Πολλές κριτικές έχουν γραφτεί για τον Valentino Rossi φέτος, καθώς ο αστέρας των MotoGP φαίνεται πως για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά δεν μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Ο κόσμος έχει συνηθίσει τον Rossi να βρίσκεται σχεδόν κάθε Κυριακή πάνω στο βάθρο για είκοσι (!!!!) χρόνια και το γεγονός πως πέρσι και φέτος έχει ανοίξει ελάχιστα μπουκάλια σαμπάνιας πυροδότησε ποικίλα αρνητικά σχόλια για αυτόν. Πέρσι οι δημοσιογράφοι του πετάγανε σπόντες για την ηλικία του και συζητούσαν ανοιχτά για την ημέρα… συνταξιοδότησης του. Παρ’ όλα αυτά, ο Rossi ήταν πρώτος σε βαθμούς ανάμεσα στους αναβάτες της Yamaha και στο μεγαλύτερο μέρος του πρωταθλήματος ήταν μέσα στην πρώτη τριάδα της βαθμολογίας, έστω κι αν η διαφορά δεν του επέτρεπε να ονειρεύεται πρωτάθλημα. Μαζί με την πολύ κακή βαθμολογική εικόνα των υπόλοιπων αναβατών της Yamaha, το φταίξιμο πήγε τελικά στην απόδοση της μοτοσυκλέτας. Πέραν του Jarco, όλοι οι άλλοι αναβάτες είχαν μόνο παράπονα από την απόδοση της M1.
Το ίδιο ακριβώς σενάριο δημιουργήθηκε και στην αρχή της χρονιάς φέτος, όπου και πάλι ο Rossi είχε τους περισσότερους βαθμούς απ’ όλους τους υπόλοιπους αναβάτες της Yamaha και ο Quartararo πήρε τη θέση του Zarco, εντυπωσιάζοντας με τους χρόνους του, αλλά όχι με τα τελικά αποτελέσματα του. Η εικόνα πως οι μοτοσυκλέτες τις Yamaha δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τις εργοστασιακές Honda και Ducati, είχε πλέον παγιωθεί στο μυαλό όλων μας. Όμως από το Jerez και μετά, ο Vinales και ο Quartararo, όχι μόνο έκαναν εντυπωσιακούς χρόνους, αλλά άρχισαν να φέρνουν και αποτελέσματα, ενώ την ίδια στιγμή ο Rossi ζούσε έναν αγωνιστικό εφιάλτη, ακόμα και στις αγαπημένες του πίστες, όπως το Mugello. Την διαφορά φέτος την κάνει η απόδοση του Vinales και όχι του Quartararo, που όπως είπαμε μας θυμίζει πάνω κάτω τις εμφανίσεις του Jarco με την δορυφορική Yamaha Tech3. Ο Vinales έχει καταφέρει να φέρει πάρα πολύ καλά αποτελέσματα με την Μ1 φέτος και μάλιστα σε πίστες που ο Rossi δυσκολευόταν να δει δεκάδα. Το γεγονός αυτό έχει αδυνατίσει πολύ τη δικαιολογία πως οι Μ1 δεν είναι ανταγωνιστικές φέτος και έχει αρχίσει να δημιουργεί ερωτηματικά για την αγωνιστική απόδοση του Rossi.
Τα διαρκή παράπονά του για την απόδοση της μοτοσυκλέτας δεν μοιάζουν πλέον δικαιολογημένα. Στη βαθμολογία βρίσκεται πίσω από τον Vinales και ο ισχυρισμός πως ο Rossi είναι “Αναβάτης της Κυριακής” δεν συμβαδίζει με τα αποτελέσματα πια.
Κάπως έτσι φτάσαμε στο Brno και στην παραδοχή του Rossi, πως τελικά δεν φταίει η Μ1 για τα κακά αποτελέσματα και τις πτώσεις. Το Brno είναι μια από τις αγαπημένες πίστες του Rossi και έχει εντυπωσιακό αριθμό νικών ο ιταλός superstar. Στη συνέντευξή του παραδέχτηκε πως τώρα πια το πρόβλημα το έχει αυτός. Μάλιστα είπε πως πιθανόν το πρόβλημα να είναι ο τρόπος που προετοιμάζει τη μοτοσυκλέτα του για τα δοκιμαστικά και τον αγώνα! Έναν τομέα δηλαδή που μέχρι σήμερα ήταν “επιστήμονας” και ως εκ τούτου τον αποκαλούσαμε “Αναβάτη της Κυριακής”. Συγκεκριμένα είπε: “Από το Jerez και μετά ο Vinales και ο Quartararo είναι πολύ δυνατοί. Αυτό σημαίνει πως η μοτοσυκλέτα είναι ανταγωνιστική. Δεν ξέρω αν η αιτία είναι ο τρόπος που προσεγγίζουμε τη ρύθμιση της μοτοσυκλέτας. Δοκιμάσαμε πολλά διαφορετικά πράγματα αλλά δεν ήμουν γρήγορος. Αυτό που ξέρω είναι πως πρέπει να βρω τον τρόπο και να αποκτήσω την αίσθηση να οδηγήσω την Μ1 στο όριο.” Αυτό το τελευταίο μοιάζει κάπως σαν να κριτικάρει και τις οδηγηκές του ικανότητες… Όπως κι αν έχει, η Yamaha από τη μεριά της κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει τον Γιατρό. Τη Δευτέρα μετά τον αγώνα του Brno, τόσο ο Rossi, όσο και ο Vinales θα οδηγήσουν για πρώτη φορά την Μ1 του 2020. Κάποιοι λένε πως το μόνο που χρειάζεται η Yamaha είναι έναν νέο κινητήρα με πολύ γκάζι για να σταθεί δίπλα στα Ducati και τα νέα Honda. Όμως ο Rossi διαφωνεί με αυτή την άποψη, λέγοντας πως μια μοτοσυκλέτα των MotoGP θα πρέπει να είναι συνολικά καλή. Κι όπως είδαμε φέτος με τον νέο ισχυρότερο κινητήρα της Honda, η μοτοσυκλέτα έγινε πιο δύσκολη στην οδήγηση για όλους τους αναβάτες του HRC, εκτός του Marquez φυσικά…
MotoGP: Πώς διαμορφώνεται η σύνθεση αναβατών στο πρωτάθλημα του 2027
Η σχάρα εκκίνησης του νέου πρωταθλήματος σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε ως σήμερα
Από τον
Σπύρο Τσαντήλα
23/6/2026
Τη 18η μέρα του Ιουνίου 2026 υπογράφτηκε επιτέλους η πολύπαθη Concorde Agreement, η συμφωνία μεταξύ διοργανωτών και κατασκευαστών MotoGP για τη συνέχεια του πρωταθλήματος από το 2027 ως και το 2031. Πρόκειται για μια συμφωνία που έπρεπε κανονικά να έχει οριστικοποιηθεί πριν τελειώσει η περσινή σεζόν, ωστόσο η νέα ιδιοκτησία του πρωταθλήματος, Liberty Media, έχει πολλές αλλαγές στα υπόψη της και φυσικά κάπου εκεί άρχισαν οι τριβές με εργοστάσια και ομάδες που οδήγησαν σε τόσο μεγάλη καθυστέρηση.
Από τη στιγμή πάντως που το άμεσο μέλλον του MotoGP μπήκε σε ράγες για τα επόμενα πέντε χρόνια, το θέμα που θα απασχολήσει την επικαιρότητα θα είναι δίχως άλλο οι μεταγραφές. Ενόψει μιας νέας εποχής για το πρωτάθλημα, με καινούργιες μοτοσυκλέτες 850cc και αρκετά αλλαγμένους τεχνικούς κανονισμούς, τα περισσότερα συμβόλαια των αναβατών λήγουν φέτος και πλέον διαμορφώνεται ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο για τη σχάρα εκκίνησης της επόμενης χρονιάς.
Ως αρχή μιας νέας εποχής έχει ήδη αρκετές ιδιαιτερότητες και μια από αυτές είναι πως δεν θα υπάρχουν “περσινές” μοτοσυκλέτες, άρα λογικά στην αφετηρία όλοι οι αναβάτες θα έχουν ίδιες ολοκαίνουργιες εργοστασιακές. Είναι άλλωστε προς το συμφέρον των εργοστασίων να μαζέψουν όσα περισσότερα δεδομένα μπορούν, άρα θέλουν όλους τους αναβάτες τους να μετέχουν στη διαδικασία αυτή, με μόνη ενδεχόμενη διαφορά για τους εργοστασιακούς να είναι η προτεραιότητα με την οποία θα υποδέχονται αναβαθμίσεις στις μοτοσυκλέτες τους.
Ήδη γνωρίζουμε μια σειρά μετακινήσεων πρωτοκλασάτων αναβατών από το ένα εργοστάσιο στο άλλο, ωστόσο τίποτε από αυτά δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη επίσημα, προφανώς γιατί όλοι περίμεναν τη μεγάλη συμφωνία πριν προχωρήσουν σε εξαγγελίες.
Η ανανέωση του Marc Marquez για άλλα δύο χρόνια (2027-2028) με την εργοστασιακή Ducati είναι η πρώτη είδηση που ανακοινώθηκε μετά τη συμφωνία, ενώ είχε προηγηθεί η ανανέωση του Marco Bezzecchi με την Aprilia. Πέραν αυτών των δύο, σίγουροι με συμβόλαια για του χρόνου είναι ακόμη οι Diogo Moreira, Johann Zarco και Toprak Razgatlioglu, ενώ όλοι οι υπόλοιποι αναβάτες είναι στον αέρα, αν και για πολλούς οι επόμενοι προορισμοί τους είναι λίγο-πολύ γνωστοί, απλά όχι ακόμη επισημοποιημένοι.
Ας δούμε πώς διαμορφώνεται το νέο πρωτάθλημα MotoGP του 2027 με βάση όσα γνωρίζουμε ως σήμερα.
Aprilia
Ο Marco Bezzecchi ήταν ο πρώτος που υπέγραψε ανανέωση συμβολαίου φέτος με άγνωστη, αλλά πάντως πολυετή, διάρκεια. Δίπλα του αναμένεται να έρθει ο καλός του φίλος Pecco Bagnaia από τη Ducati.
Στην Trackhouse ωστόσο όλα φαίνεται πως θα αλλάξουν, καθώς η Aprilia θέλει να προμοτάρει μια 100% ιταλική σύνθεση, γεγονός που σημαίνει αποχαιρετισμό και των δύο φετινών αναβατών της. Για τον Ai Ogura βέβαια αυτό δεν σημαίνει και πολλά, καθώς ο Ιάπωνας έχει ήδη χαιρετήσει για μια θέση στην εργοστασιακή Yamaha, μα φαίνεται πως αποχαιρετά και ο Raul Fernandez.
Με τα σημερινά δεδομένα, οι δύο αναβάτες που εκτιμάται πως θα έρθουν είναι οι Enea Bastianini από την Tech3 KTM και Luca Marini από τη Honda HRC.
Ducati
Η πρωταθλήτρια του 2025 θα έχει σίγουρα τον πρωταθλητή Marc Marquez και δίπλα του θεωρείται βέβαιη η άφιξη του Pedro Acosta από την ΚΤΜ.
Όσο για τις δορυφορικές της ομάδες, αμφότερες αναμένονται να έχουν ολοκαίνουργιες συνθέσεις από του χρόνου.
Η VR46 θα υποδεχτεί τον Fermin Aldeguer σε μια “εσωτερική” μετακίνηση από τη Gresini και δίπλα του αναμένεται να έρθει ο Nicolo Bulega από το WSBK, με τις ευχές και προτροπές της Ducati Corse έχοντας ήδη αναλάβει ρόλο αναβάτη εξέλιξης της νέας Desmosedici με τα Pirelli.
Η δε Gresini είναι ίσως το μεγαλύτερο μυστήριο αυτή τη στιγμή, καθώς αναμένεται να χάσει και τους δύο αναβάτες της, με τις φήμες να φέρνουν τον Joan Mir από τη Honda και τον Daniel Holgado από τη Moto2 στις σέλες των Ducati της.
Ακούγονται δε και φήμες για διακοπή της σχέσης της Gresini με τη Ducati (κάτι που θα εξηγούσε καλύτερα και την οριζόντια μετακίνηση του Aldeguer), με κάποιες εκ των φωνών να μιλούν για επανασύνδεση με τη Honda.
Honda
Μετά από μια σειρά δύσκολων ετών, φέτος η Honda δείχνει να ξαναβρίσκει τον δρόμο της, χωρίς ωστόσο να έχει ακόμη φτάσει σε ένα επίπεδο σταθερής διεκδίκησης βάθρων. Για του χρόνου όμως έχει ήδη φροντίσει να επενδύσει σε πολύ δυνατούς αναβάτες, καθώς η μια σέλα της εργοστασιακής ομάδας είναι καπαρωμένη από τον Fabio Quartararo.
Η δεύτερη έχει πολλά ερωτηματικά, με το φαβορί να δείχνει αυτή τη στιγμή ο David Alonso από τη Moto2, ο αναβάτης που χάρισε στη CFMOTO τον τίτλο της Moto3 το 2024, για δύο ταυτόχρονες παγκόσμιες πρωτιές: το πρώτο πρωτάθλημα GP για κινέζικο εργοστάσιο (έστω κι αν μόνο τα αυτοκόλλητα είναι κινέζικα πάνω στην ΚΤΜ RC250GP της CFMOTO Aspar Team) και ο πρώτος για Κολομβιανό αναβάτη.
Στην LCR, από την άλλη, οι Diogo Moreira και Johann Zarco δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν. Αν κάτι θα μπορούσε να αλλάξει εδώ είναι κάποιες φημολογούμενες (και εντελώς ανεπιβεβαίωτες) συζητήσεις εντός HRC για να δώσουν την εργοστασιακή σέλα στον Moreira που εντυπωσιάζει φέτος ως rookie, αντί του Alonso που θα μπορούσε (σε ένα υποθετικό σενάριο) να πάει αντ’ αυτού στην LCR με εγγυημένο συμβόλαιο HRC.
Alex Marquez (αριστερά) και Pedro Acosta (δεξιά) θα ανταλλάξουν μοτοσυκλέτες, στην ΚΤΜ ο πρώτος, στη Ducati ο δεύτερος
ΚΤΜ
Παρά τις φήμες και τους φόβους για αποχώρηση της ΚΤΜ από το πρωτάθλημα μετά την οικονομική της κρίση και την αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος, οι Αυστριακοί επιβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους με το MotoGP υπογράφοντας τη νέα πενταετή σύμβαση.
Η εργοστασιακή της ομάδα ωστόσο θα αλλάξει ριζικά του χρόνου, με νέο δίδυμο τους Alex Marquez και Fabio Di Giannantonio.
Όσο για την Tech3, εκεί τα δεδομένα είναι πολύ πιο ρευστά και τίποτε δεν έχει την ίδια βεβαιότητα όπως στην εργοστασιακή Red Bull KTM Factory Racing. Η ομάδα του Guenther Steiner σίγουρα θα χωρίσει με τον Enea Bastianini, ενώ ενδέχεται να διατηρήσει τον Maverick Vinales στους κόλπους της. Άρα τουλάχιστον ένας ακόμη αναβάτης πιθανώς θα έρθει εδώ, με δύο ονόματα από τη Moto2 να ακούγονται πολύ έντονα: Manuel Gonzalez (πρωτοπόρος της Moto2 αυτή τη στιγμή) και Senna Agius.
Ωστόσο τα δεδομένα για την ομάδα αυτή είναι πολύ περίπλοκα, καθώς υπάρχει ακόμη ο Brad Binder που θα περισσέψει από την εργοστασιακή και ο οποίος χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στο Mattighofen, καθώς και ο Raul Fernandez που φαίνεται πως περισσεύει από την Trackhouse – αν και ο Ισπανός έχει παρελθόν με την ΚΤΜ και δη όχι πολύ θετικό, έχοντας περάσει έναν δύσκολο χρόνο με την Tech3 το 2022, σε μια εποχή πάντως που τόσο η ΚΤΜ όσο και η Tech3 είχαν άλλους ιδιοκτήτες.
Yamaha
Η εργοστασιακή ομάδα της Yamaha θα αλλάξει 100% το 2027 και η σύνθεσή της είναι ήδη γνωστή: Jorge Martin και Ai Ogura.
Το ερώτημα είναι τι γίνεται με την Pramac και πιο συγκεκριμένα με τον Jack Miller, μιας και ο Toprak Razgatlioglu είναι σίγουρος για την επόμενη χρονιά.
Με τον Αυστραλό να χαιρετά πιθανότατα το MotoGP, ο αναβάτης που ακούγεται πως θα έρθει στη θέση του προέρχεται από τη Moto2 και είναι ο Izan Guevara.
Τα παραπάνω συνιστούν τα επικρατέστερα σενάρια της επόμενης χρονιάς, χωρίς ποτέ να μπορούμε να αποκλείσουμε μερικές εκπλήξεις. Σε πρώτη φάση παρατηρούμε ότι μερικά ονόματα φαίνονται να περισσεύουν, όπως οι Alex Rins, Jack Miller και Franco Morbidelli. Ο πρώτος μάλιστα έχει ήδη αποκαλύψει ότι η Yamaha τον έχει ενημερώσει πως δεν θα τον κρατήσει του χρόνου και όλα δείχνουν πως ο έμπειρος Ισπανός θα βρεθεί εκτός MotoGP το 2027, όπως και οι δύο προαναφερθέντες. Και οι τρεις αυτοί αναβάτες έχουν ήδη συνδεθεί με φημολογούμενες προτάσεις από το WSBK.
Ρόστερ MotoGP 2027
(με ερωτηματικό όσοι δεν έχουν ανακοινωθεί επίσημα)
