O Ιωάννης Περιστεράς γεννήθηκε στις 21/05/2005 και φοιτά στην Ε' τάξη Δημοτικού. Το πρώτο του ερέθισμα με την μοτοσυκλέτα ήταν μόλις στην ηλικία των 40 ημερών σε αγώνα του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ταχύτητας στην πίστα των Σερρών, ενώ η πρώτη επαφή με την δική του μοτοσυκλέτα ήταν σε ηλικία 4 ετών, με μία Yamaha PW. Από το 2009 μέχρι και σήμερα προπονείται δυναμικά και έχει συμμετάσχει σε παρουσιάσεις και αγώνες supercross για δύο συνεχόμενες χρονιές στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με Yamaha PW.
Η πρώτη του street αγωνιστική επαφή ήταν το 2014 στο Minigp1 CUP (με Honda NSF) ενώ το 2015 συμμετείχε σε αγώνες δύο κατηγοριών, στο Minigp1 Cup με μοτοσυκλέτα Honda NSF και στο KidGP με μοτοσυκλέτα Blata, κατακτώντας την 3η και την 2η θέση της τελικής βαθμολογίας αντίστοιχα. To 2016 στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδος στην κατηγορία MiniGP καταρρίπτοντας όλα τα ρεκόρ.
Το 2016 θα πραγματοποιήσει την συμμετοχή του στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα αλλά και στο πρωτάθλημα Ιταλίας στην κατηγορία PreMiniGp με μοτοσυκλέτα Metrakit. Ο Ιωάννης εκτός από την αγάπη του και την ενασχόλησή του με την μοτοσυκλέτα, από το 2015 προπονείται εντατικά με kart και οι επιδόσεις του είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικές τόσο σε εξέλιξη όσο και σε χρόνους, οδηγώντας τον στο να συμμετάσχει σε αγώνες το 2016.
Ήταν εντολή της Ducati "να κάτσει στα αυγά του" ο Ιταλός, ή προτροπή της Gresini για προσπέραση στον Pecco;
Από τον
Κώστα Γκαζή
20/11/2023
Είναι ομαδική προσπάθεια οι αγώνες μοτοσυκλέτας; Σίγουρα. Αλλάμέχριποιον βαθμό; Όταν βλέπεις πως μπορείς να πάρεις την πρώτη σου νίκη σε αγώνα MotoGP, στον προτελευταίο αγώνα του συμβολαίου σου, ενώ είσαι “ξεκρέμαστος” για την επόμενη χρονιά, θα δεχθείς να… κάτσεις στα αυγά σου, για να αυξήσει ο κατασκευαστής της μοτοσυκλέτας σου τις πιθανότητες για κατάκτηση του Πρωταθλήματος Αναβατών με αναβάτη ανταγωνιστή σου; Θα κάνεις τη χάρη στην ομάδα / στο εργοστάσιο που σε αντικατέστησαν με άλλο αναβάτη;
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Fabio di Giannantonio έκανε πρώτα απ' όλα χάρη στον εαυτό του -αλλά και σε όλους τους θεατές αγώνων μοτοσυκλέτας-, παίρνοντας μια δίκαιη, μια πανάξια νίκη, και παρά (ή χάρη σε αυτήν) τη διαβόητη προτροπή “Mapping 8” που είχαμε γνωρίσει στο παρελθόν από την παρόμοια υπόθεση του Jorge Lorenzo, μια προτροπή / εντολή που για τους περισσότερους παρατηρητές μεταφράστηκε ως “μείνε πίσω, άσε τον Pecco να κερδίσει”. Και ο Fabio απλά έκανε αυτό που μπορούσε, αυτό για το οποίο είχε αγωνιστεί, δουλέψει και προσπαθήσει τόσο πολύ. Πέρασε τον Pecco και ανέβηκε εκείνος στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Όπως και έπρεπε.
Στον τερματισμό της Κυριακής, ο Di Giannantonio δήλωσε στο βάθρο πως “αυτή είναι μια αληθινή λύτρωση, μια αληθινή εκδίκηση! Για εμένα και για όσους με αμφισβήτησαν. Αλλά τώρα, είμαστε νικητές MotoGP!” Αργότερα, στην press conference, όταν ρωτήθηκε για την εντολή "Mapping 8", ο Ιταλός πρόσθεσε πως “η προτροπή για αλλαγή στον χάρτη 8 σήμαινε πως απέμεναν 5 γύροι και μπορούσα να επιτεθώ”... ήταν όντως έτσι, ή επρόκειτο για μια διακριτική διαχείριση μιας... ανυπακοής από τον αναβάτη της Gresini; Κι αν όντως επρόκειτο για συμφωνημένη επίθεση του Fabio στον Pecco, από την στιγμή που ο Carchedi και ο Di Giannantonio είχαν από πριν συμφωνήσει πως της επίθεσης θα προηγούνταν το “mapping 8”, τότε βρήκαν έναν φοβερό τρόπο να πάρουν... διπλή εκδίκηση προς όσους τους αμφισβήτησαν!
Η εικόνα της Ducati δέχεται χτυπήματα λοιπόν παρόλο που η μία νίκη έρχεται μετά την άλλη με τόσες μοτοσυκλέτες εμπρός, και ενώ είναι ταχύτερη όλων με διαφορά. Το γεγονός πως τους θεωρούν ικανούς για κάτι τέτοιο -για οδηγία "υποχώρησης" προς τον Di Giannantonio- είναι δικό τους σφάλμα και αν έχουν παίξει τόσο καλά στην Gresini, η μία πτέρυγά της δηλαδή, τότε ακόμη χειρότερα.
Θυμίζουμε πως στην περίπτωση του Jorge Lorenzo, ο οποίος είχε δεχθεί την ίδια προτροπή (Mapping 8) το 2017, για να αφήσει τον Dovizioso να περάσει για να διατηρήσει ελπίδες για τον τίτλο ενάντια στον Marc Marquez, ενώ καθώς και εκείνος δεν δέχθηκε να κόψει ρυθμό, η ομάδα του του είχε βγάλει επιπλέον και Pit board που έγραφε “-1”!
Η επιλογή του Digia μας χαροποίησε ιδιαίτερα, γιατί όσο κι αν είναι ομαδική η προσπάθεια, το μεγαλύτερο μερίδιο στη νίκη ανήκει χωρίς καμία αμφιβολία στον αναβάτη, και είναι ντροπή να κρίνονται Πρωταθλήματα από αγώνες τακτικής. Πρώτα ο αναβάτης, μετά το εργοστάσιο. Για αυτό άλλωστε είναι και τόσο γοητευτικοί οι αγώνες, επειδή είναι απρόβλεπτοι! Τίποτα δεν είναι σίγουρο μέχρι το τέλος μιας σεζόν, όπου πρέπει να νικήσει ο καλύτερα προετοιμασμένος, ο πιο γρήγορος, και σε έναν βαθμό ο πιο τυχερός και έχων και την καλύτερη μοτοσυκλέτα. Οι αναβάτες προσλαμβάνονται και πληρώνονται για να κερδίζουν, όχι για να μένουν πίσω σε όποια θέση θα εξυπηρετήσει το εργοστάσιο / την ομάδα. Ας αφήσουμε την τακτική στην F1, και ας απολαύσουμε αγώνες χωρίς εξωτερικές παρεμβολές. Όπως τους αξίζει και όπως μας αξίζει
