Moto3: Παγκόσμιος Πρωταθλητής ο Pedro Acosta!

Έφερε τον πέμπτο τίτλο για την ΚΤΜ στην Moto3

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

8/11/2021

H KTM πήρε τον πέμπτο της τίτλο ως εργοστάσιο στην Moto3, χάρη στην εκπληκτική απόδοση του rookie αναβάτη της Red Bull KTM Ajo, Pedro Acosta. Ο νεαρός Ισπανός, που φέτος έχει εντυπωσιάσει τους πάντες με τα αποτελέσματά του, πήρε τη νίκη στο GP της Πορτογαλίας –τον προτελευταίο αγώνα της χρονιάς- εξασφαλίζοντας έτσι από τώρα το στέμμα. Ο Acosta έχει μέχρι στιγμής οκτώ τερματισμούς στο βάθρο, εκ των οποίων τις έξι φορές στο ψηλότερο σκαλί, πάνω στη σέλα του KTM RC4.

Πριν το πορτογαλικό GP, ο Ισπανός είχε ένα προβάδισμα 21 πόντων στο πρωτάθλημα. Μια τέτοια βαθμολογική διαφορά στην πιο ανταγωνιστική κατηγορία του παγκόσμιου πρωταθλήματος, την Moto3, δεν εμπνέει καμία απολύτως σιγουριά και το γεγονός ότι θα ξεκινούσε από την 14^η θέση, έκανε ακόμη πιο δύσκολο το έργο του Acosta, ο οποίος θα έπρεπε να τερματίσει με μια διαφορά μεγαλύτερη των πέντε βαθμών από τον έτερο διεκδικητή του τίτλου, τον Dennis Foggia.

Την ώρα του αγώνα, ο αναβάτης της Red Bull KTM Ajo φάνηκε αντάξιος των προσδοκιών και δεν απογοήτευσε τους ανθρώπους της ομάδας του. Σε ένα κλασικό για Moto3 αγώνα, με διαρκείς εναλλαγές θέσεων και δυνατές μάχες μέχρι την πτώση της καρό σημαίας, ο νεαρό rookie παρέμεινε συγκεντρωμένος στον στόχο του –παρότι είχε χάσει την πρωτοπορεία στην μέση του αγώνα- και επανήλθε δυναμικά στους τρεις τελευταίους γύρους.

Στις μάχες που επακολούθησαν αναδείχθηκε αυτός ο κερδισμένος, κατακτώντας όχι μόνο τη νίκη αλλά και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αφού ο Foggia είχε μια πτώση μετά από σύγκρουση με τον Binder μένοντας χωρίς βαθμούς. Αυτό ήταν και το δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα για την ΚΤΜ. Παράλληλα και Red Bull KTM Ajo κέρδισε τον τίτλο των ομάδων στη Moto3, ενώ η ΚΤΜ θα πρέπει να περιμένει και την εξέλιξη του τελευταίου αγώνα στην Valencia για να δει αν θα κατακτήσει τον τίτλο και σε επίπεδο κατασκευαστών.

Η πορεία του 17χρονου Acosta ήταν εντυπωσιακή από την αρχή, καθώς κατέκτησε την δεύτερη θέση στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στο Qatar, ενώ πήρε τη νίκη στον δεύτερο αγώνα στην ίδια πίστα έχοντας μάλιστα ξεκινήσει από τα πιτς!. Το 2020 είχε κερδίσει το Red Bull MotoGP Rookies Cup™ και από του χρόνου θα αγωνίζεται με τα χρώματα της ομάδας στην Moto2 κατηγορία, ως μέρος του προγράμματος του KTM GP Academy.

Ο ίδιος στις δηλώσεις του ήταν φειδωλός, λέγοντας ότι δεν έχει λόγια να περιγράψει αυτό που νιώθει, ενώ εξομολογήθηκε πως έκανε τον γύρο μετά τον τερματισμό του αγώνα κλαίγοντας. Ευχαρίστησε την ομάδα του που την αποκάλεσε οικογένεια, στους οποίους αφιέρωσε και το πρωτάθλημα.

Ο Pit Beirer, Διευθυντής του Αγωνιστικού Τμήματος της ΚΤΜ, είπε πως από την αρχή ήταν ξεκάθαρο γι' αυτούς πως είχαν "στρατολογήσει" έναν πολύ ιδιαίτερο αναβάτη για την Moto3, αλλά η απόδοσή του ξεπέρασε κάθε προσδοκία, ακόμη και στην rookie χρονιά του.

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!