Γιατί ο Joe Roberts απέρριψε την Aprilia

Ο τρίτος αναβάτης που απέρριψε πρόταση των Ιταλών

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/12/2020

Ο νεαρός (μόλις 23 ετών) Καλιφορνέζος αναβάτης Joe Roberts, ήταν απρόσμενα εντυπωσιακός την φετινή σεζόν στην Moto2, πετυχαίνοντας τρεις pole positions, έναν τερματισμό στο βάθρο (στο Brno) και την έβδομη θέση το πρωτάθλημα. Ο Roberts εξαργύρωσε με τον καλύτερο τρόπο τις συμβουλές του riding coach του, του πρώην αναβάτη των MotoGP John Hopkins. Πριν την φετινή σεζόν, το καλύτερό του αποτέλεσμα ήταν ένας τερματισμός στην δέκατη θέση, ενώ είχε καταφέρει να μαζέψει βαθμούς μόνο σε πέντε αγώνες από τους 43 που είχε εκκινήσει συνολικά.

Στην απεγνωσμένη αναζήτηση της Dorna για έναν Αμερικανό αναβάτη που θα ανέβει στα MotoGP, έχοντας περάσει ήδη πέντε χρόνια από τότε που ο αδικοχαμένος Nicky Hayden ήταν ο τελευταίος Αμερικάνος που συμμετείχε στην κορυφαία κατηγορία, οι μετοχές του Roberts εκτοξεύθηκαν μέσα στην χρονιά.

Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, ο νεαρός αναβάτης μπήκε στο στόχαστρο της Aprilia Racing Team, η οποία είχε αρχίσει κι αυτή να ψάχνει εντατικά τον αντικαταστάτη του Andrea Iannone. Παρ' όλα αυτά, ο Roberts απέρριψε την πρόταση "για πολλούς λόγους", όπως ανέφερε, λέγοντας ότι "δεν αξίζει αυτή την… προαγωγή ακόμη και θα ήθελε να έχει επιλεχθεί λόγω του ταλέντου του κι όχι λόγω του διαβατηρίου του".

Όπως είπε σε μια συνέντευξή του στην Gazzetta dello Sport, του άρεσε που τον κάλεσαν από την Aprilia και ήξερε πως θα ήταν γρήγορος πάνω στην μοτοσυκλέτα, αλλά όπως χαρακτηριστικά δήλωσε "εγώ θέλω να κερδίζω και η ομάδα μου (Italtrans) είναι η καλύτερη ομάδα γι' αυτό. Μου αρέσει η ατμόσφαιρα, είμαστε όλοι φίλοι και δεν θέλω να τρέξω στα MotoGP επιδή έχω αμερικάνικο διαβατήριο, αλλά επειδή το αξίζω."

Σε μια άλλη συνέντευξή του στο αμερικάνικο "Cycle World", ο Roberts υπερθεμάτισε πάνω στο επιχείρημά του, λέγοντας ότι ήθελε να τιμήσει και το νέο του συμβόλαιο στην Moto2 με την Italtrans –η ομάδα που ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια με τον Enea Bastianini- ενώ συμπλήρωσε ότι θα ήταν δύσκολο και το γεγονός ότι θα έπρεπε να αλλάξει την ψυχολογία του σε μικρό διάστημα.

Ο Roberts ήταν απόλυτα ειλικρινής στις δηλώσεις του, λέγοντας πως "υπάρχουν πολλοί λόγοι που δεν θέλησα να πάω. Ένας από αυτούς είναι ότι δεν έχω γευτεί ακόμη τη νίκη. Αν πήγαινα στα MotoGP, θα είχα αντιπάλους που έχουν κερδίσει αγώνες, τίτλους και είναι κορυφή. Είναι οι καλύτεροι στον κόσμο. Δεν λέω ότι δεν θα μπορούσα να οδηγήσω μαζί τους, αλλά για μένα προσωπικά, η ψυχολογία που χρειάζεται για να βρεθώ εκεί είναι πολύ σημαντικός παράγοντας. Επίσης σημαντικό ήταν το γεγονός ότι μόλις είχα υπογράψει συμβόλαιο με την Italtrans. Για να είμαι ειλικρινής, όταν λέω ότι θα κάνω κάτι, το κάνω. Είχε περάσει αρκετός χρόνος και αν έσπαγα το συμβόλαιό μου θα ήταν πολύ κακό για την ομάδα."

Ο Roberts, ο οποίος έχει μπει στο στόχαστρο και της Ducati για το 2022, είναι ο τρίτος αναβάτης της Moto2 που απορρίπτει πρόταση της Aprilia για τα MotoGP, μαζί με τους Marco Bezzecchi και Fabio Giannnantonio. Τελικά η Aprilia αποκάλυψε ότι θα επιλέξει ανάμεσα στους Lorenzo Savadori και Bradley Smith για το 2021 –μετά τις πρώτες δοκιμές πριν την έναρξη της σεζόν- ως team mate του Aleix Espargaro.

https://bit.ly/MOTO_678

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!