστηκε χωρίς τον περιορισμό του κόστους κατασκευής και της τελικής τιμής. Η Kawasaki απαντά σε αυτή την πρόκληση της Honda, φυσικά με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Ουσιαστικά επαναφέρει τα πανάκριβα τετρακύλινδρα ZXR-250 των 90ies που κατασκευάζονταν μόνο για την ιαπωνική αγορά και κόστιζαν τα ίδια χρήματα με το ZXR 750!!!! Φυσικά στην Ελλάδα τα αγοράζαμε τσάμπα ως μεταχειρισμένα, διότι η φορολογία και το κόστος του ιαπωνικού ΚΤΕΟ, έκανε οικονομικά ασύμφορη τη χρήση τους μετά από 2-3 χρόνια για τους Ιάπωνες.

Προφανώς και το νέο τετρακύλινδρο Ninja 250 θα είναι πανάκριβό για τα δεδομένα του κυβισμού του, καθώς το κόστος κατασκευής του τετρακύλινδρου κινητήρα είναι ουσιαστικά ίδιο με της ZX-10R. Μόνο οι φόροι και τα ελαφρώς φτηνότερα περιφεριακά (φρένα, αναρτήσεις κ.τ.λ.) μειώνουν κάπως το κόστος κατασκευής του σε σχέση με την ZX-10R. Σύμφωνα με το ιαπωνικό περιοδικό Young Machine, η ιπποδύναμη θα αγγίζει τους 60 ίππου (τα ZXR 250 του 89-96 έβγαζαν δια νόμου 45 ίππους) και θα στροφάρει σαν τρελό στις 20.000 στροφές (19.000 είχε το ZXR 250 τότε). Με δεδομένο πως το δικύλινδρο Ninja 300 έκανε κοντά στα 7000€ στην Ευρώπη, τούτο εδώ το τετρακύλινδρο μάλλον θα ξεπερνά 10.000 (αν υπάρξει euro 4/5 έκδοση...) οπότε μόνο κάποιοι 40άριδες νοσταλγοί των 90ies θα έχουν τα χρήματα και την θέληση να δώσουν αυτά τα λεφτά για ένα "δυόμιση".  

 

  

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες