Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

MotoGP, Pirelli Test: Ταχύτερος ο Diogo Moreira με Honda – Εξαιρετικά ανταγωνιστικοί οι χρόνοι

Ακολούθησαν Fermin Aldeguer και Pedro Acosta
MotoGP
Από τον

Παύλο Καρατζά

23/9/2026

Δοκιμές με ελαστικά της Pirelli και τις μοτοσυκλέτες των 850 κυβικών ακολούθησαν μετά τον αγώνα στο Red Bull Ring, με τη συμμετοχή αρκετών αναβατών. Ταχύτερος ήταν ο Moreira, με τους Aldeguer και Acosta να ακολουθούν.

Όπως συνέβη και στο Brno, οι δοκιμές της Pirelli στο Red Bull Ring διεξήχθησαν επίσης αυστηρά κεκλεισμένων των θυρών. Βέβαια, οι συνάδελφοι από το ιταλικό GPOne κατάφεραν να βρουν τους ταχύτερους γύρους των αναβατών που συμμετείχαν στο τεστ, καλό όμως θα ήταν να ληφθούν με σχετική επιφύλαξη. Δεν υπήρχαν επίσημες πληροφορίες σχετικά με τα ελαστικά της Pirelli, πέραν του ότι έφερε τρεις διαφορετικές γόμες (μαλακή, μεσαία και σκληρή) τόσο για το μπροστινό όσο και για το πίσω ελαστικό.

Στη δοκιμή χρησιμοποιήθηκαν τόσο καινούργιες υπό εξέλιξη μοτοσυκλέτες 850 κυβικών, όσο και τρέχοντα χιλιάρια με ισχύ περιορισμένη ώστε να προσομοιάζει αυτή των 850, καθώς κεντρικό θέμα της δοκιμής δεν ήταν οι μοτοσυκλέτες, αλλά τα ελαστικά της Pirelli.

Για να έχουμε μία εικόνα από τον κυριακάτικο αγώνα που προηγήθηκε στο Red Bull Ring και νίκησε ο Pedro Acosta, ο πιο γρήγορος γύρος του Ισπανού στη διάρκεια του αγώνα ήταν 1:29:5, ενώ ο Martin έγραψε 1:27:9 στο Q2.

Στο τεστ λοιπόν που έγινε μετά τον αγώνα με ελαστικά της Pirelli και μοτοσυκλέτες 850 κυβικών, ταχύτερος ήταν ο Diogo Moreira (Honda) με 1:28:4, ενώ κάτω από 1:29 έγραψαν επίσης οι Fermin Aldeguer (Ducati) και Pedro Acosta (KTM). Μάλιστα ο νικητής του Αυστριακού GP της περασμένης εβδομάδας ήταν ένας από τους μόλις δύο αναβάτες που συμμετείχαν στο τεστ παρότι θα αγωνίζονται με άλλον κατασκευαστή την επόμενη σεζόν - οι Jorge Martin (Aprilia) και Fabio Quartararo (Yamaha) λ.χ. είχαν ζητήσει να είναι στη δοκιμή, μα οι ομάδες τους το αρνήθηκαν κατηγορηματικά. Ο άλλος που έδωσε το παρών ήταν ο Maverick Viñales (KTM), που βρέθηκε στην πίστα προκειμένου να ξαναβρεί ρυθμό μετά τη μακρά απουσία του.

Ακολούθησαν οι Marco Bezzecchi (Aprilia) και Johann Zarco (Honda), ενώ στις δοκιμές συμμετείχε και ο Izan Guevara (Yamaha) από τη Moto2.

Αυτό κάλλιστα σημαίνει πως το πακέτο ελαστικών Pirelli και μοτοσυκλετών 850 κυβικών είναι άκρως ανταγωνιστικό σε χρόνους σε σύγκριση με το φετινό πακέτο και στην πραγματικότητα οι χρόνοι είναι πολύ πιο κοντά από ότι πολλοί νόμιζαν, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει και ο χαμηλός βαθμός εξοικείωσης που έχουν για την ώρα οι αναβάτες στα νέα δεδομένα.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε και τον (ανεπίσημα) ταχύτερο γύρο ανά αναβάτη

1. Diogo Moreira (Honda): 1:28:4

2. Fermin Aldeguer (Ducati): 1:28:7

3. Pedro Acosta (KTM): 1:28:9

4. Marco Bezzecchi (Aprilia): 1:29:1

4. Johann Zarco (Honda): 1:29:1

6. Franco Morbidelli (Ducati): 1:29:4

7. Marc Marquez (Ducati): 1:29:5

7. Raul Fernandez (Aprilia); 1:29:5

9. Jack Miller (Yamaha): 1:30:5

9. Toprak Razgatlioglu (Yamaha): 1:30:5

9. Izan Guevara (Yamaha 1000): 1:30:5