Gresini 2023 - Με τους Alex Marquez και Fabio Di Giannantonio

Από τον

Κώστα Γκαζή

26/1/2023

Για το 2023 ο Di Giannantonio παραμένει στη Gresini Racing, ενώ στη θέση που άδειασε με την μετάβαση του Enea Bastianini στην εργοστασιακή Ducati θα δούμε τον Alex Marquez, που κουράστηκε από την αδυναμία εξέλιξης της RC213V από τη Honda, και μεταπήδησε στο ιταλικό στρατόπεδο.

Το κενό του Enea δύσκολα θα καλυφθεί, όποιος κι αν ερχόταν στη θέση του, καθώς το 2022 ο αναβάτης με το παρατσούκλι “La Bestia”, δηλαδή “το κτήνος, πήρε 4 νίκες, ενώ ανέβηκε 6 φορές στο βάθρο και τερμάτισε 3ος στην τελική κατάταξη, παλεύοντας στα ίσια για τον τίτλο με τους κορυφαίους αναβάτες του MotoGP.

Ο αδερφός του Marc -όπως σίγουρα δεν θέλει να τον αποκαλούν-, είχε πάρει τον τίτλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Moto3 το 2014, ενώ το 2019 έκανε το ίδιο και στη Moto2. Σίγουρα ο Alex μόνο αργός δεν είναι, όμως τρία χρόνια με τη Honda (μια χρονιά με την εργοστασιακή ομάδα και δύο με την περιφερειακή LCR) στο MotoGP τον έκαναν να δείχνει ακριβώς έτσι. Με τερματισμούς στην 14η, την 16η και την 17η θέση τις σεζόν 2020-2022, ο Ισπανός ήθελε απεγνωσμένα να φύγει μακριά από το HRC, όπου οι διεργασίες εξέλιξης είχαν πάρει εντελώς λάθος δρόμο, εκεί που μόνο ο Marc τολμούσε να “πιάσει τον ταύρο (RC213V) από τα κέρατα”, κάτι που είδαμε πού οδήγησε...

Σίγουρα μεταξύ Marc & Alex, αυτή τη στιγμή ο 2ος θα αισθάνεται πολύ πιο τυχερός, ενώ μένει να δούμε αν θα καταφέρει η Honda να επιταχύνει δραματικά τη διαδικασία εξέλιξης της μοτοσυκλέτας της πριν χάσει και τον διασημότερο εκ των δύο Marquez. Επιπλέον, τώρα θα δούμε αν η Honda ήταν τελικά ο λόγος που ο Alex δεν μπόρεσε νε πετύχει όσα ο ίδιος πιστεύει ότι μπορεί. Εδώ που τα λέμε, μόνο και μόνο η αποχώρηση του από τη Honda είναι ένα αποφασιστικό βήμα από τον Ισπανό, στο να βγει από τη σκιά του αδελφού του, και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε την προσαρμογή του στην ιταλική μοτοσυκλέτα.

Ο δυο χρόνια νεότερος του Alex, Fabio Di Giannantonio έχει στο ενεργητικό του λιγότερες δάφνες και κανένα τίτλο, καθώς στα τέσσερα χρόνια που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Moto3 έφτασε στη βρύση αλλά νερό δεν ήπιε, τερματίζοντας 2ος στην τελική κατάταξη, πριν μεταπηδήσει στη Moto2. Εκεί τα βρήκε ακόμα πιο δύσκολα, καθώς στα 3 χρόνια της συμμετοχής του (2019-2021) καλύτερο αποτέλεσμα ήταν η 7η θέση του 21. Παρόλα αυτά, η Gresini Racing του εμπιστεύτηκε ένα από τα GP22 της το 2022, δίχως όμως ο Ιταλός να καταφέρει κάτι ιδιαίτερο, έχοντας μία μόλις pole position, καμία νίκη και κανένα βάθρο, τερματίζοντας στην 20η θέση της τελικής κατάταξης. Τρίτος ο Enea, εικοστός ο Fabio. You get the picture. Τώρα, στη δεύτερη χρονιά του με τη Gresini Racing, ο “Diggia” θα πρέπει να ανεβάσει αρκετά σκαλιά την απόδοση του, ώστε να δείξει πως αξίζει τη θέση του. Δύσκολα τα πράγματα. Μακάρι ο νέος του μηχανικός -και πρώην μηχανικός της Suzuki- Frankie Carchedi να κάνει κάποια διαφορά, αλλά μάλλον το θέμα με τον Diggia είναι περισσότερο θέμα νοοτροπίας -και συνάμα προσαρμογής στη μεγάλη κατηγορία.

Όσον αφορά στα χρώματα των μοτοσυκλετών, οι μικρές διαφορές σε σχέση με το 2022 έχουν να κάνουν με το κόκκινο χρώμα που είναι περισσότερο και σε διαφορετική θέση. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα.

Ετικέτες

Ducati

motogp

gresini

https://bit.ly/MOTO_675

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

30/8/2024

Ο Nakagami έχει ήδη μπει στον νέο του ρόλο από τώρα, καθώς έδωσε την δική του εξήγηση για την στιγμή που η Honda πήρε τον κατήφορο. Ταυτόχρονα φάνηκε πως το πλάνο του HRC να ενδυναμώσει την ομάδα δοκιμών στην Ιαπωνία με έναν αναβάτη που έχει πολύ μεγάλη εμπειρία στην αγωνιστική ομάδα που εδρεύει στην Ευρώπη, θα γεφυρώσει ένα χάσμα που αυτή την στιγμή δημιουργεί τεράστια προβλήματα.

Αρχικά να θυμίσουμε πως έχει ανακοινωθεί εδώ, η απόφαση του Nakagami να σταματήσει την αγωνιστική του καριέρα και να γίνει δοκιμαστής του HRC, αφήνοντας την θέση ανοικτή για τον Somkiat Chantra, τον πρώτο Ταϊλανδό που θα ανέβει στην μεγάλη κατηγορία. Όπως γράφαμε και στο άρθρο από την στιγμή που χάθηκε η ευκαιρία του Ai Ogura που επέλεξε την Aprilia, δεν γινόταν για την Honda να ανεβάσει κάποιον άλλο στην δεύτερη σέλα της LCR καθώς αυτή καλύπτεται από την Idemitsu και αφορά αποκλειστικά Ασιάτη αναβάτη.

Από την επόμενη σεζόν ο Nakagami θα βοηθά τον Chantra να προσαρμοστεί στη μεγάλη κατηγορία και ταυτόχρονα θα έχει ενεργό ρόλο μέσα στο HRC με την έδρα του να είναι στην Ιαπωνία. Θα ταξιδεύει συχνά και θα βρίσκεται στην παλιά ομάδα, ενώ όπως έχουμε ήδη γράψει θα στοχεύει σε wildcart συμμετοχές, πάντα με στόχο μεγαλύτερες ευκαιρίες δοκιμών.

Εδώ τώρα είναι που το HRC θα έχει την ευκαιρία να κάνει κάτι νέο. Μπορεί να είναι αδιανόητο όμως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχουν οι εταιρείες αυτού του μεγέθους και αντίστοιχα τα πολυμελή αγωνιστικά τμήματα, είναι η λιγότερο άμεση επικοινωνία έως και η παντελής έλλειψή της. Συμβαίνει σε όλους, όχι μόνο στη Honda και έχω παραδείγματα που αυτό επηρεάζει την κατασκευή των μοτοσυκλετών που καταλήγουν σε εμάς, καθώς και την εξέλιξή τους. Θέλω να επεκταθώ στην αναγνώριση του προβλήματος που ανέφερε ο Nakagami πως θέλει να λύσει, καθώς αντιλαμβάνομαι πως το ευρύ κοινό δεν μπορεί να διανοηθεί ότι ένα μάτσο μηχανολόγοι-μηχανικοί στην Ιαπωνία δεν μιλάνε με τους αναβάτες και τους μηχανικούς στα MotoGP για να φτιάξει άμεσα ο ένας, εκείνο που θέλει ο άλλος. Μου περιέγραφε με μία δόση κομπασμού, ο υπεύθυνος εξέλιξης της BMW Motorrad, πριν από μία ντουζίνα χρόνια μέσα στις εγκαταστάσεις της BMW Motorrad που μόλις είχαν παραλάβει από την αποχώρηση της ομάδας της F1, το πώς κατάφερε να πάρει τεχνολογία από την αγωνιστική ομάδα του αυτοκινήτου για να κατασκευάσει τον ενιαίο εξακύλινδρο στρόφαλο για τον νέο κινητήρα τότε κινητήρα της σειράς Κ. Ήταν δηλαδή κατόρθωμα, όχι κάτι δεδομένο. Ο υπεύθυνος εξέλιξης των WR της Yamaha που στην συνέχεια ανέλαβε το νέο On-Off, μου είχε αναλύσει τον κόπο του να δημιουργήσει ένα πρωτόκολλο συνεργασίας της ομάδας που είχαν στο Rally Dakar με το τμήμα σχεδιασμού στην πορεία για την δημιουργιά του T7 που μετέπειτα έγινε το Yamaha Tenere, το οποίο είχε ξεκινήσει για κάτι σαν Tracer7 και άλλαξε στην πορεία. Όσο περίεργο και αν ακούγεται, δεν υπήρχε πρωτόκολλο επικοινωνίας μέχρι εκείνη την στιγμή. Τώρα δεν υπάρχει και ομάδα της Yamaha στο Dakar, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Στα MotoGP αυτό το πρόβλημα το έλυσε για την Ducati ο Dall’Igna ενώ αντίστοιχα στην KTM ο Pedrosa. Να σημειωθεί πως η KTM έχει μία ξεχωριστή δομή με ενδιάμεση θέση εργασίας που επιτρέπει στον οποιοδήποτε, από οποιοδήποτε τμήμα να έρθει σε άμεση επαφή με τους αναβάτες, οποιαδήποτε στιγμή. Κι εκεί όμως χρειαζόταν κάποιος με εμπειρία στις πίστες των MotoGP για να βοηθήσει την επικοινωνία αγωνιζόμενων-μηχανολόγων, ακόμη και σε αυτό το επίπεδο. Η Honda είναι κρίμα που έχασε τον Pedrosa από αναβάτη εξέλιξης καθώς μιλάμε για έναν από τους καλύτερους αναβάτες στην ιστορία, ταυτόχρονα όμως ούτε εκείνος θα ήταν σε θέση να κάνει ακριβώς αυτό για το οποίο ήδη προετοιμάζεται ο Nakagami.

Η γλώσσα δεν είναι το πρόβλημα, τουλάχιστον όχι σε αυτό το επίπεδο επαγγελματισμού. Το κενό επικοινωνίας βρίσκεται στην κατανόηση της θέσης που έχει ο καθένας, της χάραξης συνισταμένης πορείας και της σύμπνοιας σε κοινό στόχο. Διαφορετικά εκείνοι που είναι επιφορτισμένοι με την εξέλιξη του κινητήρα, τραβούν το δικό τους δρόμο που μπορεί να οδηγεί εκείνους που ψάχνουν την πρόσφυση στον πίσω τροχό από την πλευρά αναρτήσεων και φρένων, ακόμη πιο μακριά από τον δικό τους σκοπό.

Με δηλώσεις του στον Τύπο ο Nakagami εξηγεί τα παραπάνω, φανερώνοντας την χρονική στιγμή που ξεκίνησε το πρόβλημα στην Honda αποδεικνύοντας ταυτόχρονα την βαθιά γνώση που έχει ως ένας από τους ανθρώπους με βρίσκεται εκεί από τότε που η Honda ήταν ανταγωνιστική, μέχρι το σήμερα που πασχίζει για την δεκάδα.

Τοποθέτησε τον κατήφορο της Honda στις αλλαγές που εμείς είδαμε το 2022, όταν άλλαξαν τελείως την RC213V προσπαθώντας να βρουν πρόσφυση στον πίσω τροχό καθώς η μοτοσυκλέτα δούλευε μονάχα όταν ο εμπρός βρισκόταν ακριβώς στο όριο, εξηγώντας εν μέρη και τις ριψοκίνδυνες επιλογές του Marquez. Κατέληξαν όμως να έχουν μία μοτοσυκλέτα με χειρότερη ισορροπία πρόσφυσης εμπρός και πίσω, χάνοντας μάλιστα και δύναμη. Κανείς δεν συνεργαζόταν σωστά, είπε ο Nakagami, καθένας έπραττε το δικό του κάνοντας βήματα μπροστά, την ίδια στιγμή που η Ducati έκανε βήματα εμπρός στον τομέα των αεροδυναμικών βοηθημάτων, του ελέγχου της γεωμετρίας με αυξομείωση της διαδρομής των αναρτήσεων και τόσα άλλα που άνοιξαν τέρμα την ψαλίδα μεταξύ τους. «και όσο άνοιγε η ψαλίδα, τόσο βρισκόμασταν σε σύγχυση και δεν μπορούσαμε να φέρουμε στην πίστα μία ισορροπημένη μοτοσυκλέτα» εξήγησε ο Taka, «οπότε ναι, ο κατήφορος ξεκίνησε το 2022».

Ένας βασικός λόγος που το HRC έχασε αυτό τον κρίκο στην αλυσίδα επικοινωνίας μεταξύ paddock και Ιαπωνίας, μπορεί να αναζητηθεί στο κύμα των αλλαγών της καθημερινότητας που είχε φέρει το προηγούμενο διάστημα η πανδημία και είχε αντιμετωπιστεί με διαφορετικούς ρυθμούς εδώ στην Ευρώπη και εκεί στην Ιαπωνία. Σε κάθε περίπτωση ο Nakagami φαίνεται ισορροπημένος και αποφασισμένος να έχει ενεργό ρόλο στην μετάλλαξη των διαδικασιών. Δεν θα έχει όμως την εξουσία να κάνει αλλαγές, μονάχα να προτείνει, οπότε μένει να δούμε αν τις απόψεις του τις συμμερίζονται και άλλοι μέσα στο HRC, πραγματοποιώντας τις αλλαγές που χρειάζονται για να γίνει η Honda πιο ανταγωνιστική από τώρα και όχι απλά να περιμένει την μεγάλη αλλαγή του 2027. Καθώς η ψαλίδα δεν θα κλείσει μόνο με την αλλαγή κυβισμού και νέα μοτοσυκλέτα, αν η επικοινωνία και η συνεννόηση εξακολουθούν να αποτελούν προβλήματα.