Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

FIM Event Licence: Ασφαλιστική κάλυψη για όλους τους εργαζόμενους σε αγώνες, όχι όμως δωρεάν

Ως τώρα μόνο οι αναβάτες ήταν ασφαλισμένοι στους αγώνες της FIM
fim
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

8/7/2026

Με την Event Licence η FIM απλώνει μια προστατευτική ομπρέλα πάνω από όλον τον κόσμο που εργάζεται με οποιονδήποτε τρόπο σε αγωνιστικούς θεσμούς που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της.

Στην ανακοίνωσή της η FIM αναλύει λεπτομερέστερα τι περιλαμβάνει αυτό το πακέτο ασφάλισης, το οποίο περιγράφει με μια πρόταση ως: “καλύπτει οποιονδήποτε δεν εμπλέκεται στη διοργάνωση ως αναβάτης”. Αυτό σημαίνει όλα τα μέλη των ομάδων, από μηχανικούς ως υποστηρικτικό προσωπικό, τα άτομα συνοδείας των αναβατών, τους αγωνοδίκες και κριτές, μεταφορείς, φύλακες, δημοσιογράφους, φωτογράφους, χειριστές καμερών, εν ολίγοις τους πάντες που εργάζονται για να γίνει ένας αγώνας FIM.

Ο λόγος που οι αναβάτες εξαιρούνται της Event Licence είναι προφανώς διότι αυτοί έχουν ήδη ξεχωριστή ασφάλιση FIM. Όλοι οι υπόλοιποι έμεναν ακάλυπτοι, αλλά όχι πια.

Η ασφάλιση της FIM ωστόσο δεν είναι δωρεάν. Το κόστος προσφέρει δύο επιλογές, μια ετήσια και μια ανά αγώνα. Στην πρώτη περίπτωση το κόστος είναι 120 ευρώ για όλον τον χρόνο, ενώ στη δεύτερη είναι 90 ευρώ ανά διοργάνωση. Αυτά τα κόστη καλύπτουν ιατρική φροντίδα και επαναπατρισμό, ενώ με 58 επιπλέον ευρώ τον χρόνο (ή 50 ευρώ ανά διοργάνωση) καλύπτουν ασφαλιστικά και τα ενδεχόμενα θανάτου ή παράλυσης με ποσό 50.000 ευρώ.

Οι καλύψεις περιλαμβάνουν ιατρικά έξοδα ως 400.000 ευρώ, κόστη έρευνας και διάσωσης ως 50.000 ευρώ, πλήρη κάλυψη για μεταφορά σε νοσοκομείο και επαναπατρισμό, καθώς και αρκετές ακόμη παροχές όπως ιατρικές συμβουλές, ψυχολογική υποστήριξη κ.ά.

Μια εύλογη απορία είναι το πώς μέχρι τώρα δεν είχε προβλεφθεί η ασφαλιστική κάλυψη όλου αυτού του προσωπικού που εργάζεται στους αγωνιστικούς στίβους της μοτοσυκλέτας από την Ομοσπονδία και η απάντηση είναι προφανής: ήταν έξοδα που κάλυπταν οι ομάδες που προσλάμβαναν το προσωπικό αυτό, ενώ τώρα με τη FIM Event Licence δημιουργείται ένα πακέτο κοινό για όλους που μπορούν πάλι να αναλάβουν οι ομάδες-εργοδότες για το προσωπικό τους, ενδεχομένως με καλύτερες τιμές.

Επιπλέον, η δυνατότητα ασφάλισης για μια μοναδική διοργάνωση με προκαθορισμένες τιμές και όρους προσφέρει ένα ακόμη μαξιλαράκι ασφαλείας για όσους δεν δίνουν σταθερά το παρών στις αγωνιστικές διοργανώσεις της FIM, αλλά μόνο σε μεμονωμένες περιστάσεις.

Το ασφαλιστικό αυτό πρόγραμμα της FIM αφορά όλα τα παγκόσμια πρωταθλήματα, κύπελλα και λοιπά έπαθλα, τα επίσημα Training Camps καθώς και τις ανάλογες διοργανώσεις των Ηπειρωτικών Ενώσεων (π.χ. FIM Europe).

Αφορούν δεν κάθε μορφής αγώνα, ασχέτως αν αυτός γίνεται σε κλειστή πίστα ή στο ύπαιθρο, εντός ή εκτός δρόμου, συμπεριλαμβάνει δε όλους τους χώρους που σχετίζονται με τον αγώνα και καλύπτει ακόμη και το ταξίδι από και προς τον αγώνα.