Μετρώντας αντίστροφα για την πλήρη αποκάλυψή του που όπως έχει ανακοινώσει η Triumph θα γίνει στις 26 Ιανουαρίου, το Speed Triple 1200RS εντοπίστηκε σε βενζινάδικο και φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά.
Το νέο Speed Triple έχει ήδη προκαλέσει με βάση μία άλλη πρόσφατη διαρροή πληροφοριών, που φαίνεται να αποδίδει 180 ίππους και να έρχεται δηλαδή κοντά στον αυξημένο πλέον ανταγωνισμό. Τώρα παίρνουμε και μία ιδέα για την τελική του μορφή, που εμπρός φέρνει πολύ κοντά στο Street Triple 765 και πίσω μοιάζει περισσότερο με το Trident 660. Οι φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν στο Facebook δεν έχουν την καλύτερη δυνατή ανάλυση αλλά και επιβεβαιώνουν την ριζική ανανέωση του Speed Triple με έναν αρκετά μαζεμένο σε διαστάσεις κινητήρα, παρά τον κυβισμό του.
Νέο δείχνει και το πλαίσιο ενώ γλιτώσαμε φαίνεται και από κάποιο ογκώδες τελικό. Θετικό είναι επίσης που οι δεσμοί με το παρελθόν έχουν διατηρηθεί στο σουλούπι της μοτοσυκλέτας κι έτσι καταλαβαίνεις από μακριά πως πρόκειται για Triumph χωρίς να το μπερδεύεις με οτιδήποτε άλλο.
Πέρα από την ιπποδύναμη και τις παραπάνω φωτογραφίες, δεν έχει διαρρεύσει μέχρι στιγμή τίποτα περισσότερο για τα τεχνικά του χαρακτηριστικά, ευτυχώς όμως η επίσημη παρουσίασή του δεν είναι μακριά…
Νέο entry-level μοντέλο με δικύλινδρο σε σειρά, βασισμένο στην Aprilia RS457
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
1/8/2025
Η Moto Guzzi ετοιμάζει το μεγαλύτερο τεχνολογικό άλμα εκτός παράδοσης εδώ και δεκαετίες. Αντί για τον κλασικό εγκάρσια τοποθετημένο V2, η νέα της μικρή μοτοσυκλέτα θα χρησιμοποιεί δικύλινδρο σε σειρά 457 κ.εκ., προερχόμενο από την Aprilia, με στόχο την παγκόσμια αγορά και ιδιαίτερα την Ασιατική
Το καλοκαίρι του 2023 η Aprilia παρουσίασε την RS457, εξοπλισμένη με νέο δικύλινδρο εν σειρά κινητήρα. Το μοτέρ αυτό γρήγορα έγινε η βάση για ολόκληρη οικογένεια μοντέλων, την RS457, την Tuono 457 και σύντομα την Tuareg 457. Όλα παράγονται στο εργοστάσιο της Piaggio στην Ινδία, διασφαλίζοντας χαμηλότερο κόστος και άμεση πρόσβαση σε αναδυόμενες αγορές.
Η Moto Guzzi, μέλος του ίδιου ομίλου (Piaggio) από το 2004, αποφάσισε να υιοθετήσει τον κινητήρα, φέρνοντας για πρώτη φορά εδώ και σχεδόν έναν αιώνα έναν δικύλινδρο σε σειρά σε μοντέλο παραγωγής της. Αν και η Guzzi είχε φτιάξει εν σειρά κινητήρες τη δεκαετία του ’30, αυτοί περιορίζονταν σε αγωνιστικές εφαρμογές. Από το 1967 και μετά, η εταιρική ταυτότητα της, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον εγκάρσιο αερόψυκτο V2. Η εισαγωγή της υδρόψυξης με το V100 Mandello ήταν ήδη μεγάλο βήμα αλλά η εγκατάλειψη του V2 αποτελεί πραγματική επανάσταση.
Η νέα naked της Guzzi θα μοιράζεται τον κινητήρα και ορισμένα περιφερειακά με την Tuono 457, αλλά θα έχει ολοκληρωτικά δική της αρχιτεκτονική στηριζόμενη σε σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο αντί για αλουμινίου, με στόχο να προσδώσει διαφορετική γεωμετρία αναβάτη για μια πιο άνετη θέση οδήγησης αλλά και μια μια πιο παραδοσιακή σχεδίαση ρεζερβουάρ και φωτιστικών σωμάτων.
Η κατηγορία 350-500 κ.εκ. αναπτύσσεται ραγδαία, ιδιαίτερα στην Ασία. Για μικρές εταιρείες όπως η Guzzi (15.000 μονάδες ετησίως), η διείσδυση σε αυτές τις αγορές είναι ζήτημα επιβίωσης. Η παραγωγή στην Ινδία, όπως ήδη γίνεται με την Aprilia, ανοίγει τον δρόμο για οικονομικά προσιτά μοντέλα που θα μπορούν να πωλούνται τόσο σε Ασία όσο και σε Ευρώπη.
Παράλληλα, η Moto Guzzi ακολουθεί το παράδειγμα άλλων κατασκευαστών: KTM- Bajaj, Triumph-Bajaj και εργοστάσια στην Ταϊλάνδη, BMW-TVS. Όλοι προσαρμόζουν την παραγωγή τους σε μικρότερες και πιο οικονομικές μοτοσυκλέτες για να κερδίσουν μερίδιο αγοράς σε χώρες με εκρηκτική ζήτηση.
Αν και είχε ακουστεί ότι η Guzzi θα επαναφέρει το όνομα “Eldorado”, αυτό φαίνεται απίθανο, καθώς ιστορικά αφορούσε μεγάλες cruiser. Μια πιο ταιριαστή επιλογή θα ήταν ίσως το “Airone”, το πρώτο μεταπολεμικό Guzzi μαζικής παραγωγής που έφερε την ελευθερία ταξιδιού σε χιλιάδες αναβάτες, ακριβώς όπως στοχεύει να κάνει και η νέα, μικρή Moto Guzzi.
