MotoGP 2023, Le Mans - O Bagnaia την pole-position, με 2ο τον Marc Marquez

Ανταγωνιστικά Q2 με πολλές εναλλαγές στην πρώτη θέση και 7 αναβάτες μέσα σε μισό δευτερόλεπτο
Pecco Bagnaia
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/5/2023

Θεαματικά ήταν τα δεύτερα προκριματικά του GP του Le Mans στη Γαλλία, με μάχη πολλών αναβατών για την pole position, με τον Maverick Vinales να εγκαταλείπει ενώ βρισκόταν πρώτος με μηχανικό πρόβλημα, τον Jack Miller να μπλέκεται στην κίνηση, και τους Pecco Bagnaia και Marc Marquez να παλεύουν μεταξύ τους για την πρωτιά, η οποία πήγε για μόλις 0,058 δευτερόλεπτα στον αναβάτη της Ducati.

Ο καιρός ήταν ηλιόλουστος μεν, αλλά με αρκετό κρύο, ενώ η βραδυνή βροχή είχε ξεπλύνει την πίστα, διώχνοντας και το λάστιχο που είχαν αφήσει οι αναβάτες την Παρασκευή, και ανεβάζοντας τους χρόνους.

Τα τελευταία λεπτά των Q1 ο rookie του MotoGP Augusto Fernandez της GASGAS γράφει τον ταχύτερο χρόνο, αφήνοντας άφωνους τους πάντες. Δεύτερος είναι ο Quartararo αλλά κινδυνεύει από τον Luca Marini που γυρίζει ταχύτατα, και πράγματι, λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος, ο αναβάτης της VR546 Team σημειώνει με τη σειρά του τον πρώτο χρόνο, "πετώντας" έξω τον Γάλλο αναβάτη της Yamaha, ο οποίος είχε δηλώσει απογοητευμένος και θυμωμένος στον τύπο χτες πως "τίποτα απ' όσα νέα εξαρτήματα δοκιμάσαμε δεν δουλεύει". Κάπως έτσι και τα 2 Yamaha βρέθηκαν εκτός Q2, απογοητεύοντας τους φαν της ομάδας και τους Γάλλους θεατές που ήθελαν τον Fabio να παλεύει για την pole.

Maverick Vinales

Περνάμε στα Q2, όπου ο Maverick Vinales σημειώνει πρώτος ταχύτερο χρόνο, με δεύτερο τον Bezzecchi και τρίτο τον Marc Marquez. Vinales και Jack Miller δείχνουν να έχουν βρει άμεσα ρυθμό, με τον Ισπανό να σημειώνει και πάλι ταχύτερο χρόνο με 1.31.256, με τον Αυστραλό δεύτερο και τρίτο τον Aleix Espargaro. Εννέα λεπτά πριν το τέλος, ο Jorge Martin περνά εκείνος πρώτος, όμως λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο Vinales περνά ξανά πρώτος. Ο Maverick έχει πάρει φωτιά! Οκτώ λεπτά πριν το τέλος και ο Marc Marquez γράφει τον 2ο ταχύτερο χρόνο, με τους αναβάτες να ξεκινούν να μπαίνουν στα pits για να βάλουν φρέσκα ελαστικά. Στα μισά του session, και η πρώτη δεκάδα έχει ως εξής: Vinales, M. Marquez, Martin, Miller, Bagnaia, Zarco, A. Espargaro, Bezzecchi, Binder και Marini.

Marc Marquez

Όλοι περιμένουν τώρα να δουν ποιον αναβάτη θα επιλέξει ο Marquez για να ακολουθήσει κάνοντας slip-streaming για μια καλή θέση όταν ξαφνικά, σβήνει η μοτοσυκλέτα του Vinales που βρίσκεται στο τέλος της ευθείας των pits! Τον σπρώχνουν ξανά στα pits, και οι μηχανικοί τρέχουν να βοηθήσουν, ψάχνοντας να βρουν πού είναι το πρόβλημα. Η μοτοσυκλέτα ξεκινά αλλά μετά σβήνει, και τον βάζουν μέσα στο box. Κινδυνεύει τώρα να χάσει την πρώτη του pole position από το Assen του 2021 λόγω τεχνικού προβλήματος...

Στα 2,46 έχουμε τη μοναδική πτώση των Q2, με τον Aleix Espargaro να πέφτει άσχημα και με πολλά χιλιόμετρα. Εντωμεταξύ ο Bagnaia περνάει τον M. Marquez για να βρεθεί 2ος, με τον Aleix να έχει σηκωθεί και να χαιρετά το κοινό, χωρίς ευτυχώς να έχει τραυματιστεί.

Ο Marc ακολουθεί τον Martin, καταφέρνοντας να βρεθεί πρώτος 0,24 δευτερόλεπτα πριν το τέλος, γράφοντας τον ταχύτερο γύρο Παρασκευής και Σαββάτου μέχρι στιγμής με 1.30.763! Και φανταστείτε πως στην επιστροφή του στην αγωνιστική δράση μετά τον τραυματισμό του είναι ο μοναδικός αναβάτης της Honda στα Q2, ενώ γράφει χρόνους χωρίς τα γνωστά αμφιλεγόμενα “κολλητήρια” του.

Jack Miller

Δεύτερος είναι ο Martin, τρίτος ο Vinales, και περιμένουμε να δούμε τι θα κάνει ο Miller ο οποίος καταφέρνει να βρεθεί 2ος την τελευταία στιγμή, με την κίνηση στην πίστα να τον εμποδίζει να κάνει κάτι καλύτερο.

Pecco Bagnaia

Και εκεί που όλοι πιστεύαμε πως ο Marc θα ήταν ο πιλότος που θα εκκινούσε πρώτος στο GP με τον αριθμό 1.000 της ιστορίας, με την καρό σημαία να έχει κυματίσει εδώ και ώρα… ο Francesco Bagnaia περνά εκείνος πρώτος, παίρνοντας την pole position με 1.30.705!

Luca Marini

Δυστυχώς για τον Miller, που δεν έχει χρόνο να κάνει κι άλλο γύρο, ο Luca Marini του “κλέβει” μία ακόμη θέση, αφήνοντας τον αναβάτη της ΚΤΜ που ήταν ταχύτερος όλων την Παρασκευή στην τέταρτη θέση, με τον Martin να κλείνει την πρώτη πεντάδα και με τον άτυχο Vinales -που δεν κατάφερε να βγει στην πίστα στο δεύτερο μισό του session- 6ο.

Κάπως έτσι, η πρώτη ντουζίνα αναβατών της σχάρας εκκίνησης έχει ως εξής:

1. Francesco Bagnaia, 1:30.705

2. Marc Marquez, +0.058

3. Luca Marini, +0.137

4. Jack Miller, +0.279

5. Jorge Martin, +0.313

6. Maverick Vinales, +0.415

7. Marco Bezzechi, +0.468

8. Alex Marquez, +0.570

9. Johann Zarco, +0.593

10. Brad Binder, +0.740

11. Aleix Espargaro, +0.818

12. Augusto Fernandez, +0.89

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.