MotoGP 2025 Jerez Pole Position - F. Quartararo και Yamaha κάνουν την έκπληξη!

Δις έσπασε το ρεκόρ γύρου με τον El Diablο να υπερισχύει του M.Marquez!
MotoGP 2025, Pole Position, Jerez
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

26/4/2025

Μετά τον γύρο "φωτιά" του Alex Marquez χθες στα ελεύθερα δοκιμαστικά ήρθε ο παγκόσμιος πρωταθλητής του 2021 Fabio Quartararo (Monster Energy Yamaha MotoGP) να πάρει την pole position από τον Marc Marquez στο τέλος της διαδικασίας και να φουντώσει το ενδιαφέρον για τους αγώνες στη Jerez αλλά και την εξέλιξη του πρωταθλήματος!

Είναι σημαντικό που αυτή είναι η πρώτη pole position για τη Yamaha και τον Quartararo από το 2022, όμως ακόμη πιο σημαντικό είναι να διαφαίνονται κάποιες "ρωγμές", τουλάχιστον ως προς την απόλυτη ταχύτητα των Ducati με την Yamaha να προοδεύει τους τελευταίους μήνες και να το δείχνει με τον καλύτερο τρόπο στη Jerez, μια πίστα που δείχνει να ταιριάζει στις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες της, ενώ είναι σίγουρο ότι αρέσει πολύ στον El Diablo που έχει εκεί πέντε pole positions. 

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Γάλλος παγκόσμιος πρωταθλητής του 2021 κατάφερε να βρεθεί μπροστά από όλους με το ρεκόρ του γύρου να έχει αλλάξει χέρια πριν από αυτό δύο φορές, μία χθες από τον εξαιρετικό Alex Marquez και μία σήμερα από τον αδερφό του που κατάφερε να το ρίξει άλλα τρία περίπου δέκατα (!) στο  πρώτο κιόλας γρήγορο γύρο του, δείχνοντας έτσι και την υπεροχή της εργοστασιακής GP25 έναντι τη GP24 του αναβάτη της Gresini.

Σε κάθε περίπτωση ο Marquez έδειξε ότι υπάρχουν και άλλα περιθώρια βελτίωσης (στον δικό του "καυτό" τελευταίο γύρο έχασε χρόνο στον τελευταίο τομέα της πίστας) για να πάρει τη δεύτερη θέση, έχοντας πίσω του τον ομόσταυλό του Bagnaia και τον A.Marquez που έριξε και άλλο τον χρόνο του τέταρτο.  Ο Franco Morbidelli έκλεισε την πρώτη πεντάδα, μπροστά από τον Maverick Vinales και τον εξαιρετικό Fermin Aldeguer. 

Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι οι επτά πρώτοι κινήθηκαν κάτω από το 1.37, με τέσσερα περίπου δέκατα του δευτερολέπτου να χωρίζουν τον πρώτο από τον έβδομο.

Κατάταξη Top 10
1. F. Quartararo, (Monster Energy Yamaha MotoGP) 1:35.610
2. M. Marquez, (Ducati Lenovo) 1:35.643
3. F. Bagnaia, (Ducati Lenovo) 1:35.755
4. A. Marquez, (BK8 Gresini Racing MotoGP) 1:35.758
5. F. Morbidelli, (Pertamina Enduro VR46 Racing) 1:35.828
6. M. Vinales, (Red Bull KTM Tech3) 1:35.852
7. F. Aldeguer, (BK8 Gresini Racing MotoGP) 1:35.978
8. F. Di Giannantonio, (Pertamina Enduro VR46 Racing Team) 1:36.054
9. J. Mir, (Honda HRC Castrol) 1:36.161
10. J. Zarco, (Castrol Honda LCR) 1:36.207

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.