Η Ουγγαρία επιστρέφει - Tο MotoGP δοκιμάζει το Balaton Park
Νέα τοποθεσία, νέες ιστορίες, νέοι πρωταγωνιστές - Μπορεί κανείς να σταματήσει τον Marc Marquez στη νέα πίστα;
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
20/8/2025
Μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες, το MotoGP επιστρέφει στην Ουγγαρία για πρώτη φορά από το 1992, και για πρώτη φορά στο ολοκαίνουριο Balaton Park. Το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι της Κεντρικής Ευρώπης προσφέρει ένα πανέμορφο σκηνικό για μια νέα πρόκληση στο 14 γύρο, αλλά θα εξελιχθεί όπως αναμένεται ή μας περιμένει μια ανατροπή;
Άριστη φόρμα για το #93:
Μετά τη έκτη συνεχόμενη νίκη του στο Grand Prix για πρώτη φορά σε 11 χρόνια, ο Marc Marquez (Ducati Lenovo Team) είναι το ξεκάθαρο φαβορί. Η πίστα, με κυρίως αριστερόστροφη φορά, ταιριάζει στα χαρακτηριστικά του #93. Παράλληλα, ο Marco Bezzecchi (Aprilia Racing) συνεχίζει την εντυπωσιακή του πορεία, με διαδοχικά βάθρα και pole position, ανεβαίνοντας στην 4η θέση της βαθμολογίας.
Μάχη για την 5η θέση:
Με τον Bezzecchi να περνά στην 4η θέση, οι Fabio Di Giannantonio και Franco Morbidelli (Pertamina Enduro VR46 Racing Team) μοιράζονται την 5η και 6η θέση με 144 βαθμούς, μαζί με τον Pedro Acosta (Red Bull KTM Factory Racing). Με τρία βάθρα στα πρόσφατα GP, οι νεαροί αναβάτες θα διεκδικήσουν ξανά την κορυφή, με τον Fermin Aldeguer (BK8 Gresini Racing MotoGP) να ετοιμάζεται για δυναμική εμφάνιση.
KTM και Yamaha: αντίθετες μοίρες, ίδιοι στόχοι:
Η KTM δείχνει ανοδική πορεία, με τον Acosta και τον Brad Binder να ξεχωρίζουν, ενώ η Yamaha αντιμετωπίζει προκλήσεις μετά την Αυστρία. Ο Fabio Quartararo ηγείται της προσπάθειας ανάκαμψης, με τον Alex Rins, τον Miguel Oliveira και τον Jack Miller να προσπαθούν να επανέλθουν σε φόρμα στην νέα πίστα.
Αουτσάιντερ: θα φέρει το Balaton εκπλήξεις;
Ο Jorge Martin (Aprilia Racing) μετά την πτώση του στην Αυστρία ανυπομονεί για το νέο τερέν, ενώ ο Raul Fernandez συνεχίζει την πρόοδό του με σταθερά top-10. Ο Joan Mir (Honda HRC Castrol) πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα του 2025, ελπίζοντας να επαναλάβει την επίδοση στην Ουγγαρία, όπως και ο teammate Luca Marini. Ο Ai Ogura προσδοκά η νέα πίστα να επαναφέρει τη φόρμα του, ενώ ο Somkiat Chantra (IDEMITSU Honda LCR) απουσιάζει λόγω αποκατάστασης τραυματισμού και αντικαθίσταται από τον Aleix Espargaro.
Η νέα, αριστερόστροφη πίστα του Balaton Park περιμένει, με τον Marc Marquez να παραμένει στο στόχαστρο. Ο Bezzecchi ανεβαίνει δυναμικά, ο Aldeguer δείχνει πως τίποτα δεν είναι σίγουρο, και ο Alex Marquez δεν έχει Long Lap αυτή τη φορά… ποιος θα κερδίσει στο Balaton;
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: