MotoGP 2023, Le Mans, Sprint Race - O Jorge Martin παίρνει την πρώτη του νίκη για φέτος

Δεύτερος ο Brad Binder της ΚΤΜ και τρίτος ο Πρωταθλητής 2022 Pecco Bagnaia

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/5/2023

Στον αγώνα Sprint του Σαββάτου στο χιλιοστό GP της ιστορίας του θεσμού, ο Jorge Martin κατάφερε επιτέλους να συνδυάσει τη γνωστή ταχύτητα που διαθέτει με ωριμότητα και σταθερότητα, για να πάρει τη νίκη -μόλις η δεύτερη του σε τρία χρόνια αγωνιστικής εμπλοκής στο MotoGP. Δεύτερος ήταν ο “take no prisoners” Brad Binder της ΚΤΜ, που μας χάρισε και πάλι απολαυστικές πλαγιολισθήσεις με το RC16 του, ενώ παρά την… κοιλιά που έκανε αρχικά στον αγώνα, ο Pecco Bagnaia “ξύπνησε” και πήρε την τελευταία θέση στο βάθρο.

O αγώνας ξεκίνησε με ήλιο και με τις πιο υψηλές θερμοκρασίας μέχρι στιγμής, ενώ στην εκκίνηση ο Pole-man Pecco Bagnaia παρέμεινε μπροστά, αντίθετα με τον Marc Marquez που έχασε έδαφος και θέσεις από τους Jorge Martin και Jack Miller. Bagnaia και Martin φεύγουν μπροστά, με δεύτερο δίδυμο ελάχιστα πιο πίσω τους Miller και Marquez. Η εκκίνηση ήταν λίγο “κατάσταση πανικού” με πολλούς αναβάτες να προσπαθούν να χωρέσουν στην ίδια στροφή, ευτυχώς όμως δεν έχουμε πτώση ή σύγκρουση.

Στον δεύτερο κιόλας γύρο έχουμε απώλεια ενός από τα φαβορί, με τον Jack Miller να πέφτει και εγκαταλείπει, ενώ αμέσως μετά ξεκινά μάχη μεταξύ Binder και Marini, με τους δυο πιλότους να έχουν επαφή -ευτυχώς χωρίς δυσάρεστα επακόλουθα-, και με τον Binder να περνά 4ος, γράφοντας και ταχύτερο γύρο. Κάπως έτσι οι 5 πρώτοι έχουν δημιουργήσει μικρή διαφορά από τον 6ο Aleix Espargaro.

O Martin δείχνει πολύ γρήγορος, απειλώντας και πιέζοντας τον Bagnaia, ενώ το ίδιο κάνει και ο Binder στον Marquez.

Στον τρίτο γύρο ο Martin περνά μπροστά, με τον Marquez να απαντά άμεσα σε μια προσπέραση του Binder, περνώντας και πάλι 3ος. Ο αναβάτης της ΚΤΜ οδηγεί όπως και στη Jerez με θεαματικές πλαγιολισθήσεις, ενώ ο Martin ξεκινά να κάνει διαφορά!

Εννέα γύρους πριν τον τέλος ο Marquez προσπαθεί να περάσει τον Pecco που δεν βρίσκει ρυθμό -ή παλεύει με κάποιο τεχνικό πρόβλημα-, αλλά αυτός που επωφελείται είναι ο Binder που περνάει και τους δυο σε μια επιθετική αλλά καθαρή κίνηση και αρχίζει να χτίζει και αυτός διαφορά.

Έναν γύρο αργότερα ο Marquez καταφέρνει να περάσει και αυτός τον Bagnaia, ενώ αμέσως μετά τον περνά και ο Marini, με τον πρωταθλητή του 2022 να απαντά, περνώντας με τη σειρά του τον αναβάτη της VR46.

Εντωμεταξύ έχουμε πτώση του Augusto Fernandez της GASGAS,

Ο ηγέτης του αγώνα Martin βρίσκεται 1,5 δευτερόλεπτα μπροστά από τον 2ο Binder, ο οποίος με τη σειρά του έχει διαφορά 1,8 δευτερόλεπτα από τον 3ο Marquez. Ο Bagnaia, που δείχνει να έχει βρει και πάλι τον καλό του εαυτό, έχει ξεκινήσει να πιέζει τον Marquez, και ο Marini τον Bagnaia. Μπροστά Martin και Binder κάνουν μοναχικούς αγώνες ο καθένας, ανεβάζοντας συνεχώς τη διαφορά τους από τους υπόλοιπους.

Το Le Mans δεν εξελίσσεται καλά για τα εργοστάσια των Yamaha και Aprilia, με τον Quartararo 8ο, τον Aleix Espargaro στην 9η θέση και τον Vinales 11ο.

Πέντε γύρους πριν το τέλος και έχουμε πτώση για τον Jonas Folger.

Η μάχη για την 3η θέση είναι αυτή που έχει στρέψει τις κάμερες πάνω της, με τον Bagnaia να βρίσκεται στη ρόδα του Marquez και να καταφέρνει να τον περάσει 4 γύρους πριν το τέλος του αγώνα των 13 γύρων.

Τέσσερις γύρους πριν το τέλος, και με το που πηγαίνει ο σκηνοθέτης στον Quartararo για πρώτη φορά στον αγώνα... ο Γάλλος πέφτει και εγκαταλείπει! Απογοήτευση για τους Γάλλους και για τους οπαδούς της Yamaha.

Στον 10ο γύρο τον Marquez περνά και ο Marini, με τον Ισπανό να έχει ρίξει την απόδοση του, γυρίζοντας αρκετά πιο αργά από τους πιλότους που τον ακολουθούν, και πλέον απειλείται και από τον Zarco.

Οι τρεις πρώτοι έχουν απομακρυνθεί, με διαφορά μεταξύ τους, με το ενδιαφέρον να έχει μετατεθεί πλέον στο αν ο Marquez καταφέρει να απαντήσει στον Marini ή αν θα μπορέσει ο Zarco να περάσει τον αναβάτη του HRC. Στον τελευταίο γύρο ο Zarco χάνει τη γραμμή του, δίνοντας ανάσα στον Marquez, ο οποίος κρατά την 4η θέση, παλεύοντας μέχρι το τέλος για να περάσει τον Marini.

Τελικά δεν θα έχουμε άλλη μάχη ή προσπέραση μέχρι την καρό σημαία, με τον Jorge Martin να κερδίζει τον αγώνα, τον Binder δεύτερο και τρίτο τον Bagnaia.

Ακολουθεί η κατάταξη του αγώνα Sprint του Le Mans.

1. Jorge Martin

2. Brad Binder

3. Francesco Bagnaia

4. Luca Marini

5. Marc Marquez

6. Johann Zarco

7. Marco Bezzecchi

8. Aleix Espargaro

9. Maverick Vinales

10. Takaaki Nakagami

11. Alex Rins

12. Fabio Di Giannantonio

13. Franco Morbidelli

14. Joan Mir

15. Alex Marquez

16. Danilo Petrucci

17. Luca Savadori

Και τέλος το TOP-10 των αναβατών στο Πρωτάθλημα μετά τον αγώνα Sprint του Le Mans.

1. Francesco Bagnaia, Ducati, 94 βαθμοί

2. Brad Binder, KTM, 71

3. Marco Bezzecchi, Ducati, 68

4. Jorge Martin, Ducati, 60

5. Luca Marini, Ducati, 54

6. Johann Zarco, Ducati, 50

7. Maverick Vinales, Aprilia, 49

8. Jack Miller, KTM, 49

9. Alex Rins, Honda, 47

10. Alex Marquez, Ducati, 41

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!