Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

MotoGP ΗΠΑ: Νίκη Bagnaia μετά από πτώση Marc Marquez

Αγώνας με ελάχιστες μάχες εμπρός
MotoGP ΗΠΑ: Νίκη Bagnaia μετά από πτώση Marc Marquez
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

30/3/2025

Δράμα στην COTA πριν αρχίσει ο αγώνας που οδήγησε σε καθυστέρηση της εκκίνησης, μία καθυστέρηση που μερίδα φίλαθλων των MotoGP είναι έτοιμοι να την χρεώσουν εξ ολοκλήρου στον Marc Maraquez όταν στην πράξη ήταν ένας από όλους που αποφάσισαν αλλαγή ελαστικών την τελευταία στιγμή. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν έκανε εκείνος την κίνηση δεν θα την έκανε και κανείς άλλος, ωστόσο δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για υποκινητή, και μάλιστα μόνο με το παράδειγμά του χωρίς να μιλήσει. Είναι σαν να τον κατηγορείς που οι άλλοι τον θεωρούν ως εκείνον τον γκουρού που πρέπει να αντιγράψουν για να πετύχουν και αυτό θα ήταν εξωφρενικό, παρότι σίγουρο πως θα γίνει από μία μικρή μερίδα.

Στην πράξη η βροχή έφερε τα πάνω κάτω, ο Quartararo έπεσε στον sitting lap, το safety car τράκαρε στην 15η στροφή και πάνω που ανακοινώθηκε ο αγώνας βρεγμένος, έκοψε και άρχισε να στεγνώνει.

Ήταν θέμα χρόνου λοιπόν να στεγνώσει τελείως η αγωνιστική γραμμή και μάλιστα θέμα λεπτών. Δεν ήξερες σε ποιο γύρο του αγώνα τα βρόχινα ελαστικά θα είναι κατεστραμμένα και δεν θα μπορείς να οδηγήσεις αλλά ήταν σχεδόν βέβαιο πως θα γίνει αυτό και έτσι 3 οδηγοί πήραν το ρίσκο να μπουν με slick. Με τον Miller το περιμένεις αυτό, πάντα παίρνει το ρίσκο στην βροχή και ορισμένες από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, όπως στο Assen πριν από μία δεκαετία, ήρθαν όταν πήρε το ρίσκο. Δεν το περιμένεις από τον νεαρό Ai Ogura αλλά και εκείνος βγήκε με slick.

Καθόλου περίεργο που ήταν τσατισμένοι όταν είδαν την εκκίνηση να καθυστερεί για να αλλάξουν όλοι ελαστικά λοιπόν, καθώς ο κανονισμός είναι ξεκάθαρος, πρέπει να τιμωρηθούν όσοι εγκαταλείπουν την γραμμή εκκίνησης. Τι να κάνεις όμως; Μία επανάληψη της πιο περίεργης εκκίνησης ποτέ, της εκκίνησης της Αργεντινής; Είναι σαν να τιμωρείς και την ασφάλεια μαζί, από την στιγμή που ήρθαν έτσι τα πράγματα και η πίστα στέγνωσε ελάχιστα λεπτά πριν την εκκίνηση, το να μπουν όλοι μέσα με βρόχινα που δεν θα άντεχαν ούτε για τρεις γύρους, θα είχε επίπτωση στην ασφάλεια των αναβατών και κατά επέκταση στην διοργάνωση.

Το μόνο λάθος που φαίνεται αυτή την στιγμή, είναι πως καθυστέρησαν να αλλάξουν την κατάσταση του αγώνα και να δώσουν το περιθώριο σε όλους να αλλάξουν ελαστικά!

Στην εκκίνηση την κανονική αυτή τη φορά, ο Marquez φεύγει εμπρός με μεγαλύτερη διαφορά από τον Bagnaia εχθές στον αγώνα Sprint και αμέσως χτίζει και μία μικρή απόσταση. Ο Bagnaia παίζει πολύ έντονα με τον Alex Marquez και οι δυο τους αλλάζουν αρκετές φορές δεύτερη-τρίτη θέση με τελική επικράτηση του Bagnaia.

Ο Marc Marquez είναι όμως πάνω από δύο δευτερόλεπτα εμπρός. Μία μεγάλη διαφορά για κάποιον που έχει δηλώσει πως πλέον έχει μάθει να ελέγχει ξεκάθαρα τον αγώνα όταν είναι εμπρός για να μην χρειαστεί το ρίσκο του παρελθόντος. Ίσως να ήθελε να χτίσει απόσταση για την στιγμή που ο Bagnaia θα ξέφευγε από τον Alex Marquez και θα τον πλησίαζε, ίσως το ρίσκο εκείνη την στιγμή να ήταν για προστασία αργότερα, θα το εξηγήσει ο ίδιος σίγουρα, σε κάθε περίπτωση η πτώση του ήταν ένα λάθος που εύκολα μπορεί να είχε αποφευχθεί!

Πάτησε πάνω στο κερμπ που προφανώς κρατούσε ακόμη νερό και σημείωσε μία πτώση κρατώντας την μοτοσυκλέτα για να μην σβήσει. Δεν τα κατάφερε, την έβαλε εμπρός με την βοήθεια του προσωπικού της πίστας και ξανά μπήκε στην 18η θέση χωρίς δεξιό μαρσπιέ και ζελατίνα. Οδήγησε αρκετούς γύρους με αυτόν τον τρόπο, χωρίς μαρσπιέ και το πόδι στον αέρα, μέχρι να βεβαιωθεί πως δεν θα ερχόταν καμία σημαία που θα αλλάζει την πορεία του αγώνα και θα του έδινε μία ευκαιρία να παλέψει για τους βαθμούς, ούτε και θα έπεφταν τόσοι πολλοί εμπρός που θα ανέβαινε ξανά μέσα στους βαθμούς.

Ο Bagnaia πράγματι ανέβηκε μετά από αυτό σε διαφορά με τον Alex Marquez, ίσως αν ο Marc Marquez δεν έπεφτε θα βλέπαμε μία κινητικότητα στο τέλος του αγώνα για τις θέσεις του βάθρου που αλλιώς ήταν κλειδωμένες.

Είναι κρίμα γιατί η πίστα αυτή είναι μία από εκείνες που για να χάσει την νίκη θα πρέπει να πέσει, ενώ φέτος είχε παραμείνει απόλυτα ανίκητος από την αρχή της σεζόν.

Σε κάθε περίπτωση η πιο δυνατή στιγμή του αγώνα είναι οι αντιδράσεις του Bagnaia και των άλλων οδηγών όταν ο Marc Marquez άρχισε να τρέχει στα pit για να αλλάξει μοτοσυκλέτα. Αν δείτε την εικόνα τους να αντιδρούν στο τρέξιμο του Marc Marquez ενώ πριν δεν είχαν καμία προδιάθεση να εγκαταλείψουν το grid, καθισμένοι όλοι τους πάνω στις μοτοσυκλέτες τους, θα διαπιστώσετε το πώς τον αντιμετωπίζουν οι ίδιοι.

Αυτή την στιγμή ο Alex Marquez προηγείται για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα, έστω και για έναν βαθμό διαφοράς από τον αδερφό του και σχεδόν δέκα πίσω ακολουθεί ο Bagnaia. Είναι πολύ νωρίς βέβαια ακόμη, ενώ περιμένουν και την αποσταθεροποίηση που θα φέρει, αν φέρει, η επάνοδος του Martin που λείπει έντονα η παρουσία του από τους πρώτους αγώνες της σεζόν.